Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Zevenentwintigste zondag door het jaar B
6 en 7 oktober 2018
 
 

Schriftlezingen:

Genesis 2, 18-24
Marcus 10, 2-16


Verkondiging (preek):

Regelmatig hoor je iemand zeggen:
“Ik ben katholiek opgevoed,
maar met de kerk heb ik niets meer!’

Zeker na de aanhoudende stroom van berichten over de verschrikkelijke misstanden en het misbruik in de kerk.

Menig interview met een bekende Limburger heeft die boodschap:
“Ik ben katholiek van huis uit,
maar ik heb geen boodschap meer aan de kerk.”

Laatst sprak ik met iemand die het omgekeerde zei:
“Ik ben katholiek,
maar de kérk heeft geen boodschap meer aan mij!”

Die woorden werden gesproken door een mevrouw
die het nodige heeft meegemaakt.
Zij is getrouwd geweest, heeft kinderen gekregen
en daarna is het huwelijk stukgelopen.
Hij vond een ander en zij bleef alleen met de kinderen achter.
Op een gegeven moment heeft zij een nieuwe man leren kennen.
Zij zijn voor de wet getrouwd,
want voor de kerk ging dat niet meer.
Hoewel zij nog regelmatig naar de kerk gaat,
heeft zij daar een vreemd gevoel bij.
Omdat haar tweede huwelijk volgens de kerk officieel niet mag.
De Communie voelt voor haar als een feest, waarvoor ze niet is uitgenodigd.
Vandaar haar uitspraak:
“Ik ben katholiek,
maar de kerk heeft geen boodschap meer aan mij!”

Voor mij als pastor doet het pijn, om iemand dát te horen zeggen.
Dat iemand het gevoel heeft dat de kerk niet meer van haar houdt.

In onze samenleving is het huwelijk kwetsbaar geworden.
Goddank zijn er volop huwelijken die standhouden,
waarin mensen elkaar trouw blijven.
Maar het is nu eenmaal de realiteit,
dat het niet altijd lukt om elkaar vast te houden.
Relaties kunnen krachtig zijn, maar ook héél kwetsbaar.
In onze tijd geldt dat laatste misschien meer dan ooit.

De vraag is, hoe je daarmee omgaat.
Met het gegeven dat een huwelijk stuk kan lopen.
En vooral met de mensen die het treft.
Vaak is het oordeel snel geveld.
Dan wordt aangewezen wie de schuldige was.
In de dagen van Jezus werd de schuld vaak bij de vrouw gelegd.
Dat bleek wel uit de vraag van de Farizeeën.
“Staat het een man vrij om zijn vrouw te verstoten?”
Van zo’n vraag krijg je toch kromme tenen.

In de Bijbel is het huwelijk iets heiligs,
een afspiegeling van de trouw van God,
die ons vasthoudt wanneer we vallen,
die ons zoekt wanneer we verdwalen,
die van ons houdt en van ons blijft houden.
Zó zouden mensen er voor elkaar moeten zijn.

Het is goed om te vechten voor je huwelijk.
En het klopt dat dit vaak niet genoeg gedaan wordt,
dat niet altijd gered wordt, wat te redden was.
Maar soms lukt het echt niet meer.
Dan wordt het samenleven een hel.
We kennen allemaal mensen die gestreden, geleden en gebeden hebben
en al het mogelijke gedaan om hun echtelijke verbintenis trouw te blijven,
maar er niet in geslaagd zijn.
Uiteengaan is dan de enige mogelijkheid.
We zien het gebeuren, dat mensen lijden na een echtscheiding,
onder eenzaamheid en teleurstelling.
En hoe ze soms weer opbloeien in een nieuwe relatie.
Hoe gaan wij dán met hen om?

Het is gemakkelijk om je veroordelende vinger naar hen uit te steken.
Maar zou het niet christelijker zijn, om hen een uitnodigende hand toe te steken?
Want het is niet goed voor een mens om alleen te zijn.
Dat geldt voor degene die midden in een relatie staat.
Maar dat geldt ook voor degene die alleen is komen te staan.
Zou de kerk niet voor moeten gaan in mildheid en vergeving
in plaats van voor te gaan in veroordeling?

Wat de kerk in ieder geval mag en móet doen,
dat is mensen aanspreken op hun verantwoording
voor het levensgeluk van anderen.
Het Evangelie van vandaag is daarom heel eigentijds.
Op de discussie over huwelijkstrouw, volgt een passage over de kinderen.
Zij verdienen speciale aandacht.
Zij zijn vaak de grootste slachtoffers van echtelijke conflicten en gebroken huwelijken.
Heen en weer geslingerd tussen hun vader en moeder.
Soms gedwongen tot een verscheurende keuze voor een van beiden.

Het is niet goed voor een mens, om alleen te staan in deze wereld.
Laten we daarom proberen om elkaar vast te houden,
ook degenen die gebroken zijn door een gebroken relatie.
Zodat zij door ons ervaren: “De kerk houdt nog steeds van mij, omdat Jezus altijd van mij zal houden!"
En laten we vooral de kinderen niet vergeten,
want zij zouden nooit het gevoel mogen krijgen
dat zij alleen staan.

Amen!

 

        
 
 
2018 Parochie Pey