Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Schuld en verzoening
Naar aanleiding van misbruik in de kerk
 
 

De huidige crisis waarin de kerk terecht is gekomen,
roept de vraag op hoe we om kunnen gaan met schuld
die het verleden ons op dit moment oplegt.
Steeds meer verhalen komen aan het licht:
over kinderen die misbruikt werden en over geweld dat mensen aangedaan werd
door bedienaren van de kerk.
Bij het aanhoren van zoveel pijnlijke geschiedenis,
wordt in ieder geval duidelijk dat je niet te snel kunt spreken over vergeving en verzoening.
Terecht verlangen de slachtoffers van toen, dat hun verhaal nu verstaan en gehoord wordt,
met alle pijn en vernedering die daarbij gevoeld werden en worden.

Het liet mij denken aan een grootse daad van een politicus op 7 december 1970.
De West-Duitse en de Poolse regering hadden maandenlang verhandeld over een blijvende vrede.
Maar vijfentwintig jaar na afloop van de Tweede Wereldoorlog,
bleek er nog veel onverwerkt verleden te zijn.
Heel wat Duitsers voelden zich ongemakkelijk met het oorlogsverleden,
velen zeiden nog steeds “Wir haben es nicht gewußt”,
anderen probeerden met schaamte vooruit te kijken.
Ook in Polen had de oorlog pijnlijke herinneringen nagelaten,
aan vervolgingen en deportaties,
waardoor het vertrouwen naar Duitsland voorgoed beschadigd leek te zijn.
Besprekingen en woorden konden beide volkeren niet bijeen brengen,
maar wel de daad van een bijzondere politicus.
Want op 7 december 1970 vond er een kranslegging plaats
bij het monument voor het getto van Warschau.

Omringd door diplomaten en fotografen, plaatst de Duitse bondskanselier Willy Brandt
de bloemenkrans bij het monument.
Hij staat stil en knielt minutenlang zwijgend voor het monument.
Die knieval maakt een onuitwisbare indruk op miljoenen mensen die de beelden zien
van de bondskanselier.
Men voelt en ziet dat de leider van de Duitsers schuld belijdt voor de moord op joden
en zoveel anderen tijdens de oorlog.
En dat door een man die part nog deel had aan de vervolgingen,
maar zelf verzet had geboden tegen de nazi’s.
Een verslaggever drukt het treffend uit:
“Nu knielt hij, die het niet hóeft te doen, voor allen die zouden moeten knielen,
maar het niet durven of kunnen!”

De knieval van Willy Brandt maakte verzoening mogelijk tussen Duitsland
en de rest van de wereld. Het schiep ruimte voor nieuw respect en vertrouwen.
Want wie hoopt op verzoening, mag niet vergeten om eerst schuld te bekennen.
Laten wij als kerkgemeenschap proberen om het voorbeeld van die grote politicus te volgen,
door schuld te bekennen als geloofsgemeenschap,
voor alle pijn die mensen hebben geleden vanwege misbruik en geweld door kerkelijke vertegenwoordigers.
Juist nu mag een kerk niet hooghartig of vergoelijkend spreken,
maar kunnen we alleen de bittere waarheid onder ogen zien
dat er heel wat verkeerd is gegaan.
Willy Brandt knielde, om de schuld van het verleden zichtbaar te maken.
Het was dat gebaar waardoor wonden konden helen en uiteindelijk verzoening mogelijk werd.
Of zoals de Bijbel het zegt: “Alleen de waarheid zal ons vrijmaken.”

Pastoor Bert Mom

 

        
 
 
2017 Parochie Pey