Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
21ste zondag door het jaar A
22 en 23 augustus 2020
 
 

Verkondiging (Preek):

Tijdens de vervolgingen door de inquisitie,
vluchtten vele Joden in de vijftiende eeuw weg uit Spanje,
naar Italië, het Ottomaanse Rijk en andere landen.
Ze konden nauwelijks iets meenemen,
alleen wat handbagage.
Maar sommigen namen wel een sleutel mee,
van het huis dat zij achterlieten.
Zij sloten de deuren achter zich,
maar namen de herinneringen mee.
Die sleutels hadden een bijzondere betekenis.
Een tastbare herinnering,
aan de vervolging,
maar ook aan betere tijden.
Een stukje verleden,
een weigering om alles voorgoed op te geven.

Een sleutel kan inderdaad een bijzondere betekenis hebben.
Wanneer iemand je de sleutel van zijn huis toevertrouwt,
dan is dat een teken van vertrouwen.
Ooit ontving Shebna de sleutels van een van de belangrijkste gebouwen.
Hij werd overste van de tempel van Jeruzalem,
van het Huis waarin God tussen zijn mensen woonde.

Maar Shebna had het te druk met zijn eigen roem.
In plaats van bij de deur van Gods Huis te staan,
besteedde hij al zijn tijd aan het bouwen van een praalgraf voor zichzelf.
Zodat de mensen na zijn dood zouden zeggen:
“Kijk, daar ligt Shebna, 
een van de belangrijkste mannen die ooit geleefd hebben!”

Het is niet voor niets dat de profeet Jesaja 
deze sleutelpositie terug komt eisen.
Want wie alleen aan zichzelf denkt,
is niet geschikt om God en mensen samen te brengen.

In het Evangelie ging het juist andersom.
Petrus ontvangt symbolisch de sleutel van het Koninkrijk van Jezus.
Hij krijgt de taak om de deur open te houden, 
tussen God en mens.
Ook Petrus zal fouten maken, meer dan eens.
Hij zal Jezus verloochen, in de steek laten.
Maar diep van binnen zal hij telkens weer
de sleutel tevoorschijn halen,
die de deur naar God opent.

Petrus draagt een verlangen in zich,
om dicht bij Jezus te zijn.
Nog harder dan hij wegliep toen Jezus gevangen werd,
rende Petrus naar zijn graf,
toen Jezus verrezen was.

Je hoeft niet volmaakt te zijn,
om de sleutel naar Gods toekomst te bewaren.
Maar je moet het verlangen in je dragen
naar het Koninkrijk van Jezus,
naar recht en vrede, 
zodat mensen thuiskomen bij elkaar en bij God,
waar ze ook wonen of gaan.
Je moet voorbij je twijfels vast kunnen houden
aan de belofte dat Hij bij ons is,
tot het einde van de tijden … altijd dus.

De sleutel die de Joodse vluchtelingen meenamen,
opende een deur naar oud zeer,
maar meer nog naar het goede dat ze mee wilden nemen.
De deur naar wat heilig en goed is,
wat blijven zal,
je idealen,
je dromen,
je hoop.

“Ontvang de sleutels van mijn Koninkrijk”
die woorden droeg Petrus met zich mee.
Wanneer een deur dichtsloeg,
door zijn eigen kleinheid
of de tegenwind van anderen,
dan vond hij de sleutel
in de woorden van Jezus.

“Ontvang de sleutels van mijn Koninkrijk”
die woorden van Jezus klinken door
tot in ons midden,
tot in de kerk van deze tijd.
Wanneer de toekomst onzeker is,
wanneer we niet weten welke kerkdeuren open blijven,
wanneer zo velen de deur naar Jezus dicht lijken te gooien.
Dan staan ook wij niet met lege handen,
zolang we ons maar vasthouden aan Jezus.
Want de wereld kán niet zonder zijn Boodschap van liefde en vergeving,
van barmhartigheid en hoop.

Wij hebben een belangrijke taak.
Wij dragen de sleutel met ons mee
van het Koninkrijk van God.
Die sleutel paste op tijden die voorbij zijn,
maar hij past ook op de toekomst.

Geloof daar in Godsnaam in,
want dat is het verschil tussen Shebna en Petrus.
Shebna bouwde een grafmonument,
zo maakte hij zijn leven tot begin en einde van alles.
Petrus bouwde een koninkrijk,
waar mensen thuiskomen bij God,
voorgoed, in eeuwigheid.

Amen!

 

        
 
 
2021 Parochie Pey