Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Vijfde zondag door het jaar (C)
6 en 7 februari 2016
 
 

Schriftlezingen:

Jesaja 6, 1-2a.3-8

Lucas 5, 1-11

Verkondiging (preek):

Onlangs hoorde ik het verhaal van een man,
met een klein eigen bedrijf.
Het afgelopen jaar heeft hij constant gewerkt,
lange dagen gemaakt,
al zijn energie in de zaak gestoken.
Maar het resultaat was teleurstellend.
Na al dat zwoegen, had hij niets overgehouden.

Nu is hij leeg, moe.
Zoals hij het zelf zei: “Ik ben afgeknapt!”
Dat komt niet door het harde werken,
want dat is hij al jaren gewend.
Het is de zinloosheid van al zijn inzet.
Alles geven en toch met lege handen staan,
dat heeft hem gebroken.

Die ervaring deelden ook de vissers,
over wie we hoorden in het Evangelie.
Heel de nacht hebben ze gewerkt,
met hun bootjes het meer op,
de netten uitgooien en weer binnenhalen.
Ze zijn doodmoe
en het heeft allemaal geen zin gehad.
Hun netten zijn leeg, helemaal niets hebben zij gevangen.

Het zal vast en zeker aan die vissers te zien geweest zijn.
Geen lachende gezichten,
maar vermoeide blikken.
Geen vrolijke liedjes bij het verzorgen van de netten,
maar gemopper en gezucht.
Ze hebben helemaal voor niets gewerkt.

Misschien was dát wel de reden waarom Jezus stil bleef staan
en hen aansprak:
“Neem me mee, het Meer op
en gooi je netten opnieuw uit!”

Simon Petrus ziet er de zin eigenlijk niet van in:
“Meester, heel de nacht hebben we gewerkt
en niets gevangen.”
Maar de woorden van Jezus hebben toch iets in hem geraakt.
“Zoals U het zegt, zal ik de netten uitwerpen”.

En wanneer de vissers het net over de andere boeg werpen,
dan raken hun netten ineens overvol.
In beide boten ligt zoveel vis, dan ze bijna zinken.

Het is bijzonder wat daar gebeurt.
De zinloosheid droop van het verhaal af.
Zoveel inzet en zo weinig resultaat.

Het begon anders te worden, toen Jezus stil bleef staan:
“Neem Mij mee,
dan proberen we het samen opnieuw!”

Jezus is geen helper op afstand.
Hij stapt bij de vissers in de boot … samen in hetzelfde schuitje.
Dát geeft in ieder geval vertrouwen.

Jezus twijfelt niet aan hun inzet,
maar vraagt om opnieuw de netten uit te werpen.
Zijn nabijheid wekt vertrouwen,
want waarom zouden anders vissers luisteren
naar de zoon van een timmerman uit Nazareth.

Wanneer de netten gevuld zijn, dan heeft alles weer een zin.
De teleurstelling maakt plaats voor vertrouwen!
Jezus neemt de vissers op sleeptouw, ze zullen een nieuw vak leren.
Andere mensen opvissen uit de zinloosheid,
ook hún leven betekenis geven.

Wat daar gebeurde aan het Meer van Genesareth,
dat mag je ieder mens toewensen.
Wanneer je leven zinloos lijkt, wanneer je inzet op niets uitloopt,
wanneer je niet ziet hoe het verder moet.
Dán is het te hopen dat Iemand stil staat en ziet hoe het met je gaat.
Iemand die je vertrouwen schenkt, die bij je aan boord komt
en zegt: “We proberen het samen opnieuw”.

Dat hebben we ook als kerk nodig.
Zoveel inzet is er:
vrijwilligers, bestuurders en pastores, die zich uit de naad werken,
op zoek naar nieuwe ideeën en mooie activiteiten.
Soms heeft het resultaat, dan wordt een Viering of activiteit goed bezocht.
Soms is de animo ook heel klein.
En dan is het ook voor gelovige mensen een klus om vol te houden.
Juist dán hebben we Iemand nodig die ons helpt om de zin van onze arbeid te zien.

Jezus kijkt niet of onze netten uitpuilen, of half leeg zijn.
Hij deelt geen eerste prijs uit aan degene die het meeste succes heeft.
Hij kijkt naar ons vertrouwen, in Hem en in elkaar.
Hij ziet onze inzet, ons geloven-ondanks-alles.

En wanneer we het haast niet vol kunnen houden,
dan mogen we Hem vragen om aan boord te komen,
om ons kracht te schenken,
om zin te geven aan wat we doen en hopen.

Misschien is het niet eens zo slecht dat de kerk klein en kwetsbaar is.
Dat herinnert ons aan de roeping om mensenvissers te zijn.
Om ook zelf op zoek te gaan naar vermoeide, kwetsbare mensen.

Om barmhartig stil te staan bij iemand die verloren loopt
in deze wereld die zo onbarmhartig kan zijn.
Om mee te lopen met iemand, die niemand anders heeft.
Om de brokstukken van teleurstelling bijeen te vegen
en er iets nieuws mee te bouwen.

Toen de apostelen opgevist werden uit hun zinloosheid
vonden ze de roeping om anderen diezelfde ervaring te gunnen.
Zo begon ooit de kerk
en zo kan het opnieuw gebeuren
in onze tijd.

Amen!





 

        
 
 
2017 Parochie Pey