Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
14de zondag door het jaar C
2 en 3 juli 2016
 
 

Schriftlezingen:

Brief van Paulus aan de Galaten 6, 14-18
Evangelie volgens Lucas 10, 1-12.17-20

Verkondiging (preek):

Mensen zijn vreemde wezens.
We kunnen oneindig trouw en goed zijn, barmhartig en liefdevol.
Maar ook hard en onrechtvaardig.

Kijk maar naar onze wereld en naar de geschiedenis.
Om ieder stukje land waar mensen wonen is gevochten.
Het ene volk wil het ander overheersen in een haast eindeloze strijd.

Wij horen niet thuis in de lucht,
maar zodra mensen konden vliegen
zorgden ze ook dat ze elkaar uit de lucht konden schieten.

Het water is niet ons leefgebied,
maar mensen hebben elkaar bevochten in talloze zeeslagen.
Van nature kunnen we niet onder water leven,
maar we hebben duikboten leren bouwen
die in de diepte van de zee oorlog voeren.
Zelfs de ruimte is gevuld met satellieten die ingezet kunnen worden
voor de oorlogvoering.

Je zou er moedeloos van worden.
Maar Jezus berust niet in die donkere kant van de mensheid.
Hij leert zijn leerlingen een ontwapenend geloof.
Vandaag hoorden wij hoe 72 leerlingen de wereld in worden gestuurd.
De manier waarop Jezus dat doet verdient onze aandacht.

Allereerst het aantal leerlingen dat uitgezonden wordt.
Het zijn niet toevallig 72 leerlingen.
In de gedachtewereld van de Bijbel waren er namelijk 72 volkeren op aarde.
Het eerste Bijbelboek vertelt daarover.
Jezus stuurt zijn leerlingen dus symbolisch naar alle volkeren, naar alle mensen.

Hij doet niet aan coalitievorming,
maar heeft een wereldwijde visie.
Jezus ziet geen grenzen,
Hij ziet kinderen van God,
ongeacht hun taal of huidskleur.
In de wereld van Jezus telt niet welk paspoort je hebt
of welk volkslied je zingt.
Bij Hem telt wie je bent,
of je het hart op de goede plaats hebt
en of je iets over hebt voor een ander.

Zo stuurt Hij de 72 leerlingen naar alle plaatsen waarheen Hij zelf wil gaan.
Jezus zendt hen twee aan twee de wereld in,
want Hij weet dat mensen elkaar nodig hebben.
Dat je elkaar gaande moet houden,
om idealen te delen
en om elkaar staande te houden in moeilijke tijden.
Jezus weet dat een mens niet alles kan,
maar dat het talent van de één
dat van de ander aanvult.

Geld of bezit hoeven zijn leerlingen niet mee te nemen.
De wereld van God is niet te koop,
maar word je geschonken
wanneer je deelt en meeleeft.

Jezus geeft de 72 leerlingen ook goede raad hoe ze in een vreemd huis
binnen moeten treden.
Niet met argwaan, niet met groot vertoon.
Maar letterlijk ontwapenend.
Want het éérste woord dat zij spreken, moet zijn:
“Vrede aan dit huis!”


Dat is nogal een binnenkomer.
Wanneer je de vreemdeling vrede toewenst.
Wanneer je een huis met zoveel respect binnengaat,
dat verbondenheid kan groeien.

De 72 leerlingen gaan het uitproberen
en ze keren blij verrast terug.
Het hééft gewerkt!
Ze zijn welkom geweest,
hebben vreugde gebracht in huizen, dorpen en steden.
Ze hebben zieken getroost en geholpen
en mensen verlost van slechte krachten.

Wat zou de wereld er anders uitzien,
wanneer mensen elkaar zo tegemoet zouden treden.
Wanneer ons éérste woord zou zijn:
“Vrede aan dit huis”!
Vrede voor jou, die al lang in ons land woont.
Vrede voor jou, die hier een thuis zoekt.
Vrede voor jou, die zijn zaakjes op orde heeft.
Vrede voor jou, die zorgen en verdriet heeft.

Een éérste woord kan de juiste toon zetten.
Vaak is dat woord wantrouwend,
dan zijn we snel van oordeel over een ander mens, of een andere cultuur.
Het is het proberen waard om een ander pósitief tegemoet te treden,
om te zoeken naar het goede, om je open te stellen voor het mooie in je naaste.

Het zal niet altijd gemakkelijk zijn om je zo ontwapenend op te stellen,
maar het zal ook menige keer een deur openen,
naar het hart van je naaste en naar de wereld van God.

Amen!


 

        
 
 
2017 Parochie Pey