Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Sacramentsdag
17 juni 2017
 
 

Verkondiging (preek):

Op Hemelvaartsdag ontvingen kinderen uit onze parochie de eerste Communie.
De week daarna hebben we samen teruggekeken op die dag.
De kinderen vertelden over cadeaus die zij hebben gekregen,
over de taart, het springkussen en het lekkere eten.
Maar ook over de kerk.
Voor de meesten voelde het toch wel bijzonder om de Hostie te ontvangen.

Nu hebben niet alle kinderen in de klas de Communie gedaan.
Een van die kinderen vroeg:
“Wat is nou een hostie”.
En een Communicantje gaf het volgende antwoord:

“Het lijkt gewoon een soort brood,
maar het is heel bijzonder
en dat is moeilijk uit te leggen.”

Dat was theologie in kindertaal.
Het Brood dat gedeeld wordt tijdens onze vieringen
bestaat uit meel en water.
Maar tegelijkertijd is het anders dan alle broodsoorten bij elkaar.
Het is bijzonder.
Dat weet je, dat voel je,
al kun je het niet helemaal uitleggen.

We noemen het niet voor niets het “mysterium fidei”,
het geheim van ons geloof.
Dat Jezus gebroken werd als het brood.
Dat Hij stierf aan het kruis.
Maar dat Hij leeft
en telkens tot ons komt in het Levende Brood.
Dat is het geheim van ons geloof.
Je kunt het maar moeilijk uitleggen,
maar je kunt het helemaal begrijpen met je hart.
Meer heeft Jezus niet nodig,
om bij ons te blijven.

Het is bijzonder dat de aanwezigheid van Jezus
uiteindelijk niet afhangt van grote gebouwen
of gouden vaatwerk.
Dat is de omlijsting.
Het grote teken van ons geloof, is een stukje brood.
Heilig Brood, waaraan Jezus zijn leven heeft verbonden.
Dat brood wordt hier gedeeld,
maar het wordt ook meegenomen naar zieken
en naar mensen die gaan sterven.
Omdat we geloven dat Jezus ons zijn Broodnodige Liefde blijft geven.

In 1944 beleefden mensen in Dachau dat heel bijzonder.
Dachau was een concentratiekamp,
waar menigeen werd gemarteld en vermoord door de Nazi’s.
Ook heel wat katholieken vonden daar hun einde.
Het was de hel op aarde.
Maar Jezus kwam ook daar.

Op 17 december 1944 werd in Dachau een jonge man priester gewijd.
Zijn naam was Karl Leisner.
Hij was gevangen, omdat hij tegen Hitler en zijn regime was.
Het is de enige keer geweest dat iemand in een concentratiekamp priester is gewijd.
Een bisschop die gevangen zat, legde hem de handen op.
Men maakte een gewaad van stukken stof
en smokkelde hosties en wijn naar binnen.

Daar mocht hij ook voor de eerste keer de Mis vieren.
En iedereen die erbij was, snapte wat wij vandaag vieren.
Dat Jezus in een klein stukje brood
zichzelf blijft geven en uitdelen.
Dat Hij gebroken wordt, zoals mensen gebroken worden.
Om ons hart met zijn liefde te helen.

Dat vieren wij, met de Hostie in onze handen.
Hier in deze kerk,
waar het verhaal van mensen
in het Grote Verhaal van God gelegd wordt.
Waar brood van de aarde
smaakt als Brood van de Hemel.

Dat prachtige geloof delen wij ook,
wanneer wij morgen tijdens de processie met het Heilig Brood langs de huizen trekken,
waar mensen wonen,
waar kinderen opgroeien,
waar zieken lijden
en geliefden elkaar omarmen.
Wij zullen het Pejjerhoes bezoeken,
om vergeetachtige mensen te laten weten
dat zij niet vergeten worden..

Karl Leisner stierf kort na de bevrijding.
Hij was te ziek en zwak.
In zijn dagboek had hij geschreven:
“Jezus, U bent mijn passie”.
Wie dát gelooft staat nooit alleen.

Amen!


 

        
 
 
2017 Parochie Pey