Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Dertiende zondag door het jaar (C)
26 en 27 juni 2010
 
 


Schriftlezing uit het Evangelie volgens Lucas

Terwijl ze hun reis voortzetten, zei iemand onderweg tegen Jezus:
"Ik wil U volgen, waar U ook naartoe gaat."
Jezus zei tegen hem:
"De vossen hebben een hol, en de vogels van de hemel een nest,
maar de Mensenzoon kan nergens het hoofd neerleggen."
Tegen een ander zei Hij:
"Volg Me."
Die zei Hem:
"Heer, sta me toe eerst mijn vader te gaan begraven."
Maar Hij zei hem:
"Laat de doden hun doden begraven;
u moet het koninkrijk van God gaan verkondigen."
Weer een ander zei:
"Ik wil U volgen, Heer,
maar sta me toe eerst thuis afscheid te nemen."
Tegen hem zei Jezus:
"Wie de hand aan de ploeg slaat en dan nog eens omkijkt,
deugt niet voor het koninkrijk van God."

Verkondiging (preek)

In het tijdschrift HP/de tijd stond pas geleden een artikel over “Armoede & troost”.
Er werd verteld over de Vincentiusverenigingen in Nederland.
Op heel wat plekken zijn vrijwilligers actief,
die proberen om hun naaste in nood te helpen:
Zij bieden een helpende hand,
aan mensen die buiten de boot vallen.
Ze bezoeken zieken,
en proberen de eenzaamheid te doorbreken.
Ze proberen troost te brengen,
wanneer mensen zich verloren voelen.

In het artikel zegt een van de leden van de Vincentiusvereniging het volgende:
“Soms is een situatie deprimerend,
maar dat wil niet zeggen dat je niets moet doen!”

Met die éne zin wordt heel wat gezegd.
Soms kan het leven zwaar zijn:
wanneer je financieel niet meer rond kunt komen,
wanneer je door ziekte aan huis gebonden bent,
of wanneer eenzaamheid je vervreemd heeft van je omgeving.

Soms is een situatie deprimerend,
maar dat wil niet zeggen dat je niets moet doen.
Want al is er maar één iemand die het aandurft om naast je te staan,
dan kan dat al een heel verschil maken.
Wanneer iemand je helpt om een aanvraagformulier in te vullen,
dan voel je je niet zo machteloos.
Wanneer iemand tijd maakt om naar je om te zien,
dan wordt het minder stil in je leven.

“Soms is een situatie deprimerend,
maar dat wil niet zeggen dat je niets moet doen!”
Die gedachte hoort vanaf het begin bij de Vincentiusverenigingen.

In de zeventiende eeuw was het de heilige Vincentius die om zich heen zag
hoe hoog de nood van  mensen was.
Hij zag hoe de armen in Parijs honger leden en ziek werden
en organiseerde een gaarkeuken en verpleging.
Hij zag weeskinderen die voor rad en galg opgroeiden
en zorgde voor opvang van die kinderen.

Soms is een situatie inderdaad deprimerend,
dan zou je het liefst je ogen dicht willen doen
om de ellende te vergeten die anderen overkomt.
Maar al sta je soms machteloos, het betekent niet dat je niets moet doen.
Want soms is er niemand anders die kan helpen, dan jij.
En dan komt het erop aan, dat je doet wat je kunt doen.
Dat je probeert naaste te zijn.

Dat is ook de houding die Jezus vraagt.
In het Evangelie van vandaag vertelde Hij wat het betekent om Hem na te volgen.
Je kunt niet altijd zelf uitzoeken wanneer je Christen wilt zijn, of het je uitkomt
en hóe je dat vorm wilt geven.

Jezus navolgen, dat zet je op de weg naar anderen toe.
Want Hij kan je zomaar roepen om een zieke te troosten,
om iemand nabij te zijn,
om daadwerkelijk te helpen of je tijd te delen.
Midden op je levensweg kan ineens de vraag klinken:
“Wil je mij helpen?”
“Wil je mijn naaste zijn?”

De heilige Vincentius werd een levend antwoord op die vragen.
Hij hielp waar hij kon,
en werd een naaste voor vriend en vreemde.

En wanneer hij een probleem niet kon oplossen,
dan kon een ander zijn hart bij hem luchten
en legde Vincentius dat alles biddend
in het Hart van God.

Dat is ook wat de Vincentiusverenigingen proberen te doen.
Ook in onze parochie bestaat zo een trouwe groep vrijwilligers,
die zieken en ouderen bezoeken,
en waar mogelijk de helpende hand bieden.
We zijn daar dankbaar voor.

In het artikel vertelt een lid van een Vincentiusvereniging, hoe na een bezoek iemand zei:
 “Weet je hoelang het geleden is,
dat iemand me een hand heeft gegeven?”

Mensenhanden kunnen inderdaad van betekenis zijn.
Ze kunnen eenzaamheid doorbreken,
en anderen uit hun ellende tillen,
een houvast bieden, of gevouwen worden in gebed.

Dat is de opdracht van de leden van Sint Vincentius
en van allen die Jezus willen volgen:
om mensen te zijn in wie God een ander de hand reikt.

Als een levende handreiking voor een betere wereld.

Amen!

Voorbede:

Pr. Bidden wij tot de Heer die ons roept,
 om zijn licht in ons leven:

Le. Zegen met Uw licht onze ogen,
opdat zij opengaan en het goede
zien in elke mens.

Le. Zegen met Uw licht onze monden,
opdat wij woorden spreken
die goed doen en vrede brengen.

Le. Zegen met Uw licht onze handen,
Opdat wij ze uitstrekken
naar de mens die naar ons toekomt.

Le. Zegen met Uw licht onze voeten,
Opdat wij wegen van gerechtigheid
en van zorg om mensen gaan

Pr. Parochie-intenties (…)

Pr. Zo bidden wij tot U, God,
 die ons roept tot een leven
 van licht en goedheid
 door Christus,
 uw Zoon en onze Heer.
 Amen.

 

 


 

 

        
 
 
2017 Parochie Pey