Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Vijfde Zondag Veertigdagentijd A
1 en 2 april 2017
 
 

Verkondiging (preek):

Je kunt heel verschillend aan de rand van een graf staan.
Gelaten of geslagen.
Gelovig of ongelovig.
Bitter of juist hoopvol.
Berustend of opstandig.

In 1977 stond een bisschop aan het graf van een priester, een oude man en een jongetje.
Beiden waren vermoord door een van de doodseskaders.
In El Salvador waren mensen hun leven niet veilig.
Een kleine, schandalig rijke elite, onderdrukte het volk.
Er was armoede en onrecht.
Wie zijn stem verhief, verdween in de gevangenis, of werd vermoord.

De Bisschop had zich tot nu toe afzijdig gehouden.
Hij leidde een braaf leven,
van studie en gebed,
eenvoudig en degelijk.
Maar ook op een afstand van de noden van zijn volk.
Totdat hij aan het graf stond van zijn vriend pater Rutilio Grande
en een oude man en een jongetje die toevallig in de buurt waren
toen op de priester geschoten werd.

Pater Rutilio Grande werd vermoord, omdat hij wél partij koos voor de armen.
Hij klaagde de rijke elite aan,
hij stond naast de kleine mensen van het land,
hij bad met hen, hij troostte hen,
hij bracht ze bijeen om ze sterker te maken.
En dat zou zijn doodvonnis worden.
Pater Grande werd met kogels doorzeefd.

De bisschop die aan zijn graf stond,
voelde verdriet en pijn.
Maar hij voelde ook de kracht van het geloof,
die mensen op doet staan tegen het kwaad.
De dood van zijn vriend, riep hem tot een ander leven.

De bisschop was Oscar Romero,
die twee jaar geleden werd zaligverklaard.
Aartsbisschop Romero leidde zelf de uitvaart van pater Grande en van het jongetje.
Die dag werd nergens anders in het land een Mis gevierd.
Romero koos uitdrukkelijk voor de armen.
Vanaf dat moment gaf hij zijn stem aan hen.
Hij klaagde het onrecht aan.
Hij zocht naar mensen die waren opgepakt.
Hij deelde met de armen.
Hij werd de hoop van mensen die verandering wilden.
Hij riep buitenlandse regeringen op
om geen wapens aan de onderdrukkers te leveren.
En soldaten om niet langer hun eigen volk te onderdrukken.

Sommigen verweten hem dat hij als bisschop
het Evangelie als een weg van bevrijding verkondigde.
In 1980 werd ook Aartsbisschop Romero vermoord.
Tijdens de Mis, terwijl hij de kelk ophief, werd hij neergeschoten.

Hij wist dat hij gevaar liep, maar kon niet meer afzijdig blijven.
Bisschop Romero zei:
“Wanneer ze mij vermoorden, dan zal ik opstaan in mijn volk!”

Paus Franciscus sprak deze aartsbisschop zalig,
juist omdat hij zijn leven gaf voor de armen
en het Evangelie als een bevrijdende boodschap verkondigde.

Dat alles begon aan het graf van een priester, een oude man en een jongetje.
Net zoals Jezus aan het graf van zijn goede vriend Lazarus
getuigt van hoop op leven,
van de overwinning van het goede,
van de trouw van God.

Ook Jezus voelt zich aangedaan.
De Bijbel zegt dat een huiver hem beving.
Aan het graf van een dierbaar iemand kan de dood je overvallen.
Maar juist op die plek roept Jezus ons tot leven.
Hij roept Lazarus naar buiten.
Hij roept ook ons naar buiten.
Want Christenen zijn geroepen om te getuigen van het licht.
Om elkaar vast te houden op de levensweg.
Om onrecht tegen te spreken.
Om hoop te delen.
Om op te staan tegen de donkerte.

Zoals Bisschop Romero het zei:
“Wij mogen geloven
dat iedere poging om ons samenleven te verbeteren
een inspanning is die door God gezegend wordt,
door God gewild
en geëist.”

Jezus noemt zichzelf de opstanding en het leven.
Door Hem is God overal aanwezig,
zelfs aan de rand van een graf,
om ons overeind te helpen
opdat wij de wereld helpen opstaan.

Amen!


 

        
 
 
2017 Parochie Pey