Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Witte Donderdag
29 maart 2018
 
 

Schriftlezingen:

Exodus 12, 1-8.11-14 (Het maal van de uittocht)
Evangelie: Johannes 13, 1-15 (voetwassing)

Verkondiging (preek):

Een maaltijd gebruiken, kun je op verschillende manieren doen.
Soms neem je er uitgebreid de tijd voor,
soms is het letterlijk hap, slik en wegwezen.
Het maakt verschil of de tafel gedekt is,
of dat je voor de televisie zit.
Maar vooral of je samen eet, of alleen.
Op de beste momenten is een maaltijd een moment van rust,
van genieten van het voedsel, van samenzijn.
In je eentje zeg je niet “smakelijk eten”,
maar in een fijn gezelschap smaakt het eten vanzelf beter.
Mensen voeden elkaar dan met méér dan spijs en drank.
Namelijk met liefde en warmte, met aandacht en zorg.

In de verhalen uit de Bijbel schuift Jezus vaak bij anderen aan.
Soms bij vooraanstaande mensen,
bij de leiders van geloofsgemeenschappen.
Maar minstens zo vaak steekt hij zijn voeten onder tafel bij zondaars,
bij tollenaars en heidenen.
De brave burgers mopperen dan ook,
dat Jezus in slecht gezelschap verkeert.

Ook de gastenlijst van Witte Donderdag blinkt niet uit.
Jezus zit aan tafel met zijn leerlingen.
Hij kent hen door en door en weet hoe ze zullen handelen.
Aan tafel zit Judas, die Hem zal verraden.
Petrus, die Hem tot drie keer toe zal verloochenen.
En al die anderen, die Hem in de steek zullen laten.
Alleen Johannes zal Hem trouw blijven tot onder het kruis.

Maar dat weerhoudt Jezus er niet van om hen állen uit te nodigen.
Zo heilig en zondig als zij zijn.
Ieder die verlangt om in de nabijheid van Jezus te zijn, is welkom.
Zoals Paus Franciscus het zegt:
“De Eucharistie is geen beloning voor de volmaakte mens,
maar een grootmoedig geneesmiddel voor de zwakken.”

Zo vierde Jezus de Maaltijd met zijn leerlingen.
Om hen een geneesmiddel aan te reiken
voor hun eigen ziel
en voor een breekbare wereld.

Jezus deed dat op een bijzondere avond.
Het was Pesach, het Joodse Paasfeest,
wanneer Joodse mensen gedenken hoe hun volk
ooit op weg ging naar de vrijheid.
Vanuit de slavernij van Egypte, naar het Beloofde Land.

Tijdens het Joodse Paasmaal wordt een lam gegeten,
omdat in Egypte het bloed van een lam aan de deurpost werd gestreken
opdat de engel des doods voorbij zou gaan.
Het lam wordt gedeeld met het gezin
en met de armen van het volk.

Er wordt brood gegeten, dat niet hoeft te reizen.
Haastig gebakken, omdat het volk ooit stond te popelen om aan de hand van God
naar een leven in vrijheid te trekken.

Men eet bittere kruiden, die herinneren aan de bitterheid van de slavernij.
Deze worden gedoopt in zout water,
dat herinnert aan de tranen die mensen vergieten.

Er wordt wijn gedronken en na de maaltijd wordt een beker gezegend,
als een teken van het verbond,
dat God met zijn volk heeft gesloten.

Jezus verbindt zijn leven aan deze Joodse Paasmaaltijd.
Hij wordt zélf als het Lam,
wanneer Hij zijn leven geeft om ons te redden.
Bitter zal zijn lijden worden,
zout de tranen die Hij vergiet op het kruis.

Maar vanuit de Paasmaaltijd reikt Jezus het Brood aan zijn leerlingen.
Zo geeft Hij zichzelf voorgoed,
als het Brood dat leven schenkt,
als voedsel voor de reis naar het beloofde land.

En na de Maaltijd zegent Hij de Beker,
omdat Hij zijn leven wil geven voor ieder van ons.
Wie in Hem gelooft, zal eeuwig leven vinden.

Jezus drukt zijn vrienden brood en wijn in hun handen:
“Blijf dit doen om Mij te gedenken”.
Opdat je telkens weer kunt ervaren dat Ik leef in jullie midden.
Dat Ik jullie voedt met mijn kracht.
Wie van dit Brood eet en van deze Beker drinkt zal mogen ervaren
dat je geliefd bent,
dat je gered wordt,
dat je wordt verlost van het onheil in deze wereld.

Als kerk mogen wij dat geloof in de wereld dragen,
telkens weer wanneer wij bij Jezus aan Tafel gaan.
Nooit hoogmoedig of vervuld van onszelf.
Maar juist gastvrij en uitnodigend.
Dienstbaar en bescheiden.
Niet voor niets wast Jezus eerst de voeten van zijn leerlingen,
voordat Hij het Paasmaal viert.
Wie beséft wat aan de Tafel van de Heer gebeurt,
die wordt vanzelf bescheiden en dienstbaar.

Want net zoals die apostelen komen wij hier
met ons geloof en met onze twijfels,
met onze goedheid en met onze hardheid,
met ons vallen en weer opstaan.
Als heilige zondaars en zondige heiligen.

En Jezus reikt ons het bBood, net zoals bij zijn leerlingen.
Hij geeft zijn leven,
Hij wijst ons de weg.
Hij roept ons bijeen
en zendt ons dan de wereld in,
opdat wij elkaar dienen en liefhebben,
zoals Hij dat heeft voorgedaan.

Amen!









 

        
 
 
2018 Parochie Pey