Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Vijfde zondag van Pasen A
13 en 14 mei 2017
 
 

Verkondiging (preek):

Iemand de weg wijzen is een kunst op zich.
Het heeft te maken met zien waar iemand vandaan komt
en begrijpen waar die ander naar toe wil.
Dankzij de routeplanners en de tomtom is het vinden van de weg
van de ene plaats naar de andere een stuk gemakkelijker geworden.
Je toetst een adres uit en je wordt naar de bestemming geleidt.

Maar het zoeken van de weg door het leven,
dát is veel ingewikkelder.
Ook dan moet je begrijpen waar iemand vandaan komt
en ontdekken waar die ander thuis hoort.
Er is geen tomtom die vertelt hoe je levensweg moet lopen.
Gaandeweg ga je ontdekken wie je bent,
wat je plek is in deze wereld, welke bestemming op je wacht.
Soms is dat duidelijk, dan is het leven één rechte weg.
Maar regelmatig is het leven een zoektocht.
En dan is het belangrijk dat er mensen zijn die je helpen
om je weg te vinden,
of opnieuw te ontdekken waar je bestemming ligt.
Trouwe vrienden, wijze begeleiders,
met een luisterend oor en een hoopvolle boodschap.
Dat heeft ieder mens op z’n tijd nodig.

In de krant stond onlangs een artikel over Juf Maggie uit Canada.
Zij werd uitgeroepen tot de beste lerares van de wereld.
Maggie MacDonell geeft les op een middelbare school in het noorden van Canada, bij Eskimo’s.
Zij ervaart hoe jongeren daar helemaal de weg kwijt zijn.
De overheid heeft Eskimo’s gedwongen om zich aan te passen
aan de Westerse manier van leven.
En tegelijkertijd is er voor de jongeren nauwelijks zicht
op een toekomst in die Westerse maatschappij.
Het gevolg is dat jonge mensen daar hun wortels kwijt zijn.

Ze weten niet meer waar ze vandaan komen;
wat de tradities van hun voorouders betekenden.

En ze weten ook niet waar ze naartoe moeten.
De toekomst is voor de meesten een zwart gat.
Het gevolg is dat heel wat jongeren zichzelf verminken,
verslaafd raken, of zichzelf doden.

Juf Maggie koos ervoor om juist bij deze Eskimo-jongeren les te geven.
Om hen te helpen, bij het vinden van de weg.
Zij leert jongeren om hun eigen cultuur weer te begrijpen.
Om trots te zijn op hun afstamming.
Zij leert de jongeren om voor zichzelf te zorgen,
om in zichzelf te geloven.
Deze bijzondere juf won de prijs voor de beste leerkracht te wereld.
Niet vanwege haar lesmethodes,
maar vanwege haar betrokkenheid.
Zij is reisgenoot van de jonge Eskimo’s geworden.
Trouw aan haar leerlingen.
Zij wijst de weg … zij is een deel van die weg geworden!

En precies dát staat ook Jezus voor ogen,
wanneer Hij met zijn leerlingen optrekt.
Wij hoorden het in het Evangelie.
Ook de leerlingen van Jezus leefden in een moeilijke tijd.
Hun land werd onderdrukt en leeggeplunderd door de Romeinen.
Hun geestelijke leiders verstikten de mensen met wetten en regels.
Het was bijna niet op te brengen om nog te geloven in de dromen van de profeten.

En dán vertelt Jezus over een weg!
Dwars door die moeilijke tijd, dwars door een verwarrende wereld.
Een weg naar het Koninkrijk van God.

Thomas, de leerling die altijd zijn vinger in de lucht steekt om vragen te stellen,
heeft ook nú een vraag.
Wijs ons die weg eens aan.
Teken op de kaart hoe we moeten reizen.

Jezus moet erom glimlachen … “Ik zelf ben die weg”.

Luister naar Mij en je zult het begrijpen.
Want ik vertel de waarheid.
Ik praat niet mee met de menigte,
en spreek hen zelfs tegen wanneer dat nodig is.

Kijk naar Mij en je zult het zien.
Ik ben trouw, in dagen van vreugde en in je diepste pijn.
Ik weet hoe het voelt om een kruis
door deze wereld te dragen.

Volg Mij en je zult thuiskomen.
Ik wijs een weg van hoop, door een wereld vol wanhoop.
Ik leer je geven en vergeven,
zodat je geen onnodige lasten hoeft mee te nemen.

Jezus was de beste Meester van alle tijden.
Hij blijft zijn roeping trouw, om ons te leiden,
zelfs om ons te dragen wanneer dat nodig is.
Je kunt altijd op Hem rekenen, dag en nacht, een leven lang.
En zelfs dan eindigt zijn trouw niet,
want op het einde van de Weg wacht Hij al op je.

In een lied voor kinderen wordt het prachtig verwoord …

Ik ben op reis,
al weet ik niet waarheen,
maar ergens stond geschreven
dat ik deze weg moest gaan.
En al aarzel ik soms even
langs die eindeloze baan,
toch weet ik:
Iemand ging me voor
en daarom
ga ik door.

Amen!

 

        
 
 
2017 Parochie Pey