Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
11de zondag door het jaar C
11 en 12 juni 2016
 
 

Schriftlezingen:

2 Samuël 12,7-10.13
Lucas 7,36-8,3

Verkondiging (preek):

Soms kan een moment heel pijnlijk zijn.
Dan lijken woorden niet gepast,
of mensen niet op hun plaats.
Op zo’n moment kan het akelig stil worden,
of worden boze woorden gefluisterd.

Zo’n sfeer heerste ook in het Evangelie.
Vandaag nam Lucas ons mee naar het huis van Simon,
een van de Farizeeën.
Jezus is te gast bij iemand die zich houdt aan de regels
en die braaf zijn gebeden zegt.
Daar kon je wel op rekenen bij Farizeeërs.
Er wordt gegeten en gepraat.
En dan wordt het stil … alle hoofden gaan dezelfde kant uit.
Er wordt verontwaardigd gefluisterd.
Een vrouw is zomaar binnengekomen.
Ze staat bekend als zondares,
ze heeft dingen gedaan die niet door de beugel kunnen.

Ze wist wel dat ze niet welkom was in het huis van de Farizeeër.
Maar ze wist ook dat Jézus daar was.

In de vrouw moet een diep verlangen leven, naar vergeving,
naar een nieuw begin, naar een eerzaam leven.
Dikke tranen rollen over haar wangen en vallen op de voeten van Jezus.
Ze droogt ze af met haar haren
en wrijft zijn voeten in met geurige olie.

Wanneer de brave burgers van de schrik zijn bekomen,
praten ze met boze tong over de vrouw.

Ook toen gold al:
wanneer je eenmaal een kwade naam hebt,
dan kom je maar heel moeilijk van af.

En een kwade naam heb je zo.
Soms kun je er niets aan doen.
Dan worden hele bevolkingsgroepen over één kam gescheerd.
Dan wordt iedere buitenlander argwanend aangekeken,
omdat in de krant staan dat enkele van hen iets verkeerd hebben gedaan.
Zo plaats je mensen onterecht in een kwaad licht.

Soms hebben mensen misschien terecht een kwade naam,
omdat ze ooit de fout in zijn gegaan.
Dat kan een leven lang aan iemand blijven kleven,
ook al leidt iemand intussen al lang een deugdzaam leven.

Ook de vrouw in het Evangelie wordt gebrandmerkt.
Ze wordt gemeden,
er wordt óver haar gesproken en geoordeeld.

Jezus ziet dezelfde vrouw,
maar tegelijkertijd ziet Hij iets heel anders.
Hij ziet hoe oprecht haar spijt is.
Hij voelt haar tranen op zijn voeten en beseft dat deze vrouw
smeekt om een nieuwe kans.
Jezus kijkt met de ogen van zijn Hemelse Vader,
die ernaar verlangt om zijn verloren kinderen te omarmen.

Een verhaal van menselijk falen en tekortschieten,
wordt ineens een verhaal van geloof,
een verhaal van God in ons midden.

Simon plaatst zichzelf buiten dat verhaal.
Hij oordeelt verkeerd:
“Wanneer Jezus een profeet zou zijn,
dan zou hij wel weten dat deze vrouw een zondares is.”

Maar Jezus wéét wie Hij tegenover zich heeft.
Een vrouw die veel verkeerd heeft gedaan … dat is zo.
Maar meer nog een vrouw, die snakt naar een nieuwe kans.
Zoals in ieder mensenleven het moment komt,
waarop je alleen maar kunt hopen en verlangen naar vergeving.
Haar levensweg is tot dan krom geweest.
Maar haar verlangen is oprecht.

Simon houdt Jezus op een afstand.
Maar de vrouw laat zich raken door Jezus
en raakt Hem liefdevol aan.
Zij zalft Jezus met kostbare oliezalf.
Het is een geloofsbelijdenis van die vrouw.
Zij erkent Jezus als de Messias, Gods Redder.
Dáárom zalft zij Hem.
Messias betekent “de Gezalfde”.
De vrouw beseft dat Hij ons leven wil helen,
dat Jezus Gods zalf is in de wonden van deze wereld.

Simon en de brave burgers spreken schande.
Maar Jezus doet waarvoor Hij gekomen is.
Hij wil niemand vastpinnen op wat verkeerd ging,
maar kansen bieden om een beter mens te worden.

Niet voor niets vertelt Lucas met zoveel woorden
over deze daad van barmhartigheid.
Want net zoals Simon de Farizeeër, zijn ook wij soms enghartig;
wat dat betreft is er niet veel veranderd.
Mensen worden afgeschreven.
Bevolkingsgroepen worden veroordeeld.
En vooral wie zichzelf zo goed vindt,
heeft vaak moeite om anderen een kans te geven,
laat staan een tweede kans.

Jezus opent ons de ogen.
Iemand vergeven wordt een stuk makkelijker,
wanneer je beseft dat jou precies hetzelfde had kunnen overkomen.

Zoals een dichtregel het zegt:

Schijn houdt de liefde niet in stand,
zij heeft zich aan het hart verpand,
waar mensen klein en weerloos zijn,
genezing vragen voor hun pijn.

Amen!









 

        
 
 
2017 Parochie Pey