Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
23ste zondag door het jaar C
3 en 4 september 2016
 
 

Schriftlezingen:

Wijsheid 9, 13-18b
Evangelie volgens Lucas 14, 25-33

Verkondiging (preek):

Wanneer je door het Limburgs Land reist,
dan kom je heel wat tekens van geloof tegen.
Vooral het kruis is voor ons heel herkenbaar,
je vindt het langs wegen, of boven op de toren van een kerk.

Voor de eerste christenen riep het kruis een heel ander gevoel op.
Op de oudste christelijke schilderingen zien we heel wat tekens:
een vis, een herder, brood en beker.
Maar nauwelijks een kruis.
Dat was te confronterend.
Het kruis was een martelwerktuig, waarmee de Romeinen mensen pijnigden.
Langs de wegen van de steden stonden de kruisen van de ongelukkigen,
van slaven en vreemdelingen die ter dood veroordeeld waren.

Een van de oudste afbeeldingen van een kruis, is een soort spotprent,
Graffiti op een muur uit het Oude Rome.
Op het kruis hangt een man met een ezelshoofd.
En iemand kriebelde daarbij de woorden:
“Alexamenos aanbidt zijn god”.
Een afbeelding om een Christen bespottelijk te maken,
die geloofde in een gekruisigde God.
 
Wanneer je beseft wat het kruis in die tijd opriep en betekende,
dan zegt Jezus nogal wat.
We hoorden het zojuist in het Evangelie.
“Wie niet zijn kruis draagt en mij volgt, kan niet mijn leerling zijn”.

Maar tegelijkertijd raakt Jezus daarmee de essentie van het Christendom.
Wie Hem wil volgen,
kan niet om het lijden heen,
net zoals Hij dat niet kon.

Op Jezus wachtte een kruis van hout.
Op vele anderen wacht een kruis van verdriet,
van honger of armoede,
van ziekte of verlies.

Wie Jezus wil volgen, kan daar niet om heen.
Zijn kruis en de kruisen die mensen dragen,
zijn als het ware uit hetzelfde hout gesneden.
Hij werd een van de verstotenen van deze wereld.
Zoals de Bijbel het zegt:

“Zijn uiterlijk was onmenselijk geschonden,
Man van smarten, met lijden overladen.
Hij werd veracht en door de mensen verstoten.
Om onze zonden werd Hij doorboord,
om ons ongeloof werd Hij mishandeld.”

Dat wij nu het kruis als teken van hoop en geloof beleven,
vertelt over de weg van Jezus.
Want zijn weg bleek geen doodlopende weg te zijn.
Voorbij de dood vond Hij leven.
Gestorven als slaaf aan het kruis,
werd hij koning van een nieuwe wereld.
Het bijbelfragment van zojuist gaat verder:

Maar God heeft Hem hoog verheven.
en Hem een Naam verleend, hoog boven alle namen:
Christus de Heer.
Hij is het begin en het einde, Alfa en Omega.
Aan Hem behoren tijd en eeuwigheid,
heerlijkheid en heerschappij,
door alle eeuwen der eeuwen.

Jezus nodigt ons uit tot een kruistocht.
Niet zoals in de Middeleeuwen, met het zwaard in de hand.
Maar een kruistocht uit liefde,
waarin mensen elkaar dragen door de donkerste tijden,
waarin het leed van de één, het hart van de ánder raakt,
waarin we elkaar blijven wijzen op het licht dat schijnt
aan het einde van de weg.

“Wie niet zijn kruis draagt en mij volgt, kan niet mijn leerling zijn”.

Die woorden heeft Frans van der Lugt verstaan,
een Nederlandse pater die in Syrië leefde.
Toen de oorlog losbarstte, werd geadviseerd om het land te verlaten.
Maar pater Frans zag het lijden van zijn mensen,
van de ouderen, kinderen en zieken die niet konden vluchten.
En hij besloot om bij hen te blijven.
Om samen het kruis te dragen.
Zo bleef hij trouw aan de mensen die aan hem toevertrouwd waren.
Pater Frans werd vermoord,
maar zijn voorbeeld heeft mensen een antwoord gegeven op de vraag
waar God was in hun ellende.
Want in pater Frans heeft Jezus hen getroost, bemoedigd en kracht gegeven.

Beste mensen,
ieder huisje heeft zijn kruisje,
groot of klein.
Moge Jezus ons helpen om dat samen te dragen.

Amen!


 

        
 
 
2017 Parochie Pey