Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Negentiende zondag door het jaar A
8 en 9 augustus 2020
 
 

Omdat de Communieviering niet door kon gaan vanwege Corona,
gaan kinderen in Pey dat op verschillende momenten doen.
Een aantal in een viering in oktober, anderen volgend jaar
en een enkeling in een gewone viering.
Morgen/vandaag doet Sem de Communie.
De preek is daarom wat eenvoudiger van toon.

Verkondiging (preek):

“Ik heb heimwee naar een knuffel” …

die woorden sprak een oude mevrouw
die in het Zorgcentrum woont.
Door de coronaregels is de laatste knuffel al maanden geleden.
Eerst mocht niemand op bezoek komen,
toen alleen met een mondkapje
en nu op anderhalve meter afstand,
helemaal aan de andere kant van haar kamer.
Het kan niet anders, maar het doet wel pijn.
Ze heeft heimwee naar een knuffel.
Ze zou zo graag haar kleinkinderen op de schoot nemen,
of haar kinderen omarmen.

Een aanraking kan je goed doen.
Wanneer een kind valt, dan helpt een pleister om de wond te verzorgen.
Maar de kus van Mama, die neemt de pijn weg.
En een verjaardagwens voelt toch heel anders,
wanneer je een hand krijgt.

Vandaag kwamen we Elia tegen,
een man die duizenden jaren geleden leefde.
Hij staat boven op een berg.
Helemaal alleen.
Zo voelt het ook in Elia,
alsof hij alleen op de wereld is.

Vroeger was het wel anders.
Elia was profeet
iemand die namens God kon spreken.
Wanneer iemand iets vroeg, dan stak Elia zijn vinger op,
want hij had alle antwoorden.
Wanneer mensen niet goed leefden,
dan vertelde hij dat het anders moest.
Zelfs voor de koning en koningin was hij niet bang.

Maar dan moet hij vluchten,
want de koningin wil hem vermoorden.
Elia rent de woestijn in en komt uit bij een berg.

Hij voelt zich zo alleen,
dat hij heimwee heeft naar een knuffel.
En dan zegt God:
“Ik zal jou omarmen, ga maar naar buiten, Ik kom eraan”.

Elia gaat naar buiten
en het begint te waaien, harder en harder.
Zo hard dat bomen omwaaien 
en rotsen omvallen.
Maar Elia weet:
God is niet in de wind die alles stukmaakt.

Dan begint de grond te trillen.
Er is een aardbeving.
Maar Elia weet:
God is niet in de aardbeving die omver gooit.

Dan dondert en bliksemt het zó, dat de wereld lijkt te vergaan
en er staan struiken in brand.
Maar Elia weet:
God is niet in het vuur waar je bang voor moet zijn.

En dan wordt het stil, zo stil dat Elia zijn eigen ademhaling hoort.
Er waait een zachte wind, die hij inademt
en die door heel zijn lijf gaat.
Elia weet het zeker:
nu is God bij hem en in hem.
Hij kan God inademen en het doet hem goed.
God geeft de profeet een knuffel.
Wat had hij dát nodig!

Elia kan er weer tegen.
Hij gaat de berg af, terug naar de mensen.
Om te troosten,
om goede woorden te spreken,
om verdrietige mensen te troosten
en hoop te geven.

Wanneer God je een knuffel geeft,
dan mag je die doorgeven aan andere mensen.
Morgen/vandaag ontvangt Sem de Communie.
Dat stukje Brood is net als een knuffel van Jezus.
Hij zegt:
“Ik houd van jou, Ik ben altijd bij je,
Ik wil je helpen om gelukkig te zijn en gelukkig te maken.
Wij gaan het samen doen.”

Door corona hebben we allemaal een beetje heimwee naar een knuffel.
We moeten elkaar beschermen.
Maar je kunt elkaar ook omarmen met lieve woorden,
met een vriendelijk gezicht,
met een cadeautje of een bezoekje.
En terwijl wij op veilige afstand blijven,
omarmt God ons,
als de zachte bries,
een ademtocht die goed doet,
met een knuffel die de hemel op aarde brengt.

Amen!


 

        
 
 
2020 Parochie Pey