Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Tweede Kerstdag
26 december 2017
 
 

Schriftlezingen:

Handelingen 6,8-10; 7, 54-60
Mattheus 10, 17-22

Verkondiging (preek):

In de jaren dertig van de vorige eeuw
kreeg een pater uit de Oostelijke Mijnstreek de opdracht om een kerk te bouwen
in een volkswijk van Amsterdam Noord.
Hij kwam in een heel andere wereld terecht.

Hier in Limburg keek niemand op van een pater in een habijt,
maar in Amsterdam waren ze dat niet gewend.
Soms werd hij uitgelachen.
Sommige mensen dachten dat het ongeluk bracht om “een paap” te zien
en ze draaiden zich om.
En straatjochies gooiden hem met stenen na.

De pater had een moeilijke start
en hij besloot om de kerk te vernoemen naar de heilige Stefanus,
die ook ooit met stenen werd bekogeld.

Het begon allemaal nogal teleurstellend.
Maar dat veranderde toen hij thuis raakte in de wijk
en de mensen leerde kennen.
Toen werden geen stenen gegooid,
maar stenen werden gemetseld.
Er kwam een kerk en er werden huizen gebouwd rond de kerk,
mensen zetten hun schouders onder de parochie.
Wonder boven wonder werd juist Amsterdam Noord een plek
waar de pater en zijn opvolgers met veel plezier zouden weken.
Zij leerden houden van het kordate en de humor
van de volkse Amsterdammers.
Een van de latere pastores noemde het zelfs de fijnste plek,
een stukje hemel op aarde.

Zo kan een situatie veranderen,
van teleurstelling naar hoop,
van ontmoediging naar bevestiging.

Ook de Eerste Lezing van vandaag speelde zich af in dat spanningsveld.
Wij kwamen Stefanus tegen,
een jongeman die geraakt was door de Boodschap van Jezus.
Stefanus spreekt over Jezus
en zorgt intussen voor de zieken en de armen.
Voor hen is hij een antwoord op hun bidden.
Maar anderen slagen er niet in om het goede te herkennen.
Zij veroordelen Stefanus omdat hij Jezus volgt
en dan treffen hem harde stenen.
Anders dan van die straatjochies uit Amsterdam,
zijn die stenen niet om te pesten, maar om te doden.

Maar in Stefanus leeft iets dat niet te doden is.
Zijn geloof in Jezus heeft goedheid en liefde gewekt.
Stefanus richt geen boze blik op de mensen die hem kwaad doen.
Hij richt zijn blik op Jezus, die alleen goed heeft gedaan.
En dat maakt álles anders.

Door naar Jezus te kijken, kan Stefanus vergeven.
Zijn laatste adem besteedt hij aan degenen die hem aanvallen:
“Heer, reken hen deze zonde niet aan!”

Het is een verhaal van donkerte én licht.
Wie goed doet in deze wereld, wordt lang niet altijd begrepen.
Maar wie Jezus begrijpt,
die draagt een goedheid mee die blijvend is.
Zoals Jezus in het Evangelie van vandaag zegt:
“Wie standhoudt tot het einde, zal worden gered!”

Het is uit het leven gegrepen,
dat de kerk ons juist vandaag op Tweede Kerstdag vertelt over Stefanus.
Want soms is het leven als een warme deken,
dan zie je de toekomst met de ogen van een kind,
dan gaat een deur voor je open,
dan heb je antwoorden en dromen.

Maar soms is het leven ook hard,
dan ben je bang voor de dag van morgen,
dan wordt een deur in je gezicht dichtgegooid,
dan sneuvelen je antwoorden en dromen.

Maar wie standhoudt tot het einde, zal worden gered.
Dat is de weg die Jezus ons wijst.
Het kind in de kribbe zou de Man van Nazareth worden,
bejubeld als koning met vele volgelingen
en uiteindelijk gedood als een slaaf met een enkeling onder het kruis.
Maar Jezus gaat de weg van het Leven,
zijn liefde is groter dan alle haat,
zijn barmhartigheid is de weg naar zijn Hemelse Vader.

Stefanus volgde Jezus.
De hemel opende zich boven zijn leven,
het licht leidde hem door de donkerte.

En dichtbij zat Saulus, een jongeman die op de jassen paste
van de stenengooiers.
Saulus was degene die de volgelingen van Jezus opspoorde
en om liet brengen.
Maar ook boven zijn leven zal de hemel opengaan.
Saulus zal later Paulus worden,
degene die de Boodschap van Jezus verkondigde als geen ander.

Beste mensen,
de weg van Jezus is vaak vol verrassingen.

Dat merkte die pater in Amsterdam,
die de hemel ontdekte op de plek
waar hij eerst nauwelijks welkom was.

Dat ontdekte ook Stefanus,
die de hemel zag opengaan
in een wereld die zo vijandig kan zijn.

Dat was ook wat Saulus zou zien,
toen hij zijn haat inruilde voor liefde
en later schreef:
“Alles gaat voorbij, alleen de liefde blijft!”

Het verhaal van Stefanus lijkt misschien een domper op de Kerstvreugde.
Maar het tegendeel is waar.
Het is één én ál bemoediging.
Want wie zijn of haar blik blijft richten op Jezus,
zal de hemel open zien gaan,
vandaag of morgen,
maar zeker in eeuwigheid.

Amen!


 

        
 
 
2018 Parochie Pey