Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
13de zondag door het jaar B
27 en 28 juni 2015
 
 

Schriftlezing:

Marcus 5, 21-43

Verkondiging (preek):

Tot de grote persoonlijkheden uit de recente geschiedenis
behoorde zeker ook Mahatma Ghandhi.
Hij leidde India naar de onafhankelijkheid.
Niet met geweld,
maar met geweldloos verzet.
Een klein mannetje, slechts bekleed met een lendendoek wist India vrij te maken van de Engelsen.
Maar Ghandhi voerde nog een andere strijd:
in zijn eigen land,
binnen zijn eigen volk.
Hij zag hoe ook daar een tweedeling was,
tussen rijk en arm, tussen machtigen en onmachtigen.
De armste sloebers hoorden bij geen enkele groep in de maatschappij.
Men noemde ze de “onaanraakbaren”.
Zelfs niet waard om aan te raken.

Maar Ghandhi dacht daar anders over.
Hij kleedde zich als een van die onaanraakbaren.
Hij noemde ieder mens een kind van God,
de moeite waard om gezien en geholpen te worden.
Mensen leven niet in verschillende werelden,
maar in één wereld, waarin de een verantwoordelijk is voor de ander.
Zo probeerde Ghandhi zijn volk te bevrijden van hun eigen onrecht.
En dat vroeg soms nog meer dan de strijd tegen de Engelse machthebbers.
Ghandhi  vertelde het keer op keer:
De diepste waardigheid van een mens,
is dat je kind van God bent.

In het Evangelie van vandaag kwamen wij een vrouw tegen
die zichzelf “onaanraakbaar “ gevoeld moet hebben.
In het verborgene draagt ze een last, want ze lijdt aan bloedvloeiingen.
Ze heeft veel te lijden gehad, zo zegt het Evangelie.

De vrouw heeft heel haar bezit uitgegeven aan dokters,
voor behandelingen die haar meer hebben geschaad dan gebaat.

Ze lijdt in stilte, want haar kwaal maakt haar onrein.
Daarom is het haast ongehoord wat zij doet.
Midden in de menigte raakt zij als onreine vrouw de heilige man Jezus aan.
Niemand ziet het, zoveel drukte is er.
Alleen Jezus, die merkt het.
Hij zet het verhaal stil.
Hij voelt “dat er een kracht van Hem is uitgegaan”, zo hoorden wij.
Jezus merkt dat er iets gebeurd is.

Midden in de menigte is er een bijzondere ontmoeting.

De vrouw beeft van angst, voelt zich onaanraakbaar.
En Jezus raakt haar aan, met zijn liefde en goedheid.
Hij geneest de vrouw van haar kwaal.
Hij geneest haar eenzaamheid.
Hij geeft haar waardigheid.
Voor God is niemand onaanraakbaar.
Ieder mens heeft waardigheid, want je bent kind van God.
Dat laat Jezus de vrouw weten.

Dan eindigt de ontmoeting even abrupt als hij begonnen is.
Jezus moet verder, naar de volgende plaats waar Hij nodig is,
om een meisje uit de dood op te wekken.
Bijna niemand heeft gemerkt
dat Hij even daarvoor ook de vrouw in de menigte
een nieuw leven heeft geschonken.

Eén aanraking met die Man uit Nazareth was voldoende
om haar te verlossen van haar ziekte
én haar eenzaamheid.
Eén aanraking was voldoende om te weten dat zij niet alleen stond.
Eén aanraking zorgde ervoor
dat onbeschrijflijke pijn vervangen werd
door het besef dat Iemand oneindig van haar houdt.

Die ervaring zouden ook wij aan elkaar moeten gunnen.
Soms voelen wij ons net zoals die vrouw uit het Bijbelverhaal.
Dan hebben we het gevoel dat we alleen staan.
Mensen kunnen zich ongezien en onaanraakbaar voelen.
Nauwelijks de moeite waard.
Juist op die momenten is het van levensbelang dat je mensen ontmoet
die doen wat Jezus deed:
hun hand uitsteken, een bemoedigend woord spreken.
Waardigheid schenken.

Maar soms kan er ook van óns kracht uitgaan.
Dan kun je de dag van een ander goedmaken, met vriendelijkheid en aandacht.
Dan kun jíj het zijn,
die een ander laat merken dat hij of zij niet alleen staat,
omdat je lasten wil helpen dragen.

Dat is ook wat een samenleving of een kerk écht christelijk maakt.
Dat we elkaar zien als kinderen van God.
Dat een zich niet hoger acht dan de ander.
Dat niemand onaanraakbaar is,
maar dat we geraakt worden door de nood van onze naasten.

Het begint ermee dat het leven van de één
dat van de ánder raakt.
Jezus is ons daarin voorgegaan, toen Hij stilstond bij een zieke vrouw.
Zo wil Hij ook ons leven raken
om ons te helen, tot in ons hart,
zodat wij met Hem deze wereld kunnen omhelzen.

Amen!

 

        
 
 
2017 Parochie Pey