Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Derde Zondag door het jaar B
23 en 24 januari 2021
 
 

Verkondiging op de Zondag van gebed voor de eenheid van de Christenen

Wanneer iemand priester wordt gewijd,
is het een goed gebruik dat hij welkom wordt geheten
door zijn collega’s.
Bisschoppen, priesters, diakens en pastoraal-werkers
komen dan de vrede wensen.

Op dat dag van mijn priesterwijding
was er ook een bevriende dominee in de kathedraal van Breda.
Wij kenden elkaar van het pastoraal overleg,
en de samenwerking tussen parochies en gemeente.
Op mijn verzoek was hij gevraagd
om de nieuwe priesters welkom te heten in hun ambt,
namens de andere Christelijke kerken.
Dat was een krachtig symbolisch moment.
Een vredewens van een dominee,
tijdens een priesterwijding.
Het liet zien, dat we staan in verschillende tradities,
maar elkaar herkennen en erkennen
in de roeping die Jezus ons schenkt.

Vandaag hoorden wij een roepingsverhaal.
Jezus roept zijn eerste leerlingen,
midden in hun dagelijks bestaan.
Zij zijn geen beroepsgelovigen,
maar vissers, bezig met hun netten.
Totdat Jezus langskomt 
en hen roept tot een heel nieuw leven.
Zij worden mensenvissers.
Geroepen om mensen bijeen te brengen,
in een net van liefde en trouw.
Geroepen om mensen op te vissen,
waar zij ondergaan in verdriet of eenzaamheid.
Geroepen uit hun oude leven,
om deel uit te maken van een nieuwe gemeenschap.

Jezus roept zijn leerlingen 
tot een bonte gemeenschap.
Vissers, een belasting-beambte,
gevormd door een studie of door het leven,
een twijfelaar en een ijveraar,
je vindt ze allemaal onder de apostelen.

In het voetspoor van Jezus,
ontvangen ze hun opleiding.
Zij horen zijn Blijde Boodschap keer op keer
en zien hoe Jezus het leven van mensen heelt.
Hij leert hen liefhebben, delen en bidden.
En stuurt hen op stage,
om twee aan twee te doen
wat Hij heeft voorgedaan.

Die eerste gemeenschap is tegelijkertijd krachtig en kwetsbaar.
Zoals de kerk dat nog steeds is.
Het ene moment zo sterk, dat wij net als de apostelen
wonderen van geloof kunnen verrichten.
Het andere moment zwak, omdat we verdeeld zijn,
net als de apostelen toen ze ruzieden wie de belangrijkste van hen was.

Tijdens het Laatste Avondmaal kijkt Jezus naar zijn leerlingen,
met hoop en met zorg.
Niet voor niets bidt Hij voor hen 
en voor allen die na hen komen:
“Vader, mogen zij allen één zijn”.

Die eenheid is een kwetsbaar goed.
Wanneer Jezus wordt gevangen genomen en aan het kruis geslagen,
dreigt de gemeenschap uiteen te vallen.
Eén apostel staat onder het kruis, 
een ander heeft Hem verraden,
weer een ander Hem verloochend.
En toch vinden de overgebleven apostelen de weg naar elkaar.
Met angst in het hart zien ze Jezus, die verrezen is.
Totdat het Pinksteren wordt,
de dag van hun wijding.
Dan stromen ze vol met de Geest van God,
met de kracht van Jezus.
En velen begroeten hen, mensen uit alle streken verstaan hen.
Dat is een moment van eenheid om nooit te vergeten.

De Apostelen zouden deze ervaring met de wereld delen.
Ieder op zijn eigen wijze,
maar vanuit de roeping van de Ene Heer.
De afgelopen week hebben wij gebeden met de woorden van Jezus:
“Mogen wij allen één zijn”.

Goddank voor de Protestantse kerken,
die zo sterk leven vanuit de Bijbel
en daarin ons voorbeeld zijn.

Goddank voor de Orthodoxe kerken,
doordesemd van het mysterie van het geloof,
vol eerbied voor wat heilig is.

Goddank voor al die verschillende kerken,
ieder met een eigen kleur en taal,
maar ten diepste zo vertrouwd door hun band met Christus.

Goddank voor de katholieke kerk,
die zo wereldwijd is, 
en tegelijkertijd één in haar geloof en zending.

Goddank voor allen,
die door Jezus geroepen worden.
Mogen wij allen één zijn,
in onze verscheidenheid.

Amen!

 

        
 
 
2021 Parochie Pey