Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Derde Zondag door het jaar B
20 en 21 januari 2018
 
 

Zondag van gebed voor de eenheid

Schriftlezingen:

Jona 3, 1-5, 10
Marcus 1, 14-20

Verkondiging (preek):

Wanneer je van iemand houdt,
dan zijn er verschillende manieren om dat te uiten.
Geliefden geven elkaar een kus.
Familieleden omarmen elkaar.
Je kunt iemand een cadeau geven,
goede woorden spreken,
respect tonen, er zijn voor de ander.

Maar wanneer je van elkaar houdt,
dan is het ook regelmatig nodig dat je elkaar vergeeft,
dat je samen nieuwe stappen naar de toekomst zet.

God Zélf doet ons dat voor in het verhaal van Jona.
Vandaag hoorden wij een klein stukje uit dat verhaal.
Jona werd geroepen om naar Nineve te gaan,
een enorme stad, waarin de mensen van God los waren geraakt.

Jona doet er eerst alles aan om aan die opdracht te ontkomen.
Hij sputtert tegen, hij vlucht de andere kant uit.
Maar uiteindelijk komt hij toch in Nineve terecht
en dán trekt hij van leer, zoals je van een profeet mag verwachten.
Jona vertelt de mensen van Nineve,
dat hun stad van de aardbodem zal verdwijnen:
“God kan het niet langer aanzien dat jullie zoveel onrecht bedrijven!”

De inwoners van Nineve geloven Jona op zijn woord.
Zij horen God spreken in de waarschuwing van Jona
en ze bekeren zich.
Iedereen gaat vasten, van de koning tot de eenvoudigste inwoner van de stad.
Ze zijn één geworden!
En God krijgt spijt van zijn dreiging.
God vergeeft de mensen van Nineve.
Hij kijkt in hun hart en ziet dat ze oprecht verlangen
naar een kans om het beter te doen.

God laat zien dat Hij liefde is!
Hij spaart de stad
en geeft de mensen een kans om te laten zien,
dat ze daadwerkelijk rechtvaardig willen leven.

Vergeving is een kostbaar geschenk.
Verzoening is een gave die de toekomst opent!

Dat vieren wij ook heel bijzonder in deze week.
Het is de week van gebed voor de eenheid.
In de loop van de eeuwen is er verdeeldheid ontstaan,
tussen de volgelingen van Jezus.
Katholieken, orthodoxen en protestanten groeiden uit elkaar,
kerken hebben elkaar veroordeeld en in de ban gedaan.
Mensen kwamen op de brandstapel,
gemengde huwelijken werden vaak verboden,
omdat de één zich een beter Christen voelde dan de ander,
omdat hoogmoed of zelfs haat de liefde in de weg stonden.

Maar wie zo de ander afschrijft of veroordeelt, raakt het spoor van Jezus kwijt.
Goddank zijn we ons daarvan bewust geworden.
Paus Johannes XXIII opende de deur naar Christenen van andere kerken.
Toen hij in 1960 de Anglicaanse Aartsbischop van Canterbury ontmoette, sprak hij:
“Zoveel eeuwen leefden wij gescheiden van elkaar,
het werd hoog tijd dat wij elkaar weer omarmen!”

Dat de kerken elkaar in onze tijd beter verstaan
en verbondenheid voelen,
begon met het schenken van vergeving.
Stoppen met oordelen, bescheiden zijn
en het goede in de andere kerken zien.
Ieder jaar bidden wij een week lang om eenheid tussen de kerken.

Wij laten ons roepen zoals de leerlingen van Jezus geroepen werden:
vanuit verschillende groepen, om een bonte eenheid te vormen.
De eerste kerk die Jezus stichtte bood ruimte aan verschillen,
je hoeft maar te kijken naar de apostelen die door Hem geroepen worden.

Eenheid begint met het verlangen om de ander te verstaan,
om samen de Boodschap van Jezus uit te dragen.
Eenheid tussen de kerken begint uiteindelijk met liefde,
want die overbrugt afstanden.
Liefde geeft de kracht om over je schaduw te stappen
en zo het Licht te begroeten.

De verbondenheid tussen christenen blijft een verhaal van vallen en opstaan.
Maar wanneer het verlangen naar eenheid oprecht is,
dan zullen protestanten, orthodoxen en katholieken steeds weer ontdekken
dat we sámen een taak hebben in deze wereld,
dat we geroepen werden door de Ene Heer, die door ons deze wereld wil omarmen.

De mensen in Nineve verstonden wat God hen te zeggen had
en ze werden één in hun verlangen om het beter te doen.
Dát was het begin waarop God wachtte.

Zoals Nelson Mandela het ooit zei:
“Waardeer me niet om mijn successen,
maar om de manier waarop ik viel en weer opstond!”

Amen!

 

        
 
 
2018 Parochie Pey