Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Witte Donderdag
24 maart 2016
 
 

Verkondiging (preek):

Pas geleden vertelde een misdienaar uit Koningsbosch over school.
Over de vakken waar ze plezier in heeft
maar ook over het vak waar ze een hekel aan heeft.
Ze zei het als volgt:
“Geschiedenis dat is zooo saaai!”
“Wat heb je eraan om dingen te leren die al lang voorbij zijn?”

Wanneer je zo naar geschiedenis kijkt,
dan kan het inderdaad stoffig lijken.
Maar geschiedenis kan ook heel dicht bij je komen.
Wanneer je ontdekt dat die mensen van vroeger
veel op mensen van nu lijken.
Dat kan je ogen openen.
Je kunt leren van hun fouten
en van hun kracht.
Geschiedenis ligt niet alleen achter je,
maar is ook een deel van de wereld waarin je nu leeft.

In de Bijbel is er één woord dat precies aangeeft
wat je geschiedenis kan betekenen.
We horen het vandaag op Witte Donderdag.
Jezus spreekt over “gedenken”.
Dat is veel meer dan een feitje uit het verleden onthouden.

Gedenken verbindt wat was, wat is en wat gaat komen!

Wanneer Jezus maaltijd houdt met zijn vrienden, dan viert Hij het Joodse Paasfeest.
Net zoals Joden dat nog steeds doen.
Er worden bittere kruiden gegeten, gedoopt in zout water.
Het is de smaak van de slavernij.

Toen het volk in Egypte gevangen werd gehouden,
was hun leven bitter en waren hun tranen zout.
Er wordt ongedesemd brood gegeten,
zoals het brood dat snel gebakken moest worden,
om mee te nemen op weg naar de vrijheid.
Er wordt een lam gegeten,
zoals het volk een lammetje slachtte,
als voedsel om te delen voordat de reis begon.
Een beker met wijn wordt gezegend,
om in Godsnaam te delen met elkaar.

Wanneer Joodse mensen die maaltijd houden,
dan proeven ze het verleden.
Wat toen gebeurde,
kan ook hier en nu gebeuren.
Verleden, heden en toekomst zijn deel van één verhaal.
Het lijden van toen en het lijden van nu;
de hoop van toen en de hoop van nu.

Op de laatste avond van zijn leven,
viert Jezus dát Joodse Paasmaal.
Het is beladen.
Hij weet wat er gaat gebeuren.
Hij weet dat verraad, eenzaamheid, lijden en dood op Hem wachten.

De bittere kruiden smaken naar zijn eigen bittere lot.
Het zoute water smaakt naar de tranen die zullen vloeien
over zijn wangen en over die van Maria en van zijn leerlingen.
In het Lam ziet Jezus zichzelf,
onschuldig en zachtmoedig,
gedood om anderen te redden.

Voor Jezus is dat Paasmaal geen geschiedenisles.
Het is gedenken!
Verleden, heden en toekomst komen samen.
Daarom deelt Jezus het Brood
en zegt:  Dit ben Ik, gebroken voor jullie.

Daarom deelt Jezus de Beker
en zegt:
Dit ben Ik, tot mijn laatste druppel bloed geef ik mijn leven om jullie te redden.

Doe dit om Mij te gedenken.
Zijn leerlingen zouden het nooit meer vergeten.
Daarom gedenken wij nog steeds wat toen gebeurde.
Niet als een geschiedenisles, maar als een Levensteken.

We ontvangen het brood, we delen de beker
en Jezus geeft zichzelf,  nog steeds,
iedere keer opnieuw, helemaal en voorgoed.
Zijn pijn en de onze vloeien in elkaar,
zijn leven en ons leven beamen elkaar.

Zijn kracht stroomt door onze ziel,
wanneer we hart en handen openen om Hem te ontvangen.
Verleden, heden en toekomst  worden één verhaal
van geven en ontvangen.

En wanneer je dat begrijpt,
dan leer je om te breken en te delen,
om te troosten waar het lever bitter is,
om tranen te drogen en jezelf te geven.
Zo worden we geroepen om Jezus te gedenken.

Amen!

 

        
 
 
2017 Parochie Pey