Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
14de zondag door het jaar A
9 juli 2017
 
 

Schriftlezingen:

Eerste Lezing uit de profeet Zacharia 9, 9-10
Evangelielezing volgens Mattheus 11, 25-30

Verkondiging (preek):

Twee weken geleden was er een grote demonstratie tegen de kerncentrale
in Tihange.
Mensen stonden schouder aan schouder en vormden een keten,
van Duitsland, naar Nederland, naar België.
Jong en oud, afkomstig uit verschillende landen, maar liefst 50.000 mensen.
Het zal een bijzondere ervaring geweest zijn,
zoveel mensen die samen één zijn.
Iedere schouder vond een schouder naast zich.
Dat versterkt idealen en maakt mensen sterk om verder te gaan.

Ook in ons dagelijks leven kan die ervaring goed doen.
Wanneer je een schouder vindt om op te leunen,
of om uit te huilen,
dan kan je dat door moeilijke momenten helpen.
Wanneer iemand over je schouder meekijkt,
dan kan onzekerheid wegnemen.
Het gaat vooral om het besef dat je niet alleen staat.
Dat een ander je ondersteunt, je gaande houdt, je opvangt wanneer dat nodig is.

Ook Jezus gunde mensen die ervaring.
Wanneer hij gebogen schouders zag,
van iemand die een last moest dragen,
dan ging Hij naast die ander staan.
Dan klonken woorden vol hoop
en lag zijn arm om de schouder van een ander.

In het Evangelie van vandaag gebruikt Hij een prachtig beeld uit het dagelijks leven.
Jezus spreekt over een juk!
In het Heilige Land kon je in Jezus’ dagen regelmatig zien
hoe ossen of ezels voor de ploeg liepen of een kar voorttrokken.
Meestal liepen twee trekdieren naast elkaar, met over hun schouders een juk.
Door dat juk werden de krachten verdeeld.
Het sterke dier hielp het zwakke dier, om samen vooruit te komen.

Dát staat Jezus vandaag voor ogen, wanneer hij spreekt over een juk.
Hij wil zijn schouders onder ons leven zetten,
om onze lasten mee te helpen dragen.
En hij vraagt aan ons, als zijn volgelingen, om hetzelfde te doen.

Je kunt jezelf en anderen niet afschermen tegen de lasten van het leven,
maar je kunt wel helpen om die draagbaar te maken.
Mensen kunnen elkaar minstens bevrijden van extra lasten,
van bitterheid, eenzaamheid of hardheid.

Gelukkig zie dat op heel wat plaatsen gebeuren.
Waar een zieke zich gedragen weet door familie,
door een betrokken huisarts, door vrienden met een luisterend oor.
Waar mensen niet alleen gelaten worden in hun moeilijke uren.
Waar een schouder is om op te leunen of op te huilen.
Waar een bemoedigend woord een beetje licht brengt in de donkerte.
Waar geloof vol liefde beleden wordt en nieuwe kansen worden geboden.

Soms begint het Koninkrijk van God
met mensen die schouder aan schouder staan,
om elkaars lasten te dragen.

Een indrukwekkend voorbeeld gaven vier Amerikaanse aalmoezeniers.
In het oorlogsjaar 1943 waren zij onderweg op een troepentransportschip.
Een van hen was een Joodse rabbijn.
Twee waren protestantse predikanten.
En de vierde was een rooms-katholieke priester.
Onderweg werd het schip getroffen door een Duitse torpedo
en begon snel te zinken.
De vier aalmoezeniers hielpen waar ze konden
en stonden de manschappen bij.
Er waren niet genoeg reddingsboten.
De aalmoezeniers stonden daarom hun plaats af
en gaven hun reddingsvesten weg.
Toen het schip verdween in de golven, gingen ze bijéén staan op het zinkende schip,
de handen om elkaars schouders.
Een Jood, twee protestanten en een katholiek,
met de naam van de ene God op hun lippen.
Zo gaven ze hun leven om dat van anderen te redden.
Schouder aan schouder getuigden zij van hun geloof en deelden hun roeping.

Ook in ons leven komen momenten voor
dat we een schouder nodig hebben
om uit te huilen, om op te leunen,
om kracht te vinden.

Maar ook momenten waarop wij zelf
naast een ander kunnen staan
om in Godsnaam
elkaar vast te houden.

Amen!



 

        
 
 
2017 Parochie Pey