Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Derde Zondag van Pasen B
14 en 15 april 2018
 
 

Schriftlezingen:

Handelingen van de apostelen 3, 13-15.17-19
Evangelie volgens Lucas 24, 35-48


Verkondiging (preek):

Ooit mocht ik het huwelijk inzegenen van een jong stel in een vorige parochie.
De bruid had het nodige meegemaakt.
Door een foute eerdere relatie had zij krassen op haar ziel,
emotioneel en financieel gebroken.
Gelukkig leerde zij later een nieuwe man kennen,
een fijne kerel die heel goed voor haar was.
Zij besloten om te trouwen.
Tijdens de huwelijksviering kwam het moment van het jawoord.
De bruid schoot helemaal vol.
Het duurde even voordat zij door haar tranen heen Ja kon zeggen.
Het waren tranen van geluk en dankbaarheid.
Zoals zij achteraf zei:
Ik was op dat moment zo gelukkig,
dat ik bijna niet kon geloven dat het echt waar was!

Vrijwel dezelfde woorden klonken ook in het Evangelie van zojuist.
Jezus verschijnt aan zijn leerlingen.
Het lijkt net als vroeger en toch is alles anders.
Zijn Handen, Voeten en Zijde dragen de tekens van de kruisiging.
Jezus komt verwond naar zijn vrienden,
terwijl het Licht van Pasen Hem omringd.
Hij is getekend door het leven.
Het aarde Leven dat Hem zoveel pijn heeft gebracht.
En het hemelse Leven dat Hij voorgoed gevonden heeft.

De apostelen weten zich nauwelijks een houding te geven.
Zij zien Jezus, die met hen eet.
Maar ze geloven hun ogen niet.
Zij horen Jezus, die met hen spreekt.
Maar ze verstaan nog niet wat Hij te zeggen heeft.

De Bijbel zegt het als volgt:
Zij waren zo verheugd, dat ze het niet konden geloven.

Ook de apostelen droegen namelijk krassen op hun ziel.
Het lijden en de dood van Jezus
had hun hoop in de grond geboord
en hun toekomstdromen waren gesneuveld.

Ze schaamden zich waarschijnlijk over hun eigen kleinheid.
Alleen Johannes was meegegaan tot onder het kruis.
De anderen waren weggevlucht,
zij hadden zich verstopt en Jezus verloochend,
Hem in de steek gelaten toen het erop aankwam.

En nu staan ze daar zo verheugd, dat ze het niet konden geloven.
Het typeert Jezus,
dat Hij juist die onzekere en gewonde apostelen uitkiest
om zijn Boodschap in de wereld te dragen.

Geen zelfverzekerde leiders,
geen verheven prelaten,
geen verkopers van mooie praatjes.
Maar juist die apostelen, die met vallen en opstaan uiteindelijk leren
om van Jezus te getuigen.

Misschien wel omdat ze gezonden worden
naar mensen zoals zij mensen zoals wij
die ook struikelend de goede weg zoeken.
Het ene moment groots en krachtig
en dan weer klein en onmachtig.
Het is niet voor niets dat Petrus in de Eerste Lezing mensen uitnodigt
om zich te bekeren en nieuwe wegen te gaan.
Petrus heeft zelf ervaren dat het nodig is, om van je fouten te leren.
En hoe geweldig het is, dat Jezus ons daartoe de kans geeft.

De bruid waarvan ik u vertelde,
was in al haar kwetsbaarheid zo blij,
dat ze het haast niet kon geloven.
Maar het ws waar.
Er ws echte liefde in haar leven gekomen.

Zo staan ook de apostelen rond Jezus.
Zij waren zo gelukkig dat ze het haast niet konden geloven.
Maar het ws waar.
Ook in hun leven was echte liefde gekomen.

En zo mogen ook wij ons geloof in deze wereld dragen.
Niet hoogmoedig,
nooit verheven.
Maar als mensen die weten
dat wij als eerste de vergeving en de helende liefde nodig hebben,
die wij aan anderen mogen verkondigen.

De Vlaamse priester en dichter Gery Helderenberg
schreef daar begin vorige eeuw een prachtig gedicht over:

Langs rijzende tarwevelden
ging Jezus blootsvoets door t zand,
terwijl Hij de discipelen vertelde
van de Vader en t andere Land.

Excellenties en doorluchtige heren
ziet men met muiltjes van brokaat.
Zalig de voeten van wie niet verleren
de ruwe weg die Jezus gaat.

Amen!


 

        
 
 
2018 Parochie Pey