Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Tweede Zondag van de Veertigdagentijd B
27 en 28 februari 2021
 
 

Ter inleiding:

De vorige week bracht het Evangelie ons naar de woestijn,
vandaag gaan we met Jezus een berg op.
Boven op die berg zien we Hem in een ander licht.
Hij straalt,
met zijn voeten op de aarde,
met zijn hoofd in de wolken
en met zijn hart in de hemel.

De leerlingen van Jezus willen dat moment vasthouden.
Ze zouden voorgoed op de top van de berg willen blijven,
maar het gaat er net om,
dat wij onze mooiste, dierbaarste ervaringen
delen met anderen,
Om de hemel mee te dragen,
tot in de diepste dalen van het leven.

Verkondiging (preek):

In een boek over de Alpen 
zag ik twee foto’s van bergbeklimmers.
De ene foto van héél dichtbij genomen,
kerels met gespannen gezichten,
ijspegels aan hun baarden.
De andere foto vanuit een vliegtuig gemaakt,
zodat de klimmers niet meer waren dan stipjes
op een enorm bergmassief.

Die twee foto’s vertelden samen één verhaal.
Wie een berg beklimt
moet heel dichtbij blijven,
opletten waar een voet wordt gezet
of waar een hand houvast vindt.
Het vraagt om respect voor de rots,
maar ook om aandacht voor degenen
die met jou aan het klimmen zijn.
Verbonden door een touw dat levens kan redden.

En tegelijkertijd is er het besef
dat je maar klein bent,
een stipje in de grootheid van de schepping om je heen.
Bergbeklimmers zijn bescheiden krachtpatsers,
die beseffen dat ze de ander nodig hebben
om de top te bereiken.

Vandaag werd Jezus ineens een bergbeklimmer.
Hij neemt enkele leerlingen mee
en verlaat de vlakte.
Samen klauteren zij op een berg.
Ook zij zullen ervaren hebben dat je op moet letten,
wanneer je het hoger op zoekt.

Samen bereiken ze de top.
Vier kleine stipjes in de grootheid van het bergmassief.

Het is eenzaam en stil, boven aan de top.
Maar dan blijkt dat zij niet de eersten zijn,
die deze klim hebben gemaakt.
Ineens staan twee grote bergbeklimmers uit het Oude Testament 
naast Jezus.
Aan de ene kant Mozes, aan de andere zijde Elia.
Zij komen uit de oude verhalen van het Joodse Volk.
Net zoals bergbeklimmers verbonden zijn met een touw,
om elkaar niet te verliezen
en te zorgen niemand in de diepte valt,
zo zijn Jezus, Mozes en Elia met elkaar verbonden
door de geloofservaring die zij delen.

Mozes beklom menige berg,
op de lange reis die zijn volk maakte
van de slavernij naar de vrijheid.
Op de ene berg ontving hij de tien geboden,
als klimijzers in een wereld waar je zo snel uitglijdt.
Op de andere berg zwaaide hij zijn volk uit,
terwijl zij het beloofde land bereikten.
Mozes voelde zich niet alleen, hij was dicht bij God.

Ook de profeet Elia zou een berg beklimmen.
Struikelend en uitgeput kwam hij uit de woestijn.
De profeet was weggejaagd en zag als een berg op tegen de toekomst.
Maar dan leidt God hem naar de hoogte.
Hij tilt Elia uit boven het alledaagse bestaan,
om op de top een hemels moment te beleven.
Elia voelde zich niet meer alleen,
een zachte levensadem vertelde dat God bij hem was.

En eeuwen later staat ook Jezus op een berg.
Tussen Mozes en Elia.
Samen zijn zij dicht bij God.
Jezus stráált dan ook,
de hemel woont in zijn hart,
Hij heeft waarlijk de top bereikt.

Zijn leerlingen staan er met hun neus bovenop.
Ze zien het gebeuren, maar begrijpen niet wát ze zien.
Petrus stelt voor om dat moment vast te houden.
Maar dan zoomt de camera uit.
Ineens zijn er nog maar vier stipjes op de berg,
terwijl de wereld om hen heen steeds groter wordt.

Je kunt niet blijven op de top van een berg.
Je zult weer moeten afdalen,
naar het dagelijks leven in de vlakte
en misschien wel naar de diepe ravijnen die daar zijn.
Om die topervaring te delen met degenen die daar op je wachten.
Zo keert Jezus terug, met zijn leerlingen … een ervaring rijker.

Ook onze levensweg kan soms een hele klim zijn.
Dan zoek je naar houvast,
dan hoop je dat anderen je niet laten vallen,
dan vraagt het moment soms al je energie.
Dat weten mensen die bang zijn voor de toekomst,
die hun werk verliezen, hun zaak failliet zien gaan,
die ziek worden of zorg hebben om een ander.

Soms voel je je ineens als een stipje op deze aarde,
een beetje verloren en klein.
Weet dat ook Jezus die weg is gegaan,
in het spoor van Elia en Mozes, 
gevolgd door Petrus, Jakobus en Johannes.
Weet dat zij God vonden, uiteindelijk viel hun leven op z’n plek.
Weet dat je niet alleen staat,
want er loopt een levenslijn die je verbindt met anderen,
mensen die van je houden, die zorg om je hebben, die voor je bidden.
Houd je vast aan Jezus, Hij zal je nooit laten vallen.

Amen!



 

        
 
 
2021 Parochie Pey