Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Vijftiende zondag door het jaar B
10 en 11 juli 2021
 
 

Een overweging bij de vijftiende zondag van het kerkelijk jaar,
naar aanleiding van de eerste Lezing (Amos 7, 12,15).
 

Wanneer wij onze zegeningen tellen,

dan noemen we vaak de mensen die ons lief zijn,

die ons bemoedigen en bevestigen,

mensen met wie wij idealen delen

en bij wie we tot rust komen.

 

Wanneer wij danken voor onze zegeningen,

dan klinken meestal niet de namen van degenen

die je tegenspreken, die kritiek hebben

en je rust komen verstoren.

 

En tóch heb je ook hen nodig om je te ontwikkelen.

Mensen die je aan het denken zetten,

een spiegel voorhouden

en leren om kritisch naar jezelf te kijken.

 

De Bijbel leert ons dat.

Vandaag kwamen wij Amos tegen.

Een profetische man, waarvan velen wakker hebben gelegen.

Hij spreekt niemand naar de mond

en laat zich door niemand het zwijgen opleggen.

 

Zulke mensen gebruikt God graag,

om de wereld wakker te schudden.

Om valse schijn te ontmaskeren

en de waarheid aan het licht te brengen.

 

Maar de wereld wordt zenuwachtig van profeten zoals Amos.

Juist ómdat ze hun eigen weg gaan

en zich niet laten opsluiten in bolwerken van macht en aanzien.

 

Maar wie was eigenlijk Amos?

Hij was een boer, die zevenhonderd jaar voor Christus leefde.

Het land van de Joden was op dat moment verdeeld in twee koninkrijken: het zuiden en het noorden.

Amos komt uit het zuiden

en wordt door God achter zijn schapen weggeroepen,

om naar het noorden te trekken.

Daar ging het economisch geweldig.

De koning leefde in een prachtig paleis.

De rijken werden ieder jaar rijker.

En de koning bouwde een prachtige tempel in Bethel,

om God te danken voor zoveel zegeningen.

 

Maar Amos ziet de andere kant van al die rijkdom.

Hij ziet armen die steeds armer worden.

Arbeiders die voor een hongerloon moeten werken.

Boeren die nauwelijks iets in hun schuren hebben,

omdat ze zoveel moeten afdragen.

Amos ziet ook de leegte in de mensen:

jongeren die geestelijk honger hebben,

maar niet weten hoe zij hun ziel moeten voeden.

Een samenleving die alleen wil bezitten, heeft weinig te bieden.

 

En dan barst Amos los!

God wordt misselijk van de offers die jullie opdragen,

van je vrome gebeden en je lege woorden.

Want wie onrecht bedrijft, maakt van dat alles een vloek,

een en al leegte en valse schijn.

God woont niet in rijkdom die graaiend bijeen wordt gebracht.

God woont daar waar gedeeld wordt,

waar het lot van de arme het regeringsbeleid bepaalt.

God laat zich niet voor het karretje spannen

van machthebbers die alleen aan zichzelf denken.

 

In Bethel zitten ze niet op Amos te wachten.

De priester van de tempel zegt:

“Ga weg, wij hebben onze eigen profeten.

De koning heeft ons benoemd,

wij hebben jou niet nodig!”

 

Maar Amos laat zich niet in een hokje drukken:

ik ben geen lid van jullie profetenclub.

Ik ben een boer, een vijgenkweker en een veehoeder.

God heeft mij achter de schapen vandaan gehaald,

om jullie de waarheid te zeggen, om zijn waarheid te spreken.

 

De priesters en profeten in Bethel zingen lof- en dankliederen.

Maar hun gezang klinkt vals in de oren van God,

die een andere toon aangeeft.

 

Amos komt met een nieuw lied, een lied van recht en vrede;

een volkslied dat hoop wil geven aan de kleinen en de armen,

de kwetsbaren in het land.

 

Amos spreekt over een geloof dat bevrijding brengt.

Die ongemakkelijke profeet werd opgenomen in de Bijbel.

omdat zijn stem móest klinken, het was de hoogste tijd.

Elke tijd heeft zulke profeten nodig.

Mensen die ons wakker schudden.

Die ons laten nadenken over de gevolgen van onze levenswijze.

Ook de kerk heeft zulke mensen nodig,

die ons vertellen dat we meer zijn dan een instituut,

dat we vooral een beweging zijn.

Zoals de eerste christenen zichzelf noemden: “Mensen van de weg”.

die in de wereld staan zonder in de wereld op te gaan.

 

Goddank voor de lastige profeten,

die ons tegenspreken en onrustig maken.

Zij zijn hard nodig in een wereld

die haar eigen zekerheiden koestert

en daardoor uit het oog verliest  wat ons allen gelukkig kan maken.

Hanna Lam schreef een lied over Amos,

waarin deze woorden klinken:

 

“Laat het recht als water stromen,

dan pas zal er vrede komen”.

 

Amen!

 

 

        
 
 
2021 Parochie Pey