Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
TweeŽndertigste zondag door het jaar (B)
7 en 8 november 2009
 
 

Evangelie

Uit het heilig evangelievolgens Marcus

Bij zijn onderricht zei Jezus:
"Pas op voor de schriftgeleerden,
die graag in plechtige gewaden rondlopen
en graag gegroet worden op het marktplein,
graag vooraan in de synagoge zitten,
en op de ereplaats bij het feestmaal.
Mensen die de huizen van de weduwen opeten
en voor de schijn lange gebeden opzeggen Ė
over hen zal een bijzonder streng vonnis geveld worden."

Gezeten tegenover de offerkist,
bekeek Hij hoe de menigte kopergeld in de offerkist gooide.
Veel rijken gooiden er veel in.
Er kwam een arme weduwe, die er twee muntjes in gooide,
ter waarde van een quadrans.
Hij riep zijn leerlingen bij zich en zei tegen hen:
"Ik verzeker jullie,
die arme weduwe gooide meer in de offerkist dan alle anderen.
Want allen gooiden er iets in van hun overvloed,
maar zij gooide er van haar armoede alles in wat ze had,
heel haar levensonderhoud. "

Verkondiging (preek)

Ooit was ik op bezoek bij een aanstaand bruidspaar, dat hun huis chique en modern had ingericht.
Alleen hing boven de bank een simpel lijstje met twee verkleurde en gekreukte kaartjes.
Het stel vertelde dat zij elkaar tien jaar eerder hadden leren kennen
tijdens een dansavond.
De toegangskaartjes hadden zij bewaard,
als een herinnering aan die eerste ontmoeting.
Voor hen hadden die verfrommelde stukjes papier een bijzondere waarde.

En zo is het wel eens vaker.
Wat een voorwerp kostbaar maakt, dat is lang niet altijd de waarde in goud of zilver.
Het is veel meer de bijzondere herinnering die erbij hoort.
De woorden die erbij gezegd zijn, de intentie waarmee het gegeven werd.
DŠt maakt een voorwerp pas echt kostbaar.

Wanneer je aan Jezus zou vragen om een dierbaar voorwerp te laten zien,
dan zou ik me voor kunnen stellen,
dat hij uit zijn mantel twee halve centen te voorschijn zou halen.
Het waren de kleinste muntjes in Jezusí dagen
en toch was er een moment waarop ze van onschatbare waarde werden.

Dat hoorden we zojuist in het Evangelie.
Jezus en zijn leerlingen zitten tegenover het offerblok van de Tempel.
Het is een plek van zien en gezien worden.
De rijken gooien met groot vertoon zware munten in het offerblok.

En dan komt een arme vrouw met twee piepkleine bronzen muntjes.
Het lijkt wel een grap, na al die kostbare gaven.
Maar toch Ö
Jezus zou dat moment nooit meer vergeten.
Hij hecht meer waarde aan de armoedige gave van de weduwe, dan aan alle zware munten bij elkaar.
Wat een gave voor kost kostbaar maakt, dat is niet het gewicht in goud of zilver.
Het is veel meer de intentie waarmee iets gegeven wordt!

De twee rijken uit het verhaal geven iets onpersoonlijks.
Die greep uit hun beurs zijn ze de volgende dag alweer vergeten.
Maar de arme vrouw, geeft alles wat ze bezit.

Ze is weduwe en dus is ze haar man al kwijt.
Haar toekomst, haar dromen zijn voor een groot deel stukgebroken.
En toch geeft ze vanuit haar armoede aan God.
De weduwe had kwaad kunnen worden op God, om wat haar was overkomen.
Ze had reden genoeg om haar centjes bij elkaar te houden
en de wereld buiten te sluiten.
Maar nee Ö zij deelt van haar armoede.
Uit liefde tot God en tot haar naaste, deelt zij haar schamele bezit.

Het moet voor Jezus een onvergetelijk moment zijn geweest.
Een verademing.

Want aan het Evangelie van vandaag gaat heel wat vooraf.
Geleerde mannen hebben Jezus ondervraagd over zijn levensvisie.
De FarizeeŽrs stelden Hem een strikvraag.
De Herodianen probeerden Hem uit de tent te lokken.
De SadduceeŽn deden interessant met hun theorieŽn over  leven en dood.
En de Schriftgeleerden liepen Hem voor de voeten met hun lange gewaden.

Na eindeloze debatten over geloofskwesties,
ziet Jezus dat eenvoudige gebaar van de weduwe.

Twee bronzen muntjes, die zij geeft vanuit haar hart.
Ze zijn voor Jezus onbetaalbaar!

De arme vrouw snapt waarschijnlijk niets van alle discussies.
Maar ze heeft wel door, waar het om gaat bij geloven!
Ze geeft aan God en aan haar naaste, vanuit haar hart.
Ze doet wat ze kan.
Niet om op te vallen, maar omdat ze gelovig in het leven staat.

Die twee muntjes van de weduwe vertellen een heel eigen verhaal.
Ze raken de kern van de Boodschap van Jezus.
Wil je Hem navolgen, dan gaat het erom, dat je deelt van wie je bent
en van wat je hebt.
De arme weduwe gaat ons daarin voor.

Soms kun je meer betekenen dan je zelf beseft,
wanneer je het aandurft om te delen,
van wat je hebt en van wie je bent,
van je zorg en je aandacht,
van je hoop en je vertrouwen,
van je geloof en van je liefde.

Daarvan vertelt ook een oud Joods verhaal, waarmee ik graag wil afsluiten.

In een dorp woonden twee mannen naast elkaar.
Beiden probeerden om God zo goed mogelijk te dienen.
Alleen was de ene welgesteld en de ander straatarm.

De welgestelde man stond iedere dag op, wanneer het nog donker was.
Hij ging dan bidden in het gebedshuis en de Bijbel bestuderen.
Zo groot was zijn ijver, dat hij ís middags vlug at, om verder te kunnen bidden
en om te praten over zijn geloof, tot het donker werd.

De arme man had daar geen tijd voor.
Hij had geen personeel, maar moest zelf werken van de vroege ochtend
tot de late avond.
Van bidden en lezen kwam niets terecht.
Wanneer de arme man de Godsvrucht van zijn buurman zag,
dan voelde hij zich maar klein.
Iedere dag opnieuw zuchtte hij diep.
Zozeer verlangde hij ernaar om ook God te kunnen dienen.

Op een dag stierven beide mannen en gingen naar de hemel.
De arme zag tot zijn verbazing, dat hij even hoog in de hemel zat
als zijn vrome buurman.
Toen hij vroeg hoe dat kon, antwoordden de engelen hem:

In ťťn zucht van jou, lag zoveel verlangen om God te ontmoeten,
dat het net zoveel waard is als een heel leven van gebed!

God verstaat de taal van het hart.
Hij hoort de zucht van de oprechte man,
hij ziet de gave van de arme weduwe.
En waar wij onszelf geven,
met onze mogelijkheden en beperkingen,
met onze rijkdom en armoede,
met ons verlangen om God te ontmoeten,
daar zullen ook wij kostbaar zijn
in de ogen van de Heer.

Amen!

 

        
 
 
2017 Parochie Pey