Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Achttiende zondag door het jaar B
31 juli en 1 augustus 2021
 
 

Een gedachte bij de achttiende zondag van het jaar,
bij de eerste lezing waarin het Joodse volk onderweg is
van de slavernij van Egypte naar het Beloofde Land.

 

Schriftlezing:

Exodus 16, 2-4.12-15

 

 

Een jonge vrouw uit Kerkrade ging naar het klooster

en werd missiezuster in India.

Haar levenswerk was een ziekenhuis in Bombay,

waar ook de allerarmsten worden geholpen.

De zuster is inmiddels op leeftijd

en teruggekeerd naar Nederland.

Wanneer zij vertelt over haar werk in India,

dan doet zij dat heel bescheiden.

Dát komt door een gesprek met een Indiase arts.

 

Toen zij nog directrice was van het ziekenhuis,

zei de zuster ooit tegen die arts:

“Ik wil één zijn met de armen in Bombay”.

 

De dokter antwoordde:

“Zuster u doet heel veel goed werk,

maar bent nooit helemaal één met de mensen hier.

Want u heeft altijd nog een achterdeur,

terug naar Europa, terug naar de welvaart.

Maar deze mensen hebben géén mogelijkheid

om de armoede en ellende achter zich te laten.”

 

Die opmerking raakte haar diep:

“Jij hebt een achterdeur,

terug naar een veilig bestaan,

deze mensen niet.”

Het maakt haar tot een bescheiden vrouw,

die niet opschept over haar levenswerk,

maar vertelt over de kracht en het geloof van mensen

die ginds hun best doen om zo goed mogelijk te leven.

 

De armen in Bombay en zoveel andere plaatsen

kunnen alleen maar van dag tot dag proberen

om het hoofd boven water te houden

en zo goed mogelijk voor hun kinderen te zorgen.

 

Het is opvallend dat menigeen daar, een houvast vindt in het geloof.

Met lege handen staan

én belijden dat God je vasthoudt,

dat is ook het geloof dat de Bijbel ons vandaag aanreikt.

 

In de Eerste Lezing was het Joodse Volk onderweg in de woestijn.

In Egypte waren zij behandeld als lastdieren in een Oosters land:

mishandeld en geslagen,

alleen op tijd gevoerd om te kunnen werken.

 

Dan gebeurt er iets ongehoords.

In een wereld waarin koningen oppermachtig waren,

kiest God voor dat slavenvolk,

ten koste van de koning van Egypte.

Het Joodse volk laat Farao hun achterste zien, terwijl ze wegtrekken.

 

Maar wat heeft dat volk het moeilijk,

met het dichtmaken van de achterdeur.

Ze zijn Egypte nog niet uit,

of ze worden bang voor de macht van Farao.

“Waren we maar niet weggegaan” … jammeren ze.

En God geeft hen een leider,

die geen koning is, maar een herdersstaf vasthoudt.

Mozes had alles achtergelaten,

toen hij als prins van Egypte opkwam voor een slaaf

en moest vluchten.

Juist hij wordt uitgekozen om het volk te leiden naar de vrijheid.

 

Die arme Mozes kreeg nog heel wat te verduren.

Vandaag hoorden we hoe het volk halverwege was,

tussen Egypte en het Beloofde Land.

De voedselvoorraden raken op en het volk begint te morren:

“Waren we maar in Egypte gebleven,

waar de vleespotten gevuld waren.”

Ze verlangen naar de tijd waarin ze als beesten gevoerd werden.

 

Maar Mozes is écht vrij.

Hij zoekt niet naar de achterdeur, maar hij zoekt naar God.

Dát wordt de redding van zijn volk.

Zij ontvangen voedsel uit de hemel.

Het broodkruim dat ze “manna” noemen en kwartels.

 

God vraagt maar één ding, dat is vertrouwen.

Het volk mag slechts voor één dag voedsel verzamelen.

Rapen ze meer, dan is het de volgende dag bedorven.

Alleen voor de heilige rustdag,

mogen zij een dubbele voorraad verzamelen.

 

Waar mensen op weg gaan,

daar moet je soms een achterdeur dichtmaken

om vooruit te komen.

Je kunt toch niet oprecht trouwen,

terwijl je er andere relaties op nahoudt …

 

Zo is het ook wanneer je op weg gaat met God.

Het vraagt vertrouwen,

dat Hij met je is

in dagen van licht en in donkere uren.

Het vraagt het besef

dat God iedere dag van je leven wil delen.

omdat Hij iets in jou ziet en je vertrouwt

en niets anders vraagt dan jouw vertrouwen

in de reis die je samen gaat.

 

Wanneer je dat beseft,

dan heb je een houvast in onzekere tijden.

De zuster die jarenlang in Bombay werkte,

leerde om bescheiden te zijn.

Zij zag mensen zonder achterdeur,

die de deur naar God openhielden.

Die mensen wijzen haar nog steeds de weg,

zoals ooit Mozes bij zijn volk.


 

        
 
 
2021 Parochie Pey