Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Allerzielen
29 oktober 2017
 
 

Inleiding:

Vandaag zijn wij hier gekomen
om onze lieve doden te gedenken.
Eerbiedig worden de namen genoemd van hen die sinds vorig jaar
van ons zijn heengegaan.
Dat verlies is nog steeds heel vers.
En er zullen vast en zeker van die momenten zijn,
waarop je hart scheurt …
omdat nog je zo graag iets met die ander zou willen delen,
omdat het zo stil is in huis,
omdat je soms verloren loopt in je eigen verdriet.

Velen van u komen ieder jaar hier om te gedenken.
Ook ligt het overlijden al langer achter u.
Iemand vertelde pasgeleden hoeveel pijn het deed
toen het gedachteniskruisje van haar dierbare
na een jaar werd meegegeven.
Alweer een plek waar zijn naam verdween.

Zelfs na vele jaren kan het zo voelen.
Het verdriet slijt misschien, maar het gemis haalt je zo nu en dan in.

Daarom is het goed dat we hier zijn,
op deze Allerzielendag.
Om door onze aanwezigheid te laten voelen
dat je niet alléén staat, dat je hier mag zijn, mét je verdriet.
Wij zijn ook hier om de namen van onze overledenen
te vouwen in de Naam van Jezus.
Vanuit het geloof
dat niemand uit zijn Handen kan vallen.

Wij zijn hier met het verlangen
om voorbij de dood
elkaar vast te houden.

Zoals op de brief stond die nabestaanden dit jaar hebben ontvangen:

Wen alles heimwee is
laegte en krampend gemis
estebleef
reik mich dan effe de handj
vanaaf de euverkantj


Verkondiging (preek):
 
Een week geleden stond in de krant
een oude zwart-witfoto
van een boerenechtpaar, Hendrik en Lucia Bloem.
Hij met een pet op, zij onder een hoedje.
Gewone eenvoudige mensen.
Zij zijn al lang overleden,
maar ontvingen postuum een van de hoogste onderscheidingen van Israël,
Yad Vashem.
Die onderscheiding eert mensen die Joden hebben geholpen en gered tijdens de oorlog;
die een licht waren in een donkere tijd.

De onderscheiding werd uitgereikt aan hun kleinzoon.
Zijn opa en oma hebben Joden onder laten duiken op hun boerderij.
Door de moed van het echtpaar werden Joden gered.
En daardoor kon nieuw leven groeien.
De overlevenden kregen zelf kinderen, kleinkinderen en achterkleinkinderen,
die er anders niet waren geweest.

Niet voor niets luidt een spreekwoord uit de Joodse Talmoed:
“Wie één leven redt, redt heel de wereld”.

Ieder leven telt!
Dat is fundamenteel voor ons geloof.
Daarom eert Israël mensen zoals Hendrik en Lucia.
Het handjevol Joden dat het echtpaar redde,
lijkt maar klein ten opzichte van zes miljoen die de Holocaust niet overleefden.
Maar wie één leven redt, redt heel de wereld.
Daarom is gedenken zo belangrijk.
Zeker in een wereld
waarin mensen vaak nauwelijks tellen.
Waar zo velen worden opgeofferd, afgeschreven, vergeten of zelfs gedood.

Vandaag doen wij hetzelfde met onze lieve doden.
Wij weigeren om hen te vergeten.
En we gaan nog verder.
Wij geloven dat ook God hen zal vergeten; omdat Hij in hen een wereld heeft geopend.

Want zij hebben het leven doorgegeven … letterlijk.
Ons leven kwam voort uit hun leven.
Waren zij er niet geweest, dan waren ook wij er niet geweest.

Wij eren de liefde die zij hebben geschonken,
de kansen die zij hebben geboden,
de zorg die zij hebben besteed.
Wij eren wijze lessen,
het goede voorbeeld,
de bijzondere inzet
en hun alledaagse werken.

Daarom blijven wij de namen van onze doden noemen.
Uitdrukkelijk.
Met respect.
Zij zijn meer dan één van de velen.
Zij waren méér dan een kind van hun tijd.

In hen opende God een hele wereld.
Hoe lang of hoe kort zij ook hier op aarde waren.
In het Verhaal van God zijn zij onmisbaar.

Goddank voor hen,
die een gezin stichtten,
en zo ons bestaan mogelijk maakten.

Goddank voor hen,
die een vereniging droegen,
zodat wij nu nog kunnen genieten van muziek, sport en cultuur.

Goddank voor hen,
die voor anderen hebben gezorgd,
die vreugde of compassie hebben geschonken.

Goddank voor hen,
die dit Heilig Huis bouwden
en onze parochie door de tijden hebben gedragen.

Goddank voor kleurrijke mensen,
die leiding hebben gegeven
en anderen zijn voorgegaan.

Goddank voor bescheiden mensen,
die in de schaduw leefden
en licht brachten waar zij kwamen.

Vandaag noemen wij zo al die mensen, van wie wij afscheid moesten nemen.
Het afgelopen jaar, of langer geleden.
Hun naam opent een wereld,
van gemis én dankbaarheid.

De kleinzoon van Hendrik en Lucia Bloem mocht de Yad Vashem onderscheiding
in ontvangst nemen.
Wij mogen Gods belofte in ontvangst nemen.
Want wie licht droeg in deze wereld,
zal Licht vinden voorbij de horizon.
Wie leven mogelijk maakte,
heel groot of heel klein,
zal eeuwig leven vinden.

Amen!


 

        
 
 
2018 Parochie Pey