Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Vierde Zondag van Pasen B
24 en 25 april 2021
 
 

In 1942 loopt een oudere man

met tweehonderd kinderen door de straten van Warschau.

Zijn naam is Janusz Korczak.

Een Joodse arts die zijn leven heeft toegewijd aan kinderen.

Hij heeft honderden weeskinderen opgevangen.

Daarnaast heeft hij kinderboeken geschreven,

die in meerdere talen zijn vertaald.

 

Wanneer de Nazi’s Polen binnenvallen

en de Jodenvervolging begint, vlucht hij niet weg,

maar gaat met de Joodse kinderen naar het Getto.

Hij kán hen niet in de steek laten.

Ook niet wanneer soldaten komen

en alle Joden naar de veewagons drijven,

op weg naar de vernietigingskampen.

 

Vlak voor de schuifdeuren dichtgaan,

hoort de Duitse commandant dat de bekende Poolse schrijver

zich in een van de wagons bevindt.

De SS-commandant gaat naar de geopende deur

en roept Janusz:

“Bent u de schrijver van het boek over de kleine Jack?”

“Ja”, antwoordt deze.

“Dat is een goed boek, ik heb het gelezen toen in nog klein was.

Kom, stap uit!”

Janusz vraagt: “En de kinderen dan?”

“De kinderen worden weggevoerd, maar u mag blijven”.

Janusz kijkt de commandant aan en zegt:

“U vergist zich, niet iedereen is een schurk.”

Hij draait zich om en gaat midden tussen de kinderen staan.

De Commandant geeft een teken,

deuren worden dichtgeschoven,

de locomotief fluit

en de trein rijdt weg.

Niemand heeft ooit nog iets gehoord van Janusz en zijn weeskinderen.

 

Deze bijzondere arts

was zeker een van die goede herders waarover Jezus sprak.

Janusz Korczak

liet zich roepen

door de arme schapen die hij tegenkwam.

 

Hij wilde geen rijke arts zijn,

maar het leven van kinderen helen,

hen een onderdak geven,

een veilige plek,

het gevoel dat er van hen gehouden werd.

 

Hij wilde geen geleerde schrijver zijn,

maar de fantasie van kinderen voeden,

hen leren denken en dromen.

 

Toen hij de kinderen niet langer kon beschermen,

liet hij hen niet in de steek,

maar ging met hen mee,

omdat zij niemand anders hadden om zich aan vast te houden,

om troost en liefde te vinden.

 

En zo zullen ook in ons leven momenten komen,

waarop we méér kunnen zijn

dan het beroep dat we uitoefenen

of de verantwoording die we dragen.

 

Momenten waarop niemand anders dan jij

een ander nabij kan zijn,

het goede woord kan spreken,

een houvast kan bieden.

 

Dat weet de leraar,

die een kind uit een probleemgezin

aandacht en vertrouwen geeft,

een ervaring om mee verder te kunnen.

 

Dat weet de wijkverpleegster,

die een zieke niet kan genezen,

maar die zó luistert dat die mens

zich voor het eerst gehoord voelt.

 

Dat weet de pastor

die zich verheugt over parochianen

die hun roeping vinden

in de zorg om elkaar.

Dokter Janusz hielp zijn kinderen waar hij kon.

En toen hij hen niet meer kon beschermen,

gaf hij alles, hij gaf zichzelf,

hij bleef bij hen.

 

Roeping is niet altijd een succesverhaal.

Het is vooral een verhaal van trouw,

van niet opgeven,

willen zien waar je nodig bent

en wie je nodig heeft.

 

 


 

 

 

 

        
 
 
2021 Parochie Pey