Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Tweede Zondag van Pasen
2 en 3 april 2016
 
 

Verkondiging (preek):

Tijdens een EHBO-les leren de cursisten
om verschillende wonden te herkennen.
Een brandwond moet anders behandeld worden dan een snijwond.

In ons leven raakt ieder van ons wel eens verwond.
Soms zie je dat aan de buitenkant, dan is er bloed of blauwe plek.
Maar soms gaan wonden zó diep, dat ze van binnen zitten.
Ook verdriet, teleurstelling,
een depressie of eenzaamheid
kunnen pijn doen.

In het Evangelie van deze dag wordt dat duidelijk.
Er is inmiddels veel gebeurd.
Jezus heeft geleden.
Hij is gegeseld en een doornenkroon werd op zijn hoofd gedrukt.
Zijn  handen en voeten werden doorboord met spijkers
en hebben diepe gaten achtergelaten.
In zijn zijde werd een lans gestoken.
Ook innerlijk heeft Jezus geleden.
Aan het kruis klonk een schreeuw van verlatenheid.
Een zucht van pijn, voordat de overgave kwam.

Met Pasen brak Licht door in dat donkere verhaal.
Jezus is uit de dood opgestaan.
Hij verschijnt aan enkele vrouwen en aan zijn leerlingen.
Ze zien, ze geloven … maar kunnen het nog nauwelijks bevatten.

De ontmoeting met Jezus is heel vertrouwd
en tegelijkertijd is alles anders geworden.
Jezus is nabij,
maar ze kunnen Hem niet vasthouden in hun midden.
Hij wenst hen de vrede met uitgestrekte handen,
maar die handen zijn getekend door de wonden van de kruisiging.

Een van de apostelen is er niet bij, wanneer Jezus verschijnt.
Het is Thomas.
De geschiedenis gaf hem de naam “ongelovige” Thomas.
Maar misschien kun je hem beter de “verwonde” Thomas noemen.

Thomas is innerlijk gewond.
Hij voelt de pijn van teleurstelling,
omdat hij zijn hoop op Jezus had gesteld
en zijn verwachtingen met de kruisiging zijn stukgeslagen.

Thomas voelt waarschijnlijk de pijn van schaamte,
omdat ook hij Jezus in de steek heeft gelaten.
Thomas is bang en verdrietig,
hij voelt zich boos en verlaten.
Zijn pijn is te diep, om te kunnen geloven dat Jezus leeft.
“Ik wil zijn wonden voelen”, zegt Thomas.
“dan weet ik pas dat Jezus echt opgestaan is uit de dood!”

Het lijkt wel een beetje op de ervaring van een Joods meisje
dat ondergedoken was tijdens de oorlog.
Na de oorlog kwam haar moeder om haar op te halen.
Het meisje huilde, gaf haar moeder een klap in het gezicht en viel om haar nek.
Omdat ze dacht dat haar ouders nooit meer zouden komen.
Verlaten en verdrietig, maar ook blij om het weerzien.
En de moeder omarmde haar kind.

Zo’n soort ontmoeting vindt ook plaats tussen Thomas en zijn Heer.
Jezus komt naar zijn leerlingen.
Hij ziet de pijn van Thomas.
Zijn wonden en de wonden van Thomas … ze zijn wellicht even diep.

“Kom”, zegt Jezus, 
“steek je vinger in mijn handen, voel de wonden
en laat Mij jouw wonden genezen.”

“Leg je hand op mijn doorboorde hart
en voel hoe het voorgoed klopt, ook voor jou.”

“Wees niet langer ongelovig, maar geloof dat Ik er ben!”

Je kunt je eigen leven in dat ontroerende Evangelie leggen.
Het leven kan je verwonden, soms zelfs heel diep.
Maar er kómt je Iemand tegemoet, die weet hoe dat voelt.
Hij draagt de sporen van het lijden in zijn lichaam, in zijn hart.
En Hij zegt onophoudelijk:
“Kom bij Mij, want Ik wil bij jou zijn:
om je te troosten, om je pijn te verzachten met mijn liefde,
om je te laten voelen dat uiteindelijk het leven overwint!”

Thomas zal later dat geloof uitdragen.
Er wordt zelfs gezegd dat hij helemaal naar India is gegaan.
Om wonden van twijfel, pijn en angst te genezen,
vanuit de ontmoeting met de levende Heer.

Onze verwonde wereld heeft ook nú zulke mensen nodig:
die haat genezen met liefde, die angst helen met vertrouwen,
die in Jezus naam elkaar nabij zijn.

Amen!

 

        
 
 
2017 Parochie Pey