Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Kerk zijn ten tijde van Corona
tot en met mei 2020
 
 

Hemelvaartsdag 21 mei 2020

Een stukje hemel

De Joodse Janina Dawidowicz bracht een deel van haar jeugd door
in het Getto van Warschau.
Opgegroeid in een welgesteld gezin,
verloor zij gaandeweg alles
wat zij had aan bezittingen en vrijheden.
Opgesloten in het Getto, belandde zij in een wereld vol angst,
waar mensen opeengepakt moesten leven tussen grijze muren.
Wanneer zij op de binnenplaats stond,
dan keek zij omhoog en zag de blauwe lucht,
daar bereikten de stralen van de zon haar gezicht
en kon zij even wegdromen.
Zij beschreef haar ervaringen in een boek met de titel
“Een stukje hemel”, dat zelfs verfilmd werd.
Dat stukje hemel vertelt over hoop,
over een vergezicht.
Maar ook over de mensen die in een troosteloze tijd
een stukje hemel voor elkaar openhielden.

Wanneer wij Hemelvaartsdag vieren,
dan vertelt de Bijbel over de leerlingen van Jezus,
die een lange weg achter de rug hadden.
Zij zijn met Jezus door stad en land getrokken
en mochten ervaren hoe de hemel openging
wanneer Jezus sprak, heelde en deelde.
In zijn spoor werd hoop geboren en geloof bevestigd.

Maar op de dag van het kruis werd de hemel donker
en leek alles voorbij.
Totdat het licht hen opnieuw bereikte,
in Jezus die opgestaan is uit de dood.
Dan volgt een afscheid dat een nieuw begin is.
Jezus stijgt naar de hemel op,
terwijl een belofte in hun oren klinkt:
“Ik ben met jullie, alle dagen,
tot aan de voleinding van deze wereld”. 

Wanneer Jezus naar Huis gaat,
staren de apostelen naar de wolken.
Maar al snel wordt hun blik naar de wereld gewend:
“Wat staan jullie toch naar de hemel te kijken?”
Het is juist hun taak om Jezus te delen
met allen die zij tegenkomen.
Hij is immers met hen, overal en altijd.
Wie in Hem gelooft,
mag een stukje hemel op aarde brengen,
voorbij donkere tijden wijzen op het Licht dat ons wacht.
Je kunt een stukje hemel vinden in een tekst uit de Bijbel,
maar ook in een woord van een naaste.
Je kunt de hemel zien in de ogen van iemand die jou nodig heeft,
of die jou helpt.
Zoals een woestijnheilige van lang geleden zei:
“Wie op wil stijgen naar de hemel, moet afdalen in het eigen hart”.

Ik bid voor u, pastoor Bert.

****

17 mei 2020: Waardoor laat jij je leiden?

Wij leven in een tijd van uitersten,
waarin zorgvuldigheid en onverschilligheid naast elkaar bestaan.
Een dezer dagen ontving iemand het sacrament van de zieken.
Het zorgcentrum is een wereld van uiterste zorgvuldigheid,
daarvan getuigen de mondkapjes, handschoenen
en desinfecterende middelen.
Niet alleen verzorgenden, maar ook familieleden aan het bed
en de pastoor dragen beschermende middelen.
Hoe vreemd is het dan om buiten te komen
en haast omver gelopen te worden door iemand die zijn hond uitlaat
en alleen oog heeft voor het scherm van zijn smartphone.
Hoe bizar is het om ingehaald te worden door een wielrenner,
die … jawel … zijn duim tegen de neus zet
en ongegeneerd snot de wereld instuurt.

Deze tijd brengt aan het licht, wat in mensen leeft.
Er is gelukkig heel veel zorg en aandacht,
mensen die bewust omzien naar hun naaste
en rekening houden met een ander.
Maar er is ook heel wat onverschilligheid:
mensen die vooral oog hebben voor zichzelf,
hun schouders ophalen en doen alsof er nauwelijks iets aan de hand is.  

Waardoor laten wij ons leiden?
Jezus geeft ons zijn antwoord,
wanneer Hij spreekt over de Geest van waarheid en liefdevolle trouw.
We verbeelden die Heilige Geest als een duif,
omdat deze bij de doop in de Jordaan op Jezus neerdaalde
“zoals een duif dat doet”.
Een duif valt niet aan, zoals een roofvogel die zijn prooi grijpt.
Een duif komt thuis, geleid door een innerlijk kompas.
Jezus noemt die Geest “een Helper”, Gods hand in onze rug.
De Heilige Geest is geen tovergeest als uit de lamp van Aladin,
die al onze wensen vervult.

Het is veel meer de kracht om vol te houden,
de inspiratie om moois te scheppen,
de taal van hoop, de bron van liefde en geloof.
Die Geest kun je aan het werk zien,
waar mensen hun naaste kostbaar genoeg achten
om zorgvuldig samen te leven.
In een wereld vol roofvogels en prooien,
hebben wij de waarde gezien van mensen die beschermen,
zorgen en dienen.

Door wie laat jij je leiden?
Wie leeft in de Geest van Jezus,
komt gaandeweg thuis in de wereld van God,
geleid door een innerlijk kompas.

Helper, Geest van leven,
ongrijpbaar en zo nabij,
wil ons inzicht geven,
maak liefde in ons vrij.

De deur kan pas open,
waar zorg ons omgeeft.
Je kunt dat niet kopen,
’t is hoe je samen leeft.

Kom, Geest van God,
breng ons elkaar nabij.
Leer ons Jezus’ gebod:
liefhebben, zoals Hij.

Ik bid voor u, pastoor Bert.

****

10 mei 2020:  Hart tonen

Onderweg in je eigen buurt, kun je op menige vensterbank
een knuffelbeer zien.
Zo wordt voor kinderen een ommetje tot een speurtocht,
terwijl zij beren zoeken en tellen.
In heel wat ramen hangt ook een wit shirt met een groot rood hart.
Dat symbool vertelt over de werkers in de zorg.
Het witte shirt verwijst naar de jas van artsen, verpleegkundigen
en andere werkers in de zorg.
Het hart vertelt over hun inzet, want velen werken met hart en ziel
voor coronapatiënten, maar ook voor andere zieken en ouderen.
De actie zegt “helden in het wit” een hart onder de riem te willen steken.

Het liet mij denken aan pater Damiaan,
een Vlaamse boerenzoon die priester wilde worden.
Hij sloot zich aan bij de paters van de heilige harten,
die een wit kloosterkleed dragen met twee harten.
Die harten verwijzen naar het hart van Jezus en dat van Maria.
Damiaan kwam in 1864 in Hawaii aan,
waar heel wat mensen leden onder lepra.
Er was nog geen geneesmiddel en de zieken moesten in quarantaine …
niet thuis of in het ziekenhuis, maar op het eiland Molokai.
Het was een enkele reis,
want op het eiland woonden alleen zieken,
zonder medische of pastorale verzorging.

Totdat pater Damiaan naar Molokai gaat,
om voor de zieken te zorgen en hun wonden te verplegen.
Hij begeleidt de stervenden
en veegt de tranen uit de ogen van bedroefde mensen.

Damiaan bouwt een soort ziekenhuisje en een kerkje
en timmert woninkjes voor zijn mensen.
Hij verzorgt en begraaft ook degenen die sterven.
Zijn voorbeeld zal anderen raken,
zodat uiteindelijk anderen zullen volgen
om de leprapatiënten te verzorgen en te helpen.
Pater Damiaan raakt zelf besmet met die vreselijke ziekte,
waarvoor toen nog geen genezing was.
Hij verwijt de zieken niets, maar begint na de besmetting zijn preek
met de woorden “Wij melaatsen”. 
Zozeer raakte zijn leven verbonden met het lot
van de zieken op Molokai.

De harten op het kloosterkleed van Damiaan werden zo ook
een teken van zijn leven.
Hij gaf zijn hart aan Jezus en deze gaf het door aan de zieken.
Pater Damiaan overleed aan lepra
en werd later door de kerk heilig verklaard.
Wat mogen wij de werkers in de zorg dankbaar zijn,
die alsmaar door gaan met zorgen voor zieken en ouderen.
Ook zij lopen risico’s en raken soms oververmoeid.

Het woord “heilig” is verwant aan het woord “heel”.
Heilige mensen maken de wereld heel,
terwijl zij hun hart laten spreken.
Dank aan de helden in het wit … en wel “van harte”.

Pastoor Bert


Feestdag pater Damiaan 10 mei

Zoals op een verjaardagskalender de namen van je dierbaren prijken,
zo staan op de heiligenkalender van de kerk de namen van bijzondere christenen.
Verjaardagen verwijzen naar je geboortedag.
Heiligendagen verwijzen meestal naar de dag waarop die heilige is overleden.
Bij pater Damiaan is dat anders;
zijn feestdag 10 mei verwijst naar de datum waarop hij naar Molokai ging: 10 mei 1873.
Pater Damiaan werd in 2009 heilig verklaard,
als beschermheilige van lepralijders en aidspatiënten.
In onze dagen mogen wij zijn voorspraak ook inroepen
voor allen die getroffen werden door het coronavirus,
voor de zieken die in quarantaine worstelen en vechten om te overleven,
voor de ouderen die alleen op hun kamer zitten
én voor degenen die voor hen zorgen.

****

4 mei 2020: Ophokplicht

Nog voordat het coronavirus ons land bereikte, zei een van de misdienaars:
“Straks krijgen ook wij ophokplicht, net als onze kippen”.
Het bleken profetische woorden te zijn,
want inmiddels proberen wij zoveel mogelijk thuis te blijven.
De Belgen laten het wat vrolijker klinken: “Blijf in uw kot”;
maar het is in geen enkel land plezierig om zoveel binnen te moeten zitten.
Wie zijn verstand gebruikt weet dat het niet anders kan, maar toch …
Moeilijke ervaringen kunnen echter ook helpen om
je in te leven in het verhaal van een ander.
Wij gedenken vijfenzeventig jaar bevrijding.
De grote festivals en herdenkingen zijn afgelast,
maar dat hoeft ons niet te weerhouden om te gedenken wat mensen hebben meegemaakt
ten tijde van oorlog en onderdrukking.
Voel je je opgesloten?
Denk dan eens aan de onderduikers in de Tweede Wereldoorlog,
die vaak jarenlang in een klein kamertje moesten leven;
verlangend om naar buiten te gaan
en tegelijkertijd angstig voor het gevaar dat daar loerde.
Komen de muren op je af?
Verplaats je dan eens in hun situatie;
dat maakt het niet leuker, maar je bent wel een ervaring rijker.
Leer bijvoorbeeld van Anne Frank,
die vanuit het Achterhuis de wereld om haar heen bestudeerde.
Zoals de boom die zij zag veranderen door de seizoenen heen;
net als haar eigen leven, terwijl het meisje een jonge vrouw werd. 
Anne Frank heeft een dagboek nagelaten,
dat nog steeds jong en oud weet te boeien,
omdat het ons meeneemt naar haar belevingswereld.
Opgesloten in het Achterhuis,
schonk zij onder andere deze bevrijdende woorden aan de wereld:

“Ik denk niet aan alle ellende, maar aan al het moois dat er nog is.”
“Wat geweldig dat niemand ook maar één moment hoeft te wachten
met het verbeteren van de wereld.”
“Niemand is ooit arm geworden door te geven.”
“Niet in rijkdom of macht ligt de grootheid van de mensen,
maar in karakter en goedheid.”
“Ik geef meer om herinneringen dan om jurken.”
“Ik wil nog voortleven, ook na mijn dood!
En daarom ben ik God zo dankbaar,
dat hij me een mogelijkheid heeft meegegeven om me te ontwikkelen
en om te schrijven, dus om uit te drukken alles wat in me is.”
“Het is een groot wonder, dat ik niet al mijn verwachtingen heb opgegeven,
want ze lijken absurd en onuitvoerbaar.
Toch houd ik ze vast, ondanks alles,
omdat ik nog steeds aan de innerlijke goedheid van de mens geloof.”

Anne Frank zou uiteindelijk worden opgepakt
en begin 1945 omkomen in het Concentratiekamp Bergen Belsen.
Een jaar voor de bevrijding van Nederland schreef zij op 13 mei 1944:
“Onze kastanjeboom staat van onder tot boven in volle bloei,
hij is vol met bladeren en veel mooier dan het verleden jaar.”

Wie de bomen nog steeds ziet bloeien
en blijft geloven in de goedheid van mensen,
kan ook van deze tijd een zinvolle tijd maken.

Ik bid voor u, pastoor Bert.

****

3 mei 2020 Vierde zondag van Pasen (Roepingenzondag)

Roeping …. bewust leven

Deze tijd nodigt ons uit om bewust te leven:
afstand houden waar dat nodig is, handen wassen,
zoveel mogelijk thuisblijven; zo klinkt de mantra van ons samenleven.
Het heeft ten diepste te maken met de bewustwording
dat jouw leven mijn leven raakt.
Het selfietijdperk is ineens iets uit de oude doos,
want verstandige mensen plaatsen niet zichzelf in het middelpunt,
maar houden voortdurend de ander in het oog en in het hart.
Wil je van deze tijd zijn,
dan is de zorg om de ander ook deel van jouw welzijn.

De vierde zondag van Pasen nodigt uit om na te denken
over onze roeping.
De “Zondag van de Goede Herder” reikt ons woorden van Jezus aan,
die vertellen over een herder en zijn schapen.
De goede luisteraar begrijpt meteen dat Jezus de Herder is,
die ons uitnodigt in zijn schaapskooi,
een herder die ons kent en zijn leven voor ons geeft.
Jezus noemt zichzelf “de deur voor de schapen”.
In die dagen bestond een schaapskooi meestal
uit een omheining van stenen, waarin een opening was gelaten.
Wanneer alle schapen veilig binnen waren,
ging de herder in de opening liggen,
om hen te bewaken en te beschermen.
Zo werd de herder inderdaad de deur van de schaapskooi.

Jezus voelt zich geroepen om ons samen te houden en te bewaken.
Heel bewust kiest Hij ervoor om zijn leven aan ons te geven.
Het is weer roepingenzondag, een moment om na te denken
over onze plaats in Gods plan en in deze wereld.
Ben je bewust dat jouw leven dat van anderen raakt,
in deze tijd meer dan ooit.
Het tegenovergestelde van roeping is onverschilligheid.
Want wie voorbij leeft aan zijn naaste,
wie zijn schouders ophaalt over de zorg om elkaars veiligheid,
die lijkt op de rovers waarover Jezus ook spreekt.
Zij maken het samenleven stuk, ze roven het geluk van een ander,
omdat ze alleen aan zichzelf denken.

Wie Jezus’ stem verstaat, zal het anders doen.
Hij is de deur waardoor we veilig thuiskomen bij elkaar.
Roeping heeft alles te maken met bewust leven.
Het liet me denken aan Albert Schweitzer,
die theoloog, arts en organist was, een hoogbegaafd mens.
Hij maakte zijn talenten dienstbaar:
zijn geloof vertaalde hij in naastenliefde,
zijn naastenliefde maakte hij concreet door als arts in Afrika te werken.
En zijn passie voor muziek gebruikte hij om de wereld mooier te maken,
met de opbrengst van zijn concerten
betaalde hij zijn ziekenhuis in Afrika.
Deze Albert Schweitzer liet zich tot het beste roepen
en leefde heel bewust, zoals hij regelmatig zei:
“Ik ben leven dat leven wil, te midden van leven dat leven wil.”

Ik bid voor u, pastoor Bert.

****

26 april 2020 Derde zondag van Pasen

Reisverslag

Een dezer dagen vertelde iemand
hoe zij het thuisblijven aangenamer maakt.
Zij bladert iedere dag door een van de vakantieboeken
die al jarenlang in de kast staan.
De foto’s en verhalen, kaartjes van de kabelbaan
en ansichtkaarten, wekken herinneringen tot leven.
In gedachten maakt zij thuis elke dag
een tocht langs bijzondere momenten.
Wij allen maken op dit moment een reis door de tijd,
die velen nog lang bij zal blijven.
Ons samenleven is veranderd, met beperkingen en verdriet,
maar ook met mooie en bijzondere momenten.
Met Pasen waren in een winkel alle paaskaarten uitverkocht,
omdat mensen elkaar gegroet hebben bij het leven.
In sommige wijken werden oudere huurders gebeld
door de woningvereniging, om te informeren of zij het redden.
Iemand bezorgde bij de pastorie een enveloppe
met cadeaubonnen voor de supermarkt,
om mee te geven aan mensen in nood.
Zomaar enkele bijzonder mooie gebaren.

Ook de Bijbel vertelt over mensen
die gaandeweg hun reisverslag deelden.
Twee leerlingen van Jezus vertrokken uit Jeruzalem,
weg van de apostelen, terug naar hun oude leven.
Onderweg vertelden zij over wat was voorgevallen,
hoe Jezus hen hoop had geschonken,
totdat alles eindigde met zijn dood aan het kruis.
Enkele vrouwen getuigden dat Jezus weer leefde,
maar dat bracht hen alleen maar in verwarring.

Gaandeweg voegt Jezus zich bij hen,
maar ze herkennen de Verrezen Heer niet.
Jezus stelt een vraag: “Waarover hebben jullie het?”
En het tweetal begint te vertellen,
ze doen verslag van hun reis met Jezus.
Wanneer ze uitverteld zijn,
voegt Jezus daar zijn verhaal aan toe
en gaandeweg wordt de tocht anders. een weg ten leven!
Dat blijkt, want wanneer zij Jezus eindelijk herkennen,
verdwijnt Hij weer.
En de twee leerlingen zeggen tegen elkaar:
“Brandde ons hart niet, zoals Hij onderweg met ons sprak?”
Met die ervaring keren zij terug naar Jeruzalem,
naar de gemeenschap die daar op hen wacht.

De weg terug naar het leven, begint met de vraag
“Waar hebben jullie het onderweg over gehad?”
Ook onze terugkeer naar een open samenleving
zal daarmee moeten beginnen.
Wanneer de beperkingen langzaam worden opgeheven,
zal de zorg om elkaar nog harder nodig zijn.
Wij blijven verantwoordelijkheid om elkaars welzijn.
In gedachten zullen we nog regelmatig moeten bladeren
in het reisverslag van deze tijd,
om zorgen, angst, rouw en pijn een plaats te geven.
Maar ook om de mooie momenten
van oprechte aandacht en zorg mee te nemen.

De reis naar de toekomst begint met de vraag:
“Waar hebben jullie het onderweg over gehad?”
Dat was zo op de weg van Jeruzalem naar Emmaus,
dat is zo op de weg die voor ons ligt.

Ik bid voor u, pastoor Bert.

****

19 april 2020

Bezinning bij de tweede zondag van Pasen
Ieder huisje heeft zijn kruisje

Het is een bekende levenswijsheid:
“Ieder huisje heeft zijn kruisje”.
Dat geldt zeker voor de tijd die wij samen meemaken,
want achter heel wat gevels en deuren
schuilen lijden en verdriet.
Dat geldt voor ziekenhuizen,
waar coronapatiënten en andere zieken vechten voor hun leven.
Maar ook voor verzorgingshuizen en verpleeghuizen,
waar ouderen al zolang ver van hun dierbaren zijn.
Ieder huisje heeft zijn kruisje,
dat weten ook familieleden van een zieke of oudere,
die niet op bezoek kunnen gaan.
Er wordt geleden waar vrienden elkaar niet meer mogen ontmoeten,
waar verenigingen hun activiteiten moesten stoppen.
Er is geestelijk lijden, waar mensen in de war en bang zijn.
Menigeen heeft ook zorgen om werk of bedrijf.
En laten we niet de mensen vergeten die wel een kruis dragen,
maar geen huis of thuis hebben, dakloos, status-loos.

Ook het kerkhuis heeft zijn kruis.
Want het hoort bij het wezen van kerkzijn,
dat we elkaar ontmoeten, vasthouden en delen.
Het duurt al zo lang dat we niet de deur mogen openen
om samen in onze kerken te kunnen vieren.

De zondag na Pasen vertelt ieder jaar
hoe de leerlingen van Jezus bijeen zaten.
Over hun leven was de schaduw van het kruis gevallen.
Enkelen mochten ervaren
dat Jezus uit de dood was opgestaan;
intussen zaten zij bijeen met hun deuren en ramen dicht.
Het was niet verwonderlijk dat één van hen
niet kon geloven dat zij Jezus weer hadden gezien;
want zij waren nog als de dood.
Die ene apostel was Thomas, hij riep uit:
“Ik zal pas geloven, wanneer ik mijn handen
in de wonden van Jezus heb kunnen leggen”.

En dan verschijnt Jezus aan zijn apostelen,
Hij laat zijn wonden zien
en nodigt Thomas uit om ze aan te raken.
Jezus veroordeelt Thomas niet,
maar nodigt hem uit om te geloven.
Die kleine kerkgemeenschap
was net zo gewond als Jezus.
De leerlingen hadden geleden door de kruisdood van Jezus,
maar ook door hun eigen vertwijfeling, angst en onmacht.
Ieder huisje heeft zijn kruisje,
dat gold ook voor het huis waarin de apostelen bijeen waren.

Die ervaring zou juist de kracht worden van de kerk van het begin.
Want later vormden zij een gemeenschap
die deelde met de armen,
die zieken verzorgde
en bedroefden troostte.
Zij zouden elkaars kruizen leren dragen,
zodat hun huizen volstroomden met mensen
die zochten naar geloof en hoop.
Ieder huisje heeft zijn kruisje.
Wanneer je dat beseft, dan word je geduldig,
liefdevol en zorgzaam.
En wordt het soms teveel,
denk dan maar aan de Handen van Jezus … 
zelfs getekend door lijden
hebben zij nog nooit iemand losgelaten.

Ik bid voor u, pastoor Bert.

Same

’t sjoene van “same”
is neet allein te zeen.
’t sjoene van “same”
is biejein te zeen.
’t sjoene van “same”
is same ein te zeen.
‘t sjoene van “same”
is íns sjterk, íns zwaak te moge zeen.
’t sjoene van “same”
is same daoveur dankbaar te zeen.

****

14 april 2020

Twee handen vol

Ons geloof vieren, dat is in deze tijd van de coronacrisis heel anders geworden.
Televisiebeelden lieten paus Franciscus zien,
die in de grote Sint Pieter de Goede Week vierde.
Het zijn onvergetelijke beelden:
een immens gebouw waar een handjevol mensen het lijden en de verrijzenis van Jezus doorleefde.
De camera toonde op het ene moment een haast lege ruimte
met de paus en zijn assistenten als stipjes in de verte.
En even later liet een andere camera het gezicht zien van de paus,
die met zachte stem heel de wereld toesprak en omarmde.
De deuren van de Sint Pieter waren gesloten,
maar de Boodschap van Jezus ging heel de wereld rond.

Zo was het ook in de Munsterkerk te Roermond,
vanwaar de Paasvieringen in ons land werden uitgezonden.
Tot en met Pinksteren zullen er in Nederland geen publieke Vieringen zijn.
Hoe het daarna verder gaat, weten we nog niet.
Ook in onze kerken wordt er gevierd, zij het in heel kleine kring.
Priesters vieren de Eucharistie met enkele assistenten,
letterlijk een hand vol mensen.

Paasvieringen vonden wisselend plaats in de verschillende kerken van ons Cluster.
Zo mocht ik met enkele parochianen Pasen vieren in Pey, Koningsbosch en Maria Hoop.
Mijn collega pastoor Kanke vierde in de kerken van Echt en Sint Joost.
Hier en ginds was er telkens een handvol mensen, samen dus twee handen.
En twee handen kun je vouwen in gebed.
Wij vouwden zo onze handen om heel deze wereld.
We hebben gebeden voor al onze medeparochianen in het cluster, ook voor u en namens u.
Het liet me denken aan woorden uit een prachtige liedtekst van dominee Troost,
die vertellen over God die ons met beide handen streelt …

Slechts in uw stilte kan ik horen,
slechts in het duister kan ik zien
en als ik fluister in uw oren,
strelen uw vingers … alle tien.
Slechts in uw stilte kan ik slapen,
slechts aan uw lippen zwijgt mijn pijn.
Niet voor de dood zijn wij geschapen.
God wek mij op uw mens te zijn.

Ik bid voor u, pastoor Bert.


De Heer zegene en beware u,
de Heer tone u zijn aanschijn
en ontferme zich over u.
Hij wende zijn gelaat tot u 
en geve u vrede.

****

12 april 2020

Een gedachte met Pasen: De ogen van het Lam

Een van de grote kunstwerken uit de vijftiende eeuw is het Lam Gods,
een beroemd altaarstuk van de gebroeders Van Eyck,
dat thuishoort in de Sint Baafskathedraal te Gent.
In 2012 begon de restauratie van de panelen,
waarbij gaandeweg heel wat verrassingen aan het licht kwamen.
Het altaarstuk toont het Hemels Jeruzalem, zoals beschreven in het laatste Bijbelboek.
In het Boek Openbaring, oftewel de Apocalyps,
wordt beeldend verteld over de wederkomst van Jezus,
het laatste oordeel, de verlossing,
het einde van de tijd en het begin van de eindtijd.
Het kunstwerk toont het hemels Jeruzalem,
de bron van eeuwig leven en nog veel meer.
Centraal staat het Lam van God, dat zijn leven heeft gegeven.
Door de restauratie kreeg dat Lam een heel ander gezicht.
Van een vaag lammetjesgelaat naar twee menselijke ogen die de bezoeker aankijken.
Dat was wel de grootste verrassing, waaraan menigeen nog moet wennen.
Het Lam van God is duidelijk geen knuffeldier,
dat huppelend door de wei de lente aankondigt.
Nee, dit Lam verwijst naar Jezus, die zijn leven heeft gegeven,
die ons aankijkt met ogen die de diepte van onze ziel kunnen peilen.
Het Lam herinnert aan het Joodse Paasfeest.
Toen het Joodse volk klaarstond om weg te trekken uit de slavernij van Egypte,
streken zij het bloed van een lam op hun deurposten.
Aan die huizen ging de engel van de dood voorbij, opdat Gods volk zou leven.
Het vlees van het lam werd gedeeld met ieder die in dat huis was,
als voedsel op de lange weg naar de vrijheid.
Wie Jezus in de ogen kijkt, ziet in Hem het Lam van God,
dat verlossing wil brengen aan heel de wereld.
Hij kwam om ons te bevrijden, om leven te schenken voorbij de dood.
De restauratie van het kunstwerk van Jan Van Eyk zal nog heel wat werk vragen,
maar nu al kijken de ogen van het Lam de wereld indringend aan.
Wie de blik van Jezus verstaat,
zal ontdekken dat ook ons leven een kunstwerk kan worden.
Wanneer in ons midden mensen kunnen schuilen, dan zal de duisternis wijken.
Waar de zorg om elkaar ook de armen en vluchtelingen omvat,
daar kunnen we deze coronacrisis overleven.
Waar de armste schapen een veilig thuis vinden,
daar kijkt Jezus ons aan met een blik vol liefde.

Zalig Pasen, ik bid voor u, pastoor Bert.


Gedachte van Erik Galle (priester en psychotherapeut)

Ik geloof met heel mijn hart
dat Gij, God, in deze moeilijke tijden
zo dicht bij ons zijt,
dat wij U niet kunnen zien.
 
Het zit in Uw DNA
altijd weer geraakt te worden
door het lijden
van ieder mens.
Onbewogen kunnen blijven
is U niet gegeven.
 
Een vreemd gebrek is dat,
dat ons de zekerheid schenkt
dat het uw armen zijn
die wij vermoeden
om ons heen.
 
Onze onmacht heft Gij niet op.
Gij vult ze met uw nabijheid.
Gij zwijgt niet,
Gij zoent ons.
Sinds uw Zoon
op zijn eentje
zijn kruis droeg,
hebt Gij gezworen
dat dit nooit meer zo zal zijn.
 
In elk kruis van eenzaamheid,
van afscheid nemen,
van onmogelijke vragen,
van verwarring,
van slapeloosheid,
van koorts,
van dood,
verbergt Gij U
tot wij U daarin toelaten.
 
Gij lost het lijden niet op,
maar uw liefde kan
het niet hebben
dat wij daarin
zonder U zouden zijn.
 

Gedachte van pastor Marinus van den Berg

GOEDE WEEK

Niet het lijden is goed
Niet het lijden is  Uw wil
Niet het lijden is van U

Niet al dat lijden ongerijmd
razend om zich heen grijpend
Zonder aanzien des persoons
angstaanjagende ziektes en geweld

Niet al dat lijden aangedaan
Mensen die elkaar pesten
Mensen die elkaar neerdrukken
Mensen die elkaar laten stikken

Maar allen die de lijdenden bijstaan
Allen die niet roepen straf en eigen schuld
Allen die  tenten van hulp opzetten
Allen die onrecht aanklagen

Al de mensen al of niet in Uw Naam
Mensen die doen  wat ze kunnen
Mensen die omzien naar elkaar
Zij laten het deze week tot Goede Week worden.

Kijk ook eens naar ons parochieblad "De Trump", digitaal te lezen aan de onderzijde van de startpagina, met het huis-aan-huisblad "Houvast" dat deze Pasen werd uitgegeven.

****

10 april 2020

Een gedachte op Goede Vrijdag: In besloten kring

De overlijdensadvertenties in de krant zien er anders uit,
want uitvaarten vinden plaats “in besloten kring”.
Vanwege het Coronavirus zijn er ook beperkingen aan onze wijze van afscheid nemen.
In de kerk zit maximaal een dertigtal mensen, op veilige afstand van elkaar.
Het is anders dan gebruikelijk, maar vaak heel indringend.
Woorden klinken anders; gebaren en zegeningen worden intens ervaren,
mensen zijn elkaar zichtbaar nabij.
Wanneer ik met een familie spreek om de uitvaart voor te bereiden,
dan hebben zij vooral gehoord wat niet meer kan of mag.
Ik open daarom het gesprek met de woorden:
“We gaan nu kijken naar wat wél kan en samen dit afscheid goed vormgeven.”
Dat opent de ruimte om te vertellen over de overledene,
om andere vormen en symbolen te vinden.
Een Psalm bijvoorbeeld, die in een uitvaart gezongen of gelezen wordt,
klinkt ineens als een levenslied.
Lief en leed gedeeld tussen hemel en aarde:
“Al moet ik door een donker dal, ik vrees geen kwaad,
want Gij zijt steeds bij mij”
“Heer, die mij ziet zoals ik ben,
Gij zijt zo diep vertrouwd met mij”
“Houd mij in leven, wees Gij mijn redding,
steeds weer zoeken mijn ogen naar U”.

Op Goede Vrijdag gedenken wij het lijden en sterven van Jezus.
Op een heuvel buiten Jeruzalem werd Hij aan het kruis geslagen
en wachtte Hem de dood.
Het werd een afscheid in besloten kring.
Aan de voet van het kruis stonden Maria, Johannes en enkele vrouwen.
Jezus roept daar zijn pijn en angst uit met woorden van een Psalm:
“God mijn God, waarom hebt Gij mij verlaten”.
Ook met zijn laatste ademtocht bidt Jezus vol overgave een Psalm:
“In uw Handen beveel ik mijn geest”.

We spreken in deze tijd regelmatig van een afscheid in besloten kring,
met een klein aantal mensen geven wij een lieve dode uit handen.
Maar het is wel degelijk een kring,
waarin het leven van een dierbare geëerd en gedeeld wordt.
En rond die kleine kring staan Goddank weer anderen,
die een familie op afstand nabij zijn.
De een stuurt een kaart met goede woorden,
de ander belt en heeft een luisterend oor,
weer een ander brengt een bos bloemen naar de rouwende familie,
of steekt biddend een kaars aan.
Heel veel kracht toegewenst aan allen die in besloten kring afscheid moeten nemen,
of dat nu in de kerk is, of op een andere plaats of wijze.
Ons hart gaat uit naar u en wij geloven dat wij daarin niet alleen staan;
zoals verwoord in deze bewerking van een Psalm:

Zijn hart gaat uit naar hen
die wachten op zijn liefde,
in hoop en vrees zijn vrienden;
zo is Hij onze God.

Ik bid voor u, pastoor Bert.

****

9 april 2020

Een gedachte op Witte Donderdag: Binnen zitten

Het valt niet mee om binnen te zitten,
zeker wanneer buiten de zon schijnt
en de natuur zo aanlokkelijk fris en groen is.
Je moet je verstand gebruiken, om telkens weer te beseffen
waarom we zoveel mogelijk thuis moeten blijven.
Alleen zo kunnen we elkaar beschermen
en voorkomen dat nog meer mensen ziek worden.
Ook op het allereerste Paasfeest zaten mensen binnen.
Het Joodse volk leefde op dat moment als slaven in Egypte.
Farao weigerde om hen te laten gaan,
ook al werd zijn land door plagen getroffen.
Tijdens de laatste nacht in Egypte kregen de Israëlieten de opdracht
om binnen te blijven, want buiten voltrok zich de ergste plaag,
de engel van de dood trekt door de straten.
Het Joodse volk kreeg de opdracht om bloed van een lam
op hun deurpost te strijken, zodat zij gespaard zouden worden.
En wat deed dat volk tijdens die nacht?
Zij bleven binnen en hielden maaltijd,
zoals Joodse mensen dat nog steeds doen op hun Paasfeest.
Zij deelden het lamsvlees met allen in huis. 

Men bakte ongedesemd brood, omdat er geen tijd was
om het deeg te laten rijzen.
Er werd een zegenbede uitgesproken over een beker met wijn.
Het volk ging aan tafel, met hun jas en schoenen aan,
de reisstaf in hun handen en een riem om hun middel.
Het is een verhaal vol symboliek.
Terwijl de dood door de wereld raasde,
maakte Gods volk zich klaar voor de toekomst.

Vele eeuwen later viert ook Jezus het Joodse Paasfeest,
op de laatste avond van zijn leven.
Hij breekt het ongedesemde brood,
Hij deelt de beker van de zegening
en verbindt daar zijn eigen leven aan.
Dit ben Ik, mijn leven gegeven voor jullie.
Mijn lijf voor jullie stukgebroken,
mijn bloed tot de laatste druppel vergoten.
Ik zal voorgoed bij je zijn, kom en voed je met mijn kracht.

Op de avond voor zijn eigen sterven,
wijst Jezus ons de weg naar het Leven.
Hij is het Paaslam, zijn bloed is het teken van onze redding.
Op dit moment raast opnieuw de dood door de wereld.
We moeten binnen blijven.
Maar in ons huis, in onze kamer, zijn we niet alleen.
Hij is bij ons en verbindt ons,
ook al kunnen we niet samenkomen in onze kerken.
Nu het leven zo breekbaar is geworden,
mogen wij het delen als nooit tevoren.
Heel dicht bij huis kunnen wij kerk zijn,
onze woning tot een Heilig Huis maken.
Elkaar kracht schenken, geloof delen, hoop voeden.
En Jezus zal bij ons zijn, zoals Hij heeft gezegd:
“Waar twee of drie in mijn Naam bijeen zijn, daar ben Ik in hun midden”.
Of zelfs in nog kleinere kring:
“Wanneer je bidt, ga dan je binnenkamer in,
sluit de deur en bid tot je Vader die in het verborgene is.”

Binnen zitten wordt anders, wanneer je weet dat de Heer bij je is.

****

5 april 2020

Er is plaats voor jouw verhaal

Het feest van Palmpasen heeft twee heel verschillende gezichten,
dat blijkt uit de beide Evangelieverhalen die gelezen worden.
Het begint allemaal heel vreugdevol, met een blijde intocht.
De mensen van Jeruzalem zingen en dansen door hun stad.
De straten kleuren groen van de palmtakken, die zij van de bomen trekkenom Jezus als een koning te onthalen.
Die beelden zijn herkenbaar, want nog maar pas geleden dansten ook wij door onze straten
en er werd gezongen en gelachen.
Tijdens Carnaval kleurden de straten rood, geel én groen.
Alleen de hevige stormwind blies mensen uiteen,
zodat her en der optochten werden afgelast en feesttenten gesloten.

Hoe symbolisch werd die wind, want door onze wereld waait inmiddels een storm
zoals we die nog nooit beleefd hebben.
De feestvreugde is weggewaaid, de wereld is bang,
verward en onzeker vanwege het coronavirus.
Die sfeer past ook bij het tweede Bijbelverhaal van Palmpasen:
Jezus wordt ter dood veroordeeld en zeult een zwaar kruis door dezelfde straten van Jeruzalem.
Geen koning met een kroon, maar met een doornenkroon.
Buiten de stad geworpen, wordt Hij aan een kruis geslagen en sterft.
De wereld werd donker, net zoals in onze dagen het licht soms ver te zoeken is.

Het is opvallend dat Jezus in die twee Bijbelverhalen nauwelijks spreekt.
Tijdens de blijde intocht in Jeruzalem, klinken geen woorden.
Jezus zit op zijn ezeltje en wordt opgenomen in de feestende massa.
Wanneer Hij veroordeeld wordt en zijn lijdensweg begint, zijn er slechts enkele woorden.
Wie verstaat wat daar gebeurt, zal ontdekken dat de stilte van Jezus heel veel zegt.
Hij is aanwezig in onze vreugde en in ons verdriet, in onze hoop en onze angst.
Je mag bij Hem komen met je stil verdriet,
zelfs wanneer je woorden opraken en je soms niet weet hoe je moet hopen of bidden.
Jouw verhaal past in zijn Verhaal en jouw leven in zijn Leven.
Er is plaats voor jou, zoals Jezus op een eerder moment heeft gezegd:
“Kom allen naar Mij toe, die afgemat en belast zijn, en Ik zal u rust geven.
Neem mijn juk op en kom bij Mij in de leer,
omdat Ik zachtmoedig ben en eenvoudig van hart
en u zult rust vinden voor uw ziel.”

Ik bid voor u, pastoor Bert.

Palmpasen

Stilstaan bij zijn intocht
in de stad Jeruzalem,
stilstaan bij “Hosanna”
tot de woorden: “Kruisig Hem”!
Stilstaan bij zijn angsten,
bij zijn pijn en het verraad,
maar weten dat het leven, dankzij Hem,
weer verder gaat.

Stilstaan bij de dingen,
die Hij voor ons heeft gedaan,
stilstaan bij het kruis,
dat je op Golgotha zag staan.
Stilstaan bij zijn leven,
dat Hij voor de mensen gaf,
en stilstaan bij de vrouwen,
bij het openstaande graf.

Samen mogen leren van de weg,
die Hij moest gaan,
hoe Hij door zijn liefde
zelfs de dood wist te verslaan,
voelen dat Hij meegaat,
voelen dat Hij in ons leeft.
Het wonder van het Paasfeest,
dat ons weer toekomst geeft.

****

31 maart 2020

Palmtakje

Een enkeling vroeg er al naar: “Krijgen we dit jaar geen palmtakje?” Het is immers gebruikelijk om met Palmpasen een groen buxustakje vanuit de kerk mee naar huis te nemen. Wij hebben ervoor gekozen om dit jaar geen palmtakjes uit te delen of klaar te leggen, omdat deze groene takjes vochtig zijn en het coronavirus reist via vocht. We willen ieder onnodig risico vermijden, uit zorg om elkaar.
Maar waar ging het eigenlijk om bij het palmtakje? Graag neem ik u mee naar het Oude Testament, waar Koning David zijn levenseinde voelde naderen. De troon zou binnenkort leeg zijn, maar wie moest de nieuwe koning worden? Er dreigde een strijd om de macht. Koning David liet zijn zoon Salomo halen, die wijs was en bescheiden. Hij stuurde Salomo naar Jeruzalem, niet hoog te paard, maar op een ezeltje. En de mensen in de stad begrepen de Boodschap: koninklijke mensen bouwen niet op macht en aanzien, maar zijn rijk door mededogen, wijsheid en liefde voor hun volk. De mensen in Jeruzalem haalden groene takken van de bomen en zwaaiden naar Salomo, de nieuwe koning op zijn ezeltje.
Vele eeuwen later trekt Jezus de stad Jeruzalem binnen. Ook Hij kiest een ezeltje als rijdier, het vervoermiddel van eenvoudige lieden. En het volk herkent in Hem een Koning, die met lege handen gul kan delen. Deze Jezus immers deelde het brood, zodat er genoeg was voor een hongerige massa. Deze Jezus heeft nog geen steen om zijn hoofd op te leggen, maar bij Hem komen mensen thuis. Deze Jezus bezit een wijsheid die de eenvoudigen als eersten begrijpen. Daarom trekken de mensen opnieuw groene takken van de bomen en zwaaien naar die Koning op zijn ezeltje.
Dit jaar kunt u geen groen takje vanuit de kerk mee naar huis nemen; maar u kunt toch die Koning welkom heten in uw leven. Het gaat uiteindelijk niet om het takje, maar om het geloof dat Hij nabij is. Zwaai Hem toe met uw vertrouwen. Volg Hem in zijn liefde voor zieken, voor kleine mensen. Dien Hem door te luisteren naar wie bang en verdrietig zijn. Eer die bescheiden Koning met een eenvoudig leven, zodat er genoeg is om te delen. Ook zonder palmtakje staat u niet met lege handen, want uw Koning is nabij! Hosanna!
Ik bid voor u,  pastoor Bert.


Een gebed

Jezus,  U reisde naar Jeruzalem.
Maar U bent nog steeds onderweg,
U komt ons tegemoet
en gaat met ons mee,
door licht en donker,
door vreugde en verdriet.
Houd ons vast in deze moeilijke tijd
en help ons om elkaar vast te houden.
Wilt U ook onze Koning zijn?
Dan zullen wij nooit alleen staan.
Uw Koninkrijk zál komen!
Amen.

****

27 maart 2020

Met gebonden handen omarmen

“Straks ga ik je héél lang omarmen” …
die woorden sprak een jonge vrouw tegen haar oma
die in het verzorgingshuis keek naar het beeldscherm.
Wat verlangen we daarnaar: om elkaar weer vast te kunnen houden,
een hand, een kus, een knuffel te geven.
Nabijheid is kostbaar, dat ervaren wij nu meer dan ooit.

Een verpleegkundige vertelde hoe moeilijk hij het vindt
om ouderen te verzorgen met handschoenen, masker, mondkapje en beschermingsbril op.
Hij is ooit gevlucht uit Iran en intussen met hart en ziel verpleegkundige in Nederland.
Hij doet niets liever dan mensen nabij te zijn.
Wie in zijn goede ogen kijkt, ziet oprecht medelijden.
Dat zullen vast en zeker ook de mensen voelen die door hem verzorgd worden.
Net als vele verpleegkundigen en artsen is hij mensen nabij,
ondanks de beschermende materialen.

Paus Franciscus omarmt op 27 maart heel de wereld,
vanavond zal hij om 18.00 uur de zegen Urbi en Orbi uitspreken.
Een zegenbede over de stad Rome en heel de wereld.
Paus Franciscus zal op het balkon staan
en uitkijken over een leeg Sint Pieterplein.
Maar ook zal hij op dat moment de wereld omarmen in Jezus’ Naam.
Een gebed vol kracht voor ieder van ons.
Een man die zelf tot de “risicogroep” behoort,
wil heel de wereld nabij zijn vanuit zijn geloof in Jezus.
Want wie Jezus volgt, leert hoe je kunt omarmen,
zelfs wanneer je handen gebonden zijn.

Vastgenageld aan een kruis droeg Hij heel de wereld.
Hij schonk vergeving “Vader vergeef het hun,
want ze weten niet wat ze doen”.
Hij schonk hoop aan degene die naast Hem aan een kruis hing:
“Vandaag nog zal je met Mij zijn in het paradijs”.
Jezus gaf de geest en schonk de wereld een Geest van liefde die leven schenkt,
een nieuwe verbondenheid.

Houd afstand, maar blijf elkaar “omarmen”.
Schenk elkaar aandacht met een groet, een bemoedigend woord,
een telefoontje, een kindertekening, of een bemoedigende mail.
Laat tijdens het wandelen de smartphone eens in je jaszak
en sta even stil wanneer je een oudere achter het raam ziet zitten …
je ontvangt dan menige groet en glimlach retour,
dat is de mooiste like die je kunt krijgen.
Misschien is het ook hoog tijd om elkaar te omarmen
met vergeving, eindelijk een ruzie beëindigen.
Jezus leert dat je in tijden van lijden heel goed vergeving kunt schenken.
En bid voor elkaar, in verbondenheid met elkaar.
Zoals die eenzame man op het balkon van de Sint Pieter
zal bidden voor alle mensen op aarde.
Hij heeft dat geleerd van die Ene,
die zelfs aan het kruis met vastgenagelde Handen heel de wereld bleef omarmen.

Verbonden in gedachten en gebeden,

pastoor Bert Mom.

****

Zegen "Urbi et orbi" al vóór Pasen op 27 maart

Aanstaande vrijdag 27 maart zal Paus Franciscus de zegen "Urbi et Orbi" uitspreken,
een zegenbede over de stad Rome en heel de wereld.
Paus Franciscus:
“Met deze zelfde intentie, zal ik aanstaande vrijdag 27 maart, om 18.00 uur,
voorgaan in een gebedsmoment op het bordes van de Sint Pietersbasiliek,
ten overstaan van het lege plein.
Ik nodig iedereen uit om in de geest deel te nemen via de middelen van de communicatie.
We zullen luisteren naar het Woord van God,
we zullen ons smeekgebed verheffen,
we zullen het Allerheiligst Sacrament aanbidden,
waarbij ik aan het einde de zegen Urbi et Orbi zal geven,
waaraan de mogelijkheid wordt verbonden om een volledige aflaat te ontvangen.
We willen de pandemie die veroorzaakt is door het virus
beantwoorden met het geheel van gebed, compassie en tederheid.
Laat ons verenigd blijven.
Laten we onze nabijheid voelbaar maken aan de personen die het meest eenzaam zijn
en het het meest moeilijk hebben.
Onze nabijheid aan de artsen, de werkers in de gezondheidszorg,
verplegers en verpleegsters, vrijwilligers ...
Onze nabijheid aan de autoriteiten die strenge maatregelen moeten opleggen, voor ons eigen bestwil.
Onze nabijheid aan de politie, de soldaten die op straat proberen steeds de orde te bewaken,
om ervoor te zorgen dat de dingen die de regering vraagt
om te doen voor het welzijn van allen ten uitvoer worden gebracht.
Nabijheid aan allen.”

Gebed:

Heer, bewaar ons
in deze moeilijke tijd.
Zegen de meest
kwetsbaren.
Bescherm de
hulpverleners.
Draag ons allen
in uw Handen,
dat wij geborgen zijn
in U
en bij elkaar,
kome wat komt.
Amen.

****

23 maart 2020

Leven voor elkaar en met elkaar

Een oud-missionaris vertelde ooit in een Vormselviering over de manier waarop in Afrika kinderen worden voorbereid op hun volwassenheid. In het gebied waar hij gewerkt had, werd een groep jonge mensen de wildernis ingestuurd. Schijnbaar aan hun lot overgelaten, ontdekten zij, dat zij alleen konden overleven, door goed op elkaar te letten en voor elkaar te zorgen. In je eentje lukt dat niet, je hebt daarvoor elkaar nodig. Een geest van verbondenheid, van leven voor elkaar en met elkaar.
In deze dagen hebben we allemaal wel het gevoel, dat we in de wildernis terecht zijn gekomen. De wereld om ons heen lijkt bedreigend. We moeten afstand houden, want u of ik kunnen besmet zijn met het coronavirus. We moeten daar verstandig mee omgaan: afstand bewaren, uit liefde voor elkaar.

Maar in de bedreigende wildernis waarin we terechtgekomen zijn, hebben we elkaar tegelijkertijd nodig om te leven  en te overleven.
Juist door de afstand die we moeten bewaren, beseffen we hoe belangrijk het is om elkaar te hebben. We groeten elkaar nu wellicht intenser dat ooit. We bidden voor elkaar en juist voor degenen die het meest kwetsbaar zijn. We bemoedigen elkaar met een telefoontje, met een mail. Mensen delen hun verhaal en voelen dat het kan. Het grote en het kleine leed mogen er zijn.

In de wildernis die Corona heet, kunnen we niet overleven zonder voor elkaar te zorgen. Dat geldt ook voor de grote wereld om ons heen. Wij komen middelen tekort om te testen, te verzorgen en te helpen, dat is dramatisch. Maar laten we in Godsnaam ook niet vergeten dat in andere landen helemaal niets is.
In vluchtelingenkampen
waar mensen geen afstand kúnnen bewaren,
net zo min als in asielzoekerscentra in ons land, 
met zo velen in een kleine kamer.
In Zagreb, getroffen door een aardbeving,
 waar mensen niet eens thuis kúnnen blijven,
 omdat ze geen veilige plek meer hebben.
In Afrika waar mensen hun handen niet kúnnen wassen,
 omdat er geen water is.
Wanneer we Corona willen overwinnen,  dan kan dat alleen door ook al die problemen aan te pakken. En wanneer je dat beseft, hoe beschamend is het dan dat hele groepen mensen in ons land niet eens de eenvoudige regel volgen om afstand te houden.
Hoe beschamend is het, dat er gehamsterd wordt. Zou het niet beter zijn om juist nu te vasten, een beetje honger te voelen uit solidariteit met degenen die echt niets hebben?
De ervaring die de Afrikaanse jongeren opdoen, is een levensles. Zij worden met lege handen de wildernis ingestuurd en ervaren dat ze kúnnen overleven, door goed voor elkaar te zorgen. Zó is het ook in ons land, in onze wereld. We worden aan elkaar gegeven, meer dan ooit. Opdat de Geest van liefde ons kan leiden door deze moeilijke tijd naar een betere toekomst.

Verbonden in gedachten en gebeden, pastoor Bert,

****

20 maart 2020

Ruim een week geleden bezochten wij met een flinke groep belangstellenden de film “A hidden life” in de bioscoop te Echt.
De film nam ons mee naar de oorlogsjaren, waarbij het waargebeurde levensverhaal verteld werd van Franz Jägerstätter,
een man met gezond boerenverstand en een diepe christelijke overtuiging,  die een levend teken werd van Gods liefde.
Het was een eenzame keuze, die hij diep in zijn hart maakte,
luisterend naar Gods Woord.
Uiteindelijk gaf hij zijn leven, om de weg van Jezus te volgen.
 
Wie had een week geleden kunnen denken dat de corona-epidemie zo snel zoveel zou veranderen.
De noodzakelijke maatregelen isoleren mensen,
vooral in verzorgingshuizen en ziekenhuizen.
Vele mensen zijn onrustig, weten niet wat op hen afkomt.
Sommigen laten zich verleiden tot hamsteren.
Velen laten zich gelukkig raken door hun naaste.
Er wordt bewust gegroet,
gezwaaid van een afstand en tegelijkertijd heel nabij.
Er is zorg voor ouderen, er wordt extra gebeld, gemaild, geschreven.
En er wordt gebeden.
Met vele parochies sluiten we aan bij het initiatief
van de Raad van Kerken
om van elke woensdag een dag van gebed te maken,
waarbij van 19.00-19.15 uur de klokken luiden
en de kerk geopend is voor persoonlijk gebed
of om een kaarsje aan te steken.

N.B. Inmiddels luiden de klokken nog altijd op woensdagavond, maar is de kerk in Pey niet langer geopend, zodat u THUIS aan kunt sluiten bij het gebed van alle kerkgenootschappen in Nederland.
 
Kinderen in onze parochie werken momenteel thuis aan het communieproject,
waardoor zij ook Bijbelverhalen,
het verhaal van de Goede Week en gebeden aangereikt krijgen.
 
Ik hoorde mijn moeder gisteren zeggen,
dat zij onrustig wordt van de constante stroom aan nieuwsberichten
en dat zij de televisie vaker uitzet om te bidden
voor alle mensen die dat nodig hebben.
Ouderen worden steeds de “meest kwetsbaren” genoemd.
Wat de gezondheid betreft is dit zo.
Maar wat zijn veel ouderen krachtig in geloof en medeleven.
Daar kan het zogenaamd sterke deel van onze samenleving
nog heel wat van leren.
 
Terug naar de film over het leven van Franz Jägerstätter.
Hij werd tot het laatst toe en door alle moeilijkheden heen
gedragen door zijn eigen gebed
en de liefdevolle gebeden van zijn vrouw Franziska, die kon zeggen:
“Ik ben bij je, altijd”.
 
Mogen ook wij met een gezond boerenverstand
en een hart vol geloof en liefde
elkaar door deze tijd dragen,
met onze aandacht en zorg, met vriendelijkheid en mededogen,
maar ook met gebed.
 
Zelf bid ik regelmatig voor u en voor al onze parochianen en dierbaren dit gebed:
 

Heer,
draag ons door deze moeilijke tijd.
Bewaar ons in uw liefde,
waar mensen veilig zijn
in een onveilige wereld.
Maak ons geloof sterk
en houd onze liefde krachtig,
dat wij blijven kiezen voor Christus,
die ons geeft aan elkaar
en aan onze Hemelse Vader,
kome wat komt.
 
Zalige Franz Jägerstätter, bid voor ons.
Amen.

****

17 maart 2020

Het coronavirus houdt ons allen bezig.
Er is angst, onzekerheid,
het is allemaal zo onwerkelijk.

En dat alles in de Vastentijd.
Een tijd die ook de passietijd genoemd wordt.
We gedenken immers de passie, het lijden van Jezus.
Maar ook het lijden van mensen in onze wereld.
Het is nogal een passietijd.
Voor de mensen die getroffen werden door het coronavirus,
zoveel patiënten, zoveel artsen en verpleegkundigen,
in ons land en wereldwijd.
Er wordt geleden door ouderen in het verzorgingshuis,
die geen bezoek mogen ontvangen.
En door familieleden die het begrijpen,
maar wel heel moeilijk vinden.
Er wordt geleden door patiënten in het ziekenhuis,
die juist nu nabijheid nodig hebben,
maar zich alleen voelen.
Het is passietijd.
Maar ook op vele plaatsen compassie-tijd.

Een tijd van lijden, maar ook van medelijden.
Mensen die omzien naar elkaar,
een hartelijke groet op afstand,
een telefoontje,
een blijk van medeleven.
Het is een tijd van compassie.
Van elkaar sleuren door de angst en onzekerheid heen,
zeker ook door te bidden
voor elkaar
en voor allen die ons gebed zo nodig hebben.

Heer,
U kent de diepte van ons hart,
onze zorgen en onze angsten
gaan U ter harte.
Wees ons nabij in deze moeilijke tijd,
maak van ons echte Christenen,
die voorbij hun eigen zorg
die van anderen helpen dragen.
Naar uw voorbeeld
en in uw kracht,
kome wat komt,
nu en in eeuwigheid.
Amen.

****



 

        
 
 
2020 Parochie Pey