Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
21ste zondag door het jaar A
26 en 27 augustus 2017
 
 

Schriftlezingen:

Uit de profeet Jesaja 22, 19-23

Heilig Evangelie volgens Mattheus 16, 13-20

Verkondiging (preek):

In de kerk van Koningsbosch staat een vooraan boven het kerkvolk
het beeld van de apostel Petrus.
Hij is haantje de voorste, letterlijk met de haan aan zijn voeten.
Dat wijst meteen op zijn tekortschieten.
Want nog voor de haan kraaide, had hij Jezus maar liefst drie keer verloochend.
Maar het meest opvallend is wellicht de sleutel van Petrus.
Hij heeft er zo te zien zijn handen aan vol.
De sleutel is groot, niet zomaar gemaakt voor een huis of een schuurtje.
Het is een symbool van het vertrouwen van Jezus.
Want hoewel Petrus zou blunderen, werd hij uiteindelijk een sleutelfiguur.
Iemand die de deur naar de hemel open zou houden.

Vandaag is Petrus niet de enige die met een sleutel in zijn handen staat.
In de eerste lezing kwamen wij Shebna tegen,
hofmaarschalk en overste van de Tempel.
Hij beheert de sleutels van de Tempel.
Net zoals voor de inwoners van Jeruzalem,
had men ook voor God een Huis gebouwd.
De Tempel vertelde over God, die midden tussen mensen wil wonen.
Een God met een voordeur, bij wie je aan kon kloppen
met al je noden, je vreugde en je vragen.

Het was de taak van Shebna, om de sleutel van de Tempel goed te gebruiken.
Om de deur open te houden tussen God en zijn volk.
Als het goed was, dan had hij zijn handen vol aan die taak.
Want de mensen hadden grote zorgen in die tijd.
Machtige vijanden bedreigden de stad Jeruzalem,
mensen waren bang voor wat er zou komen.
Je mocht dan ook van de overste van de Tempel verwachten,
dat hij een luisterend oor had of een bemoedigend woord.

Maar Shebna besteedde daar slechts weinig aandacht aan.
Hij had het te druk met zijn eigen roem.
In plaats van bij de deur van Gods Huis te staan,
besteedde hij al zijn tijd aan het bouwen van een praalgraf voor zichzelf.
Zodat de mensen na zijn dood zouden zeggen:
Kijk, daar ligt Shebna,
een van de belangrijkste mannen die ooit geleefd hebben!

Maar dan komt de profeet Jesaja om de sleutel van Shebna terug te vragen.
God kan niet bouwen op mensen die zich opsluiten in hun eigen hoogmoed,
maar Hij zoekt naar mensen die deuren openen,
door hun geloof, hun trouw aan het volk, hun liefde voor de waarheid.

In de andere Lezing van vandaag hoorden wij hoe iemand juist
een sleutel krijgt aangeboden.
Petrus ontvangt symbolisch de sleutel van het Koninkrijk van Jezus.
Ook hij krijgt tot taak om de deur open te houden tussen God en mens.
Je kunt je afvragen waarom Petrus dat wel gegund wordt en Shebna niet.
Want ook Petrus zal fouten maken, zelfs meer dan eens.
Het ene moment is Petrus de rots om op te bouwen
en even later is hij een struikelblok.
Maar toch wordt hij een sleutelfiguur in het verhaal van Jezus.
Want n ding, dat weet Petrus wel.
Hij voelt aan dat God midden onder mensen wil wonen.
Bij God kun je aankloppen met al je lief en leed.

Zo heeft hij Jezus ervaren,
die zijn deur openzette voor groot en klein, voor arm en rijk,
voor rotsvaste gelovigen en aarzelende zoekers.
Het is dt geloof waarop God kan bouwen.
Petrus, en ook wij, hoeven niet volmaakt te zijn.
Maar we moeten wel de deur openhouden tussen God en zijn mensen.
Petrus ontvangt namens heel de kerk de sleutel van het Koninkrijk van Jezus.

Die sleutel past op ons hart!
Dat zullen we merken wanneer we zoeken naar God,
wanneer we stil worden om te bidden,
om te luisteren naar zijn roepstem, die klinkt in het verlangen om goed te doen.

De sleutel die Jezus ons toevertrouwt,
is de hartstocht waarmee we opkomen voor recht en eerlijkheid.
Het is de zorg die we delen,
de tijd die we besteden aan een zieke,
of om iemand te troosten die verdrietig is,

De sleutel van het Koninkrijk van Jezus,
dat is gastvrijheid,
waardoor mensen zich thuis kunnen voelen in de kerk.
Het is de warmte die een parochie uitstraalt,
de ruimte om met je vragen thuis te komen in een gemeenschap.
Het is de eenvoud,
waardoor de een niet boven de ander staat.

Zoals tijdens een van de Communievieringen dit jaar door de kinderen
gezongen werd:

Is je deur nog op slot?
Van je krr, krr, krr, doe hem open voor God.
Want de Heer wil bij je wonen
en dan ben je nooit alleen.

Amen!


 

        
 
 
2017 Parochie Pey