Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
19de zondag door het jaar (B)
8 en 9 augustus 2015
 
 

Schriftlezing:

I Koningen 19, 4-8

Verkondiging (preek):

In een documentaire over de Eerste Wereldoorlog
werden beelden vertoond van soldaten met een Shellshock.
Het oorlogsgeweld was hun teveel geworden.
Ze waren zichtbaar gebroken.
Hartverscheurend was het beeld van een jonge man,
die met zijn hoofd tussen de knien in een hoekje zat,
letterlijk helemaal aan de grond.

Soms zie je aan mensen, hoe zwaar de last is die zij moeten dragen.
Hun schouders zijn gebogen, hun ogen moe.
Vaak zie je het niet aan de buitenkant.
Dan lijkt iemand zo sterk, maar denkt intussen:
Hoe moet ik hier in Godsnaam doorheen komen?

Die ervaring hoort bij het mens-zijn.
Oorlog en geweld kunnen een mens breken.
Ziekte en dood kunnen je hart verwonden.
Teleurstelling en eenzaamheid kunnen je verlammen.

Dat heeft ook een profeet van lang geleden ervaren.
We kwamen hem tegen in de eerste lezing; het is Elia.
Hij heeft het gevoel mislukt te zijn!
Elia heeft zijn leven gewijd aan het dienen van God.
Hij heeft valse afgoden ontmaskerd,
en is rechte wegen gegaan in een kromme wereld.
Maar het volk keert zich tegen hem en de koningin staat hem naar het leven.
En dan moet Elia vluchten,
vanuit de bewoonde wereld rent hij de dorre woestijn in.

Elia heeft zijn beste krachten gegeven, maar nu is hij leeg en moe.
Hij kn niet meer.
De ervaring dat je mislukt bent, kan een mens breken.
Het beschadigt het vertrouwen in anderen en in je zelf;
het kan zelfs je vertrouwen in God een flinke deuk geven.
Elia zit aan de grond,
in zijn geval onder een bremstruik in de woestijn.

Wat die profeet daar meemaakt, daarover kunnen heel wat mensen meepraten.
Dan zou je soms heel de wereld de rug willen toekeren,
om weg te kruipen in een hoekje.
De profeet Elia zegt:
Het wordt mij teveel, laat mij sterven, Heer

Z ellendig voelt hij zich.
Maar dan komt er een wending in het verhaal, want God lt Elia niet alleen.
Hij stuurt een engel, die de profeet voedsel brengt en zegt: Sta op, eet en drink!

Soms kan dt het verschil uitmaken op je levensweg,
dat er iemand langskomt, die je de moeite waard vindt.
Al is er maar n iemand die je aanstoot en zegt:
Kom op, ik wil dat je leeft!
Dat is wat chte vrienden doen, die je trouw blijven in moeilijke tijden.
Dat is wat engelen van mensen doen, die je de moeite waard blijven vinden.

Elia ziet alleen de mislukking en hij kan niet verder; maar de engel stoot hem aan.
Het lijkt op het gebaar van een moeder die haar zieke kind aanstoot en zegt:
Kom op, eet een beetje, want ik wil dat je aansterkt en beter wordt!

Soms kan het verleden iemand zoveel pijn hebben gedaan,
dat het niet in n keer lukt om op te staan.
Dan is er tijd nodig om weer te kunnen vertrouwen.
De engel moet Elia ng een keer aanstoten, voordat de profeet eindelijk durft op te staan om zijn reis te vervolgen.

Dit verhaal uit oude Bijbelse tijden, kan ons inspireren om chte tochtgenoten te worden.
Soms ben je zoals Elia:
haast te moe om je weg te vervolgen, met een last op je schouders
misschien mislukt in de ogen van de samenleving die zo op succes gericht is,
misschien gebroken door verdriet.
Maar zeker niet afgeschreven in de ogen van God.
Want God kijkt anders, Hij ziet wie je bent.
Hij zal het kruis dragen,
als een levensteken op onze moeilijkste momenten.

Soms kun je ook zoals die engel zijn:
iemand die anderen hoop geeft, die kracht deelt, en een trouwe reisgenoot wordt.
Ook in onze tijd zijn er engelen van mensen nodig,
die het op kunnen brengen om een ander nabij te zijn en vast te houden,
ook wanneer dat niet in n keer gedaan is.
God heeft zulke engelen van mensen nodig,
om hoop te brengen in de donkere hoeken van onze samenleving.
Om een schouder te zetten onder het kruis van je naaste.

Bij het verhaal van Elia past ook wel het verhaal van een vrouw uit onze tijd.
Ze was ernstig ziek door een hersenvliesontsteking
en wist niet of ze ooit nog normaal kon praten.
Soms dacht ze dat ze gek ging worden.
Tot die ene nacht dat een verpleegkundige haar injecties gaf tegen de ziekte
en zich over haar heen boog.
Er werd niets gezegd, zijn ogen vonden haar ogen.
Zijn ogen vertelden zwijgend de belangrijkste boodschap van haar leven:
Ik wil dat jij leeft!

Wat wens ik ieder van ons dat toe,
dat je anderen in de ogen ziet, die wensen dat je leeft,
die je gaande houden, wanneer je alleen niet verder kunt.
Wanneer mensen elkaar zo in de ogen zien, dan zien zij God een ogenblik lang!

Amen!

 

        
 
 
2017 Parochie Pey