Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Maria ten hemelopneming
14 en 15 augustus 2010
 
 

Schriftlezing uit het heilig evangelie volgens Lucas

In die dagen reisde Maria met spoed naar het bergland, naar een stad van Juda.
Zij ging het huis van Zacharias binnen, en begroette Elisabet.
Meteen toen Elisabet de begroeting van Maria hoorde,
sprong het kind op in haar schoot.
Elisabet werd vervuld met heilige Geest.
Ze riep met luide stem:  `Gezegend ben jij onder de vrouwen,
en gezegend is de vrucht van je schoot.
Waar heb ik het aan te danken dat de moeder van mijn Heer bij mij komt?
Op het moment dat je groet mij in de oren klonk,
sprong het kind van blijdschap op in mijn schoot.
Gelukkige vrouw, zij die gelooft!
Wat haar namens de Heer is gezegd, zal in vervulling gaan.'
Daarop zei Maria:  `Met heel mijn hart roem ik de Heer,
met al mijn adem juich ik om God, mijn redder;
want Hij heeft omgezien naar zijn dienares in haar geringheid.
Voortaan prijzen alle generaties mij gelukkig,
want grote dingen heeft de Machtige met mij gedaan.
Heilig is zijn naam, barmhartig is Hij, iedere generatie weer,
voor wie Hem eerbiedigen.
Hij heeft de kracht van zijn arm getoond,
wie zich verheven waanden, heeft Hij uiteengeslagen.
Machthebbers heeft Hij van hun troon gehaald, geringen gaf Hij een hoge plaats.
Hongerigen overlaadde Hij met het beste,
rijken heeft Hij met lege handen weggestuurd.
Hij heeft het opgenomen voor Israël, zijn knecht,
indachtig de barmhartigheid die Hij,
zoals aan onze vaderen toegezegd,
bewijzen wil aan Abraham en zijn nageslacht, voor eeuwig.'
Maria bleef ongeveer drie maanden bij haar;
toen keerde ze naar huis terug.

Verkondiging (preek)

In deze vakantietijd wordt er nogal wat afgereisd.
De een viert zijn vakantie dicht bij huis,
terwijl anderen de wereld rondreizen naar exotische bestemmingen en verre landen.
Toch kun je de omvang van een reis niet helemaal vatten in het aantal kilometers dat je aflegt.

Zo heeft ooit iemand gezegd:
“De langste reis, is de reis naar binnen”

Degene die dat zei kon het weten.
Het was Dag Hammarskjöld,
die van 1953 tot 1961 secretaris-generaal van de Verenigde Naties was.
Hammarskjöld reisde vanuit zijn functie over heel de wereld
en zag de brandhaarden van die tijd.
Hij ontmoette mensen in alle werelddelen
en hoorde over hun zorgen.
Daarbij ontdekte hij dat problemen alleen dan overbrugd kunnen worden,
wanneer mensen reizen naar hun hart.
Want op de reis naar binnen ga je verstaan wat angst en hoop betekenen,
in jezelf en dus ook in de ander.

Het is die reis waardoor mensen werkelijk groot kunnen worden.
Want op de reis naar binnen kun je echte intelligentie vinden,
wanneer kennis bevrijdt wordt van hooghartigheid.

Op de reis naar binnen kun je echte vrede ontdekken,
omdat vergeving en hoop je leren om verder te kijken
dan onvrede en haat.

De reis naar de diepte is inderdaad de langste reis die een mens kan maken.
Want wanneer je het aandurft om écht naar je hart te luisteren,
dan kom je steeds dichter bij God,
bij het doel van ons leven.

En het is juist dát avontuur van het geloof, dat Maria is aangegaan.
Zij maakte een reis naar binnen.
Zo komen we haar tegen wanneer een engel zegt: “God heeft jou nodig!”
En Maria zegt “Ja”,
niet omdat ze het gemakkelijk vind,
ook niet omdat ze alles begrijpt,
maar omdat ze vertrouwt.

Maria heeft geen grote woorden in de Bijbel.
Slechts één keer komt ze uitgebreid aan het woord, dat hoorden we zojuist in het Evangelie.
Daar laat zij haar hart spreken.
Zij zingt een lied over vrijheid, over kleine mensen die gezien worden,
over de hoop die God ons geeft.
Maria heeft dat ontdekt op de reis naar binnen,
die zo lang is, dat het haar een leven lang bezighoudt.

We horen in de Bijbel over Maria die alles wat ze over Jezus hoort,
bewaart in haar hart.
Haar geloof verwoordt zij niet in dogma’s of grote woorden,
maar in het volgen van Jezus.

Wie zo afdaalt in het eigen hart,
is bezig aan de mooiste reis die een mens kan maken:
van vrees naar vrijheid,
van doemdenken naar hoop,
van de aarde naar de hemel.

Op het feest van Maria ten Hemelopneming vieren we Maria als een hemelse vrouw,
die laat zien dat de hemel niet ver is voor wie naar binnen reist.
Dat maakt dit feest heel actueel.

Want in een cultuur van de buitenkant,
van machtsvertoon, politiek geschreeuw en uiterlijkheden;
leert zij ons een cultuur van de binnenkant,
waar liefde, eerbied en waardigheid een mens tekenen.

We hebben zo een cultuur van de binnenkant hard nodig,
waar niet gekeken wordt naar je huidskleur
of naar de naam waarmee je God aanspreekt,
maar naar de oprechtheid waarmee je leeft en gelooft.

In een cultuur van de binnenkant beseffen mensen
dat de manier waarop we omgaan met de zwakste schakel
bepaalt hoe sterk we zijn.

In een cultuur van de binnenkant wordt geloven tot een ontmoeting,
omdat God zo aan het woord kan komen in jouw leven.
Zoals Dag Hammarskjöld het  schreef:

“Ik liep in een droom met God door de diepten van het zijn
en zag wijkende wanden, geopende poorten, vertrouwdheid en licht,
totdat om mij heen de grenzeloosheid was
waarin wij allen samenvloeien en verder leven
als de kringen die vallende druppels maken op wijde, rustige wateren.”

Beste mensen,
de langste reis is de reis naar binnen.
Want hoe dieper je afdaalt in je eigen hart, des te meer stijg je op naar God.
Dat leert ons Maria, de vrouw in wiens leven de hemel de aarde aanraakt.

Amen!

 

        
 
 
2017 Parochie Pey