Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Allerzielen
4 november 2018
 
 

Verkondiging (preek):

Soms spreekt de titel van een boek al tot de verbeelding.
Zo bestaat er een roman met de naam “Pluizen op de hand van God”.
Het boek vertelt het waargebeurde verhaal van Nederlanders,
die tijdens de Tweede Wereldoorlog
vanuit de rimboe streden tegen de Japanners.
Hun leven hing dagelijks aan een zijden draadje.
Dan voelt een mens zich inderdaad als een pluisje op de hand van God.

Datzelfde gevoel kun je ook hebben,
wanneer een dierbare overlijdt.
Zoals een pluisje, zo waait iemand uit je handen,
terwijl je het vertrek niet kunt stoppen.
Iemand die deel is van je eigen leven, van jouw bestaan
is ineens deel van een andere werkelijkheid.
Er wordt in de verleden tijd gesproken.
Weet je nog, hoe het was.
Dat had hij of zij nog eens mee moeten maken.

En soms voel je dan ook jezelf als een pluisje,
meegedragen door de wind.
Het ene moment zo sterk dat je de levensdraad op kunt pakken
en dan, ineens, heel klein en kwetsbaar.
Dan kom bijvoorbeeld een briefje tegen van je lieve dode,
dat je raakt tot in je ziel
en je dagenlang ontroert.
Dan gebeurt er iets dat je wil delen,
en dat je niet meer kúnt delen.
Dan kom je thuis in een huis,
waar de stilte je overvalt.

Het afscheid kan heel verschillend zijn.
Soms onverwacht, midden in het leven,
terwijl je je verheugt op fijne momenten.
Soms lang verwacht, wanneer iemand ziek is,
lichamelijk of geestelijk kwetsbaar.
Soms zelfs als een verlossing.
Maar hóe het afscheid ook was, het maakt je kwetsbaar.
Omdat het leven op zo’n moment uit je handen valt,
als een pluisje dat weggeblazen wordt.

Een Bijbelse Psalm zegt het als volgt:
“Mensen, hun dagen zijn als het gras,
zij bloeien als bloemen in het open veld.
Dan waait de wind en ze zijn verdwenen.”

Maar de titel van het boek is zo mooi,
omdat de kwetsbaarheid van het leven
niet op zich staat.
Wij zijn misschien pluisjes in de tijd.
Maar we zijn ook “Pluizen op de Hand van God”.
En dát besef maakt alles anders.

Ook de eeuwenoude Psalm verwoordt dát geloof.
Want de tekst gaat verder.
“Mensen, hun dagen zijn als het gras,
zij bloeien als bloemen in het open veld.
Dan waait de wind en ze zijn verdwenen.
Maar duren zal de liefde van God,
voor allen die zijn verbond bewaren,
zijn Woord behartigen en het volbrengen.”

Dat is nu het verschil tussen iemand aan de dood verliezen,
of iemand in de Handen van God leggen.

Want we mogen geloven dat zelfs geen pluisje van de Hand van God waait.
Dat geen mens die het goede doet, ooit uit zijn Handen valt.
De profeet Jesaja zegt het prachtig:
“Onze namen staan in de Hand van God",
onuitwisbaar, voorgoed gedragen.

Zo mogen wij vandaag onze lieve doden gedenken.
Ze zijn misschien als een pluisje weggeblazen uit onze tijd.
Maar ze zijn bij God in goede Handen.

Dát is de bestemming die op ons wacht.
Op Handen gedragen worden.
Deel zijn van het oneindig mysterie.
Deel van God die Liefde is.
Alles gaat immers voorbij, maar de liefde blijft.

Wij ontmoeten onze doden in die liefde.
In herinneringen die wij koesteren.
In de pijn en het gemis, die ook deel zijn van de liefde.
In het biddend noemen van hun naam
en de kracht die daarvan uitgaat.

Wij ontmoeten onze lieve doden
in het geloof dat wij delen.
Dat we niet zomaar leven,
maar op weg zijn naar de grote ontmoeting,
met allen die ons voorgingen.
Voor ieder is er een plek op de Hand van God.

Leven is ontmoeten,
vinden en loslaten,
keer op keer.

Leven is Ontmoeting,
voorgoed verbonden
in de Ene Heer.

Amen!



 

        
 
 
2018 Parochie Pey