Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Allerzielen
1 november 2015
 
 

Overweging tijdens de herdenking van de overledenen:

In het televisieprogramma “De Reünie”
zien leerlingen uit oude schoolklassen elkaar terug.
Intussen hebben ze vaak een hele levenservaring achter de rug,
met een gezin, werk, ziekte of gezondheid.
Sommigen springen eruit, ze hebben een bijzonder verhaal te vertellen.

In mei werd een aflevering uitgezonden,
waarin één van de klasgenoten intussen archeoloog was geworden.
De presentator bezocht hem op zijn werk.
Je verwacht dan beelden van iemand die in Egypte graaft in het woestijnzand,
tussen piramides.
Maar de reis ging naar een heel andere plek.
Naar Polen.
Midden in een bos deed de archeoloog zijn werk.
Op de plek waar in de oorlog het concentratiekamp Sobibor heeft gestaan,
met gaskamers en crematoria.
Je zag er nauwelijks iets van terug.
Daarom groef de archeoloog letterlijk het verleden op.
Fundamenten van gebouwen kwamen aan het licht.
En ook een veld waar de as van tweehonderdduizend mensen werd uitgestrooid.

De presentator zei: “Dat is gewoon niet te bevatten”.
En toen legde de archeoloog een kleine zilveren ring in zijn handen.
Een verlovingsring van een Joods meisje,
die ergens in de grond was gevonden.
De presentator die het anders goed kan vertellen,
voelde hoe zijn hand begon te trillen.
Zo een klein voorwerp vertelt meer dan alle getallen en aantallen.
Het maakt duidelijk
dat er op die plek niet één verhaal te vertellen is,
maar honderdduizenden verhalen.
Echte verhalen van échte mensen.


De archeologen zoeken naar zulke voorwerpen
en proberen ze bij de familieleden te bezorgen,
om iets terug te geven aan mensen die met lege handen staan.

Vandaag is het Allerzielen.
We zijn hier gekomen in een kerk vol met mensen.
We horen straks de namen van de overledenen van het afgelopen jaar.
Het wordt een lange lijst,
want we hebben van veel mensen afscheid moeten nemen.
Het ene leven was rijk aan jaren,
de ander was nog geen twintig jaar.
Voor de een kwam de dood als een verlossing,
voor de ander als een dief in de nacht.
Maar ieder van hen,
jong of oud,
heeft ons iets te vertellen.
Een levensverhaal met vreugde en verdriet,
met kracht en kwetsbaarheid,
met gezondheid of ziekte,
met hoop en dromen.

Zoveel verhalen heeft u vandaag meegebracht naar deze plek.
Het is haast niet te bevatten.
Daarom is het goed dat we hier zijn.
Om te laten weten, dat je niet alleen staat in je verdriet.
Dat hier mensen zijn die voelen, zoals jij je voelt.
Het ene moment sterk, dan weer heel klein.
Soms opstandig, dan weer met berusting.
Maar steeds weer met pijn in het hart,
wanneer je die ander mist.

Zoals die archeologen,
zo proberen we elkaar te helpen,
om het mooie en goede van je lieve dode op te delven.
Zijn lach bijvoorbeeld, die zo vertrouwd klonk.
Haar hand die je tot het laatst vast mocht houden.
Zijn typische uitspraken die soms zelf herhaalt.
Haar geloof dat je ontroerde.
Zijn muziek die nog graag beluistert.
Haar kwetsbaarheid waarbij ze toch zo sterk was.
Zijn dankbaarheid die je goed deed.
Haar eenvoud die zo bijzonder was.

We zoeken naar hun verhaal,
dat een deel is van ons verhaal,
maar ook van het Grote Verhaal van God.

Archeologen speuren in de grond.
Christenen kijken met de blik op oneindig.
Omdat we geloven dat een mensenleven niet alleen kostbaar is in onze ogen,
maar ook in de ogen van God.
Hij kent ons, Hij kan van alle fragmenten een geheel maken.
Voor God zijn er geen 45 overledenen die we gedenken.
Maar is er 45 keer een uniek mensenleven,
vanuit onze handen aan Hem toevertrouwd, met de blik op oneindig.

Omdat we hier de hoop delen dat onze lieve doden gekend worden,
dat hun naam door God uitgesproken werd,
toen zij tot een nieuw leven geroepen werden.

En zoals die archeoloog het doet,
zo legt God een levensteken in onze handen.
Het is de liefde die ons verbindt voorbij de dood.
Die zo kostbaar is, dat zij pijn doet.
Dat is niet alleen een herinnering,
dat is een belofte … dat we hen ooit zullen weerzien.

Amen!

 

        
 
 
2017 Parochie Pey