Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Vijfde zondag van de Veertigdagentijd (C)
12 en 13 maart 2015
 
 

Verkondiging (preek):

Ik herinner me nog goed dat ik als klein jongetje met mijn vader een wandeling maakte.
Het was een koude, winderige dag.
Ineens begon het te hagelen.
Grote hagelstenen sloegen in ons gezicht en ik wist niet waar ik het moest zoeken.
Maar op dat moment ging mijn vader voor mij lopen.
Hij hield mij letterlijk uit de wind en beschermde me tegen de hagelstorm.

Die jeugdherinnering kwam terug bij het lezen van het Evangelie van vandaag.
Want ook daar wordt iemand bekogeld.
Niet met hagelstenen … maar met woorden en verwijten.
Men brengt een vrouw bij Jezus, die overspel heeft gepleegd.
Ieder heeft wel een oordeel over haar klaar.
Harde woorden en beschuldigingen vliegen haar om de oren
terwijl ze wacht op de stenen die zullen volgen.

En dan haalt Jezus haar eerst uit de storm.
Hij gaat als het ware voor haar staan.
Want terwijl alle ogen op de vrouw gericht zijn,
richt Jezus de blik op de mensen die zo braaf en gelovig lijken te zijn.
Ben je zonder zonden, gooi dan maar de eerste steen.

Met die uitspraak gaat Jezus voor de vrouw staan,
om de hagelbui van verwijten tegen te houden.
Te midden van hardheid, toont Hij barmhartigheid.
Te midden van priemende vingers, reikt Hij de reddende Hand.

De vrouw is fout geweest, dat staat niet ter discussie.
Maar ook zij verdient een tweede kans.
Net zoals al die zogenaamde goede burgers, die klaar staan met een steen in hun hand.
Jezus richt hun blik naar binnen.
Het is beter om je bewust te worden van je eigen tekortkomingen,
dan je blind te staren op het falen van een ander.
Wanneer je beseft dat je een mens bent met fouten,
dan zal je oordeel over een ander milder worden.

Uiteindelijk druipen al die stenengooiers af.
Ze hebben een blik naar binnen gericht en weten dat niemand vrijuit gaat.
Die ervaring zal hun bijblijven.
En het mooie is, dat ook in de beschuldigde vrouw iets verandert.

Zij ervaart hoe Jezus de storm heeft bedaard
en voor haar is gaan staan.
Ook voor haar is het een onvergetelijke ervaring,
waardoor ze wordt aangemoedigd om haar leven te beteren.
Door zijn aanwezigheid roept Jezus haar op om naar huis te gaan en niet meer te zondigen.

Daar is het Jezus om te doen.
Dat mensen betere mensen worden.
Dat wij mensen van God worden.
En niet dat wij bezwijken onder schuldgevoel of onder de oordelen van anderen.

Jezus leert ons om eerst naar jezelf te kijken, voordat je een ander bekogelt.
Het zou heel wat pijn en verdriet besparen, wanneer mensen dat eens meer deden.
Wanneer we zouden praten met een ander,
in plaats van over de ander.
Wanneer journalisten zouden wikken en wegen over de waarheid,
in plaats van de sensatie te zoeken van het snelle oordeel.

Wanneer je beseft dat jezelf een mens met zonden bent,
dan wordt je blik ruimer.
Dan kun je de ander aanspreken op zijn fouten, zonder je eigen fouten te vergeten.
Je mág en móet het kwaad bij de naam noemen,
maar niet alleen in de ander … ook in jezelf!
Er bestaat een prachtig verhaal over paus Johannes de 23-ste.
Toen hij nog bisschop van Venetië was, hoorde hij over een priester in zijn bisdom die aan de drank was geraakt.
Iedereen sprak schande over de man.
Maar de bisschop deed het anders.
Hij knielde voor die priester neer en zei: “Ik zou graag bij jou willen biechten!”

Zo liet hij duidelijk merken:
“Ook ik ben een mens met tekortkomingen.
Ook ik heb mijn zwakke kanten.
Juist daarom wil ik jouw bondgenoot worden
en je helpen om je leven mooier en gaver te maken!”

Die houding van Johannes zou je aan iedere gelovige willen toewensen.
Dat we bewust worden van ons eigen tekortschieten,
om samen betere mensen te worden.
Dan word je bondgenoot, dan word je broeders en zusters
en laat je het oordeel over aan God!

Misschien kunnen we daaraan denken,
wanneer over iemand geroddeld wordt,
wanneer snelle oordelen klinken
en harde woorden gesproken worden.

Te midden van een hagelstorm aan verwijten komt niemand verder.
Jezus leerde ons God kennen als een Vader,
die zijn kinderen niet verloren laat lopen.
Die tijdens ons stormachtig leven voor ons uitloopt,
om ons te beschermen en de weg te wijzen.
Wie dat beeld van God voor ogen houdt,
die begrijpt ook wat er in de eerste lezing stond:
“Het nieuwe begin is gemaakt, zie je het niet?”

Amen!

 

        
 
 
2017 Parochie Pey