Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
22ste Zondag door het jaar A
2 en 3 september 2017
 
 

Schriftlezingen:

Jeremia 20, 7-9
Mattheus 16, 21-27

Verkondiging (preek):

Een oude Brabantse boer vertelde graag over vroeger,
de tijd waarin de ploeg nog voortgetrokken werd door paarden.
Zo beschreef hij hoe veulens voorbereid werden op hun werk.
In het losse Brabantse zand konden ze niet genoeg spieren ontwikkelen
en daarom gingen de jonge paarden eerst naar Zeeland.
De vette klei trok daar aan de benen,
zodat de veulens sterk werden
en genoeg spieren ontwikkelden om goede trekpaarden te worden.

Soms is het goed voor de ontwikkeling
wanneer niet alles vanzelf gaat.
Een beetje tegenwerking kan je sterker maken.
En de nodige inspanning kan je karakter vormen.

Reken bijvoorbeeld maar dat die vrouwelijke voetballers,
die pas Europees kampioen zijn geworden,
niet altijd zijn toegejuicht.
Ze zijn waarschijnlijk vaak vergeleken met hun mannelijke collega’s.
De nodige keren uitgelachen of niet serieus genomen.
Maar dat heeft hen uiteindelijk sterk gemaakt.
Dat vormt de wil om te winnen.
Dat kan een team vormen
dat respect afdwingt.

Ook bij je ontwikkeling als gelovig mens,
is karaktervorming belangrijk.
Zodat je geloof stand houdt en je van binnen sterk maakt.
Het is niet voor niets dat zoveel jongeren uit Oost Europa
een stevig geloof hebben.
Zij kennen de verhalen van hun ouders en grootouders,
die hebben moeten knokken om hun geloof vast te houden,
in tijden van onderdrukking.
De gemakkelijkste weg is niet altijd de beste weg.
Dat krijgt ook Petrus in het Evangelie te horen.
Eerst heeft Petrus zijn geloof met grote woorden beleden.
Hij noemde Jezus “de Messias”,
de gezalfde van God
waarnaar het volk al zo lang had uitgekeken.
Jezus werd geraakt door die geloofsbelijdenis.
Er was helemaal niets mis met de woorden van Petrus.

Maar wanneer de daad bij het woord gevoegd moet worden,
dan krabbelt Petrus snel terug.
Jezus legt uit wat de Messias moet ondergaan.
Dat Hij zal lijden
en ter dood gebracht zal worden, om uiteindelijk het leven vinden en te geven.
Petrus schrikt:
Dat kan toch niet de bedoeling zijn.
Dat laten we niet gebeuren.
Dat is niet de weg die ik voor ogen heb.

Maar het is wel de weg die Jezus moet gaan.

Messias zijn,
dat is niet heersen zoals de machtigen op aarde,
maar het is dienaar worden van de kleinen in deze wereld.

Messias zijn,
dat is niet alle lijden vermijden,
maar het is één worden met de lijdende mensen,
zodat ze niet alleen staan.

Messias zijn,
dat is niet je eigen wil voorop stellen,
maar de vraag stellen wat God wil met jouw leven.

Een veulen dat dartelt over los zand
kan hard rennen,
maar zo wordt het geen werkpaard.
Het doet stof opwaaien,
maar zal de aarde nauwelijks openen.

Een veulen dat opgroeit op kleigrond
moet worstelen
en sterker worden
dan de aarde die naar beneden trekt.
Sterk genoeg om lasten te dragen en de grond te ploegen.

Zo is het ook met mensen.
Soms moet je knokken
om je idealen te bewaren,
om je geloof vast te houden,
om je roeping te volgen.

Zoals iemand ooit dichtte:

Ik hoop op mensen, die bergen verzetten,
die door blijven gaan, met de kop in de wind.
Ik bid om mensen die risico’s nemen,
die vol blijven houden, met het geloof van een kind.
Ik hoop op mensen die blijven vertrouwen,
die van tevoren niet vragen voor hoeveel en waarom.
Ik bid om mensen die door blijven douwen,
van doe het maar wel en kijk maar niet om.
Ik bid om het beste van vandaag en van morgen,
ik bid om het mooiste waar ik van hou.
Ik zoek naar het maximum, van wat erin zit.
in vandaag en in morgen, in mij en in jou.

Amen!

 

        
 
 
2017 Parochie Pey