Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Zevende zondag van Pasen C
7 en 8 mei 2016
 
 

Schriftlezingen:

Handelingen van de apostelen 7, 55-60
Evangelie volgens Johannes 17, 20-26

Verkondiging (preek):

De Limburgse Anke Hoenkamp-Bisschops is psychologe.
Zij heeft op meerdere universiteiten les gegeven
aan toekomstige pastores.
Ooit vertelde zij over haar ervaringen in Amerika.
Ze volgde daar colleges bij bekende psychologen.
Maar ook maakte zij kennis met de wijsheid van Indianen.
Indiaanse geestelijk leiders gebruikten een beeld
om mensen te helpen wanneer ze verward, verdrietig of verloren waren. 
De Indianen zeggen dan:
“Je hebt ruzie met je innerlijke vriend!”

Dat is een mooi beeld.
Een mens kan van binnen onvrede en strijd voelen.
En dan moet je van binnen weer vrede sluiten.
Vrede met de wereld om je heen.
Vrede met de mensen die je tegenkomt.
Vrede met jezelf.
Vrede met de Grote Geest die de wereld bezielt.

Wanneer je bang en onzeker bent,  boos en verward,
dan moet je vrede sluiten met je innerlijke vriend.
Zo moeten ook de apostelen zich gevoeld hebben,
tussen Hemelvaart en Pinksteren.

Zoveel was er gebeurd, dat ze nog steeds niet zichzelf zijn.
De apostelen zijn in-en-in verdrietig geweest,
omdat Jezus zo wreed gedood werd aan het kruis.
Ze zijn angstig weggekropen, heel de wereld leek tegen hen te zijn.
En toen bleek dat Jezus weer leefde.
Het had even tijd nodig, eer zij dat konden verwerken.
Ze zagen de verrezen Heer,
ze konden met Hem praten, Hem aanraken.

En nauwelijks waren ze daaraan gewend,
of Jezus werd ten hemel opgenomen.
Ze moesten Hem weer loslaten,
zodat Hij zijn bestemming kon bereiken.

Jezus gaf hen een belofte:
Ik blijf bij je.
Mijn kracht zal je leiden, zodat je in mijn Geest verder kunt.

Je kunt je voorstellen dat die apostelen
tot zichzelf moesten komen,
voordat ze verder konden.
Op intens verdriet, volgde verbaasde vreugde.
Op de ontmoeting volgde een nieuw afscheid.

Je zou kunnen zeggen dat de apostelen hun innerlijke vriend
opnieuw moesten leren omarmen.

Daarom worden ze stil,
om te luisteren naar hun hart.

Daarom blijven ze bij elkaar,
zoals Jezus hen dat toegewenst had.

Daarom bidden ze ook met en voor elkaar.
Om de Geest ruimte te bieden.
Om te kunnen ontvangen, wat Jezus beloofde.

In de protestantse kerk heeft deze zondag een passende naam.
Men spreekt van “Wezenzondag”.
Die naam geeft iets weer van de stemming
tussen Hemelvaart en Pinksteren.
De kerk van het begin voelde zich verweesd.
De Heer had hen verlaten
en zij moesten nog even wachten
op de bemoediging van de Heilige Geest.

Zo kan het ook voelen wanneer je in onze tijd probeert om Jezus na te volgen.
Dat is niet meer vanzelfsprekend.
Het rijke roomse leven is allang voorbij.
De tijd waarin het dagelijks leven doortrokken was van kerk en geloof
hoort tot de herinnering van de ouderen onder ons.
En waar we precies naartoe gaan,
dat is lang niet altijd duidelijk.
Hoe de kerk van de toekomst eruit ziet,
dat kunnen we alleen gaandeweg ontdekken.
Je kunt je inderdaad verweesd voelen,
wanneer je in deze tijd een geloofsgemeenschap wil vormen.

Daarom is het goed om stil te staan bij deze wezenzondag.
Om te kijken en te luisteren naar de kerk van het allereerste begin.
Hoe hielden zij zich staande?
Wat deden ze?

Ze keerden zich naar binnen.
De volgelingen van Jezus zochten elkaar op,
om gezamenlijk te bidden,
om geloofsverhalen te delen,
om stil te worden en God aan het woord te laten.

Maar ze keerden zich ook naar buiten.
Ze zorgden voor de zieken en de armen,
ze deelden, ze waren gastvrij.
Ook daardoor konden ze God aan het woord laten.

En ze keerden zich naar elkaar toe.
Zoals Jezus hen dat had ingeprent tijdens het Laatste Avondmaal.
Zorg dat je de eenheid bewaart.
Houd elkaar vast.
Maak van verschillen geen breekpunt, maar een rijkdom.
Aanvaard elkaar,
draag elkaar,
zorg dat je elkaar niet uit het oog of het hart verliest.
Dat is waarom Jezus bad in het Evangelie: “Vader, mogen zij alleen één zijn!”

Want Jezus wil onze innerlijke Vriend zijn,
Hij wacht in het hart van de kerk
en in je eigen hart,
om je daar te ontmoeten en te omarmen.

Amen!



 

        
 
 
2017 Parochie Pey