Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Pinksteren
23, 24 en 25 mei 2015
 
 

Schriftleziingen:

Handelingen 2, 1-11
Johannes 20, 19-23

Verkondiging (preek):

Een Joods verhaal vertelt over een dwaze man,
die graag smid wilde worden.
Hij bouwde een werkplaats, kocht een blaasbalg,
een aambeeld, ijzer en hamers.
Maar het lukte hem niet om het ijzer te bewerken.
Daarom vroeg hij advies aan de rabbijn.
De rabbijn antwoordde:
“Je denkt dat je alles in huis hebt om smid te worden,
maar het meest wezenlijke ben je vergeten,
namelijk de vonk om het vuur te starten!”

Ook aan het begin van het Pinksterverhaal ontbrak iets.
De apostelen hadden alles in huis om kerk te zijn.
Ze kenden van de verhalen van Jezus,
ze waren door Hem bijeen gebracht
en hadden zijn voorbeeld nog voor ogen.
Ze hadden brood om te breken
en een opdracht in deze wereld.
Maar er zat geen warmte in hun gemeenschap,
het vuur ontbrak.
Angstig zaten ze achter gesloten deuren,
naar binnen gericht
en afwachtend.

Het verhaal werd pas anders,
toen de Vonk kwam.
De Geest van God, die moed legde in hun hart
en die een duwtje in hun rug gaf,
zodat ze naar buiten durfden treden
om te laten zien wat hun geloof waard was.
Dát maakte alles anders.
Daarop zat de wereld te wachten!
Op dat moment konden anderen geraakt worden,
werd de Goede Boodschap van Jezus verstaanbaar
en raakten geloof en dagelijks leven elkaar.
De vonk sprong over!

Het verhaal van het begin van de Kerk maakt duidelijk
wat we nodig hebben:
een plaats om te vieren en te bidden,
brood om te breken,
het Woord om mee te leven,
mensen om geloof en leven mee te delen.

Maar vooral hebben we de vonk nodig,
het heilig vuur, de bezieling.
Telkens weer blijkt dat uit de geschiedenis van ons geloof.

In de Middeleeuwen zakte de kerk in elkaar.
Er was pracht en praal, macht en aanzien,
maar de kerk verloor zijn geloofwaardigheid.
Maar er kwam pas leven toen een jongeman uit Assisi geraakt werd
en in alle eenvoud Jezus navolgde.
Franciscus bracht een nieuwe vonk, die oversprong en velen raakte.

Zijn naamgenoot, paus Franciscus, doet hetzelfde.
In een vermoeide kerk, waait een frisse wind.
Barmhartig en eenvoudig brengt hij geloof en leven weer bij elkaar.
Zulke vonken springen over.
Naar presidenten van Cuba en de Verenigde Staten
en naar heel wat mensen die het goede willen.

Heel dichtbij hebben we als parochie de afgelopen week een nieuwe stap gezet.
We gaan een cluster vormen met onze buurtparochies.
Een convenant werd getekend
en er is goede wil.
Maar wat we vooral nodig hebben,
dat is de vonk.

Die vonk zullen we ter plekke moeten aansteken, koesteren
en doorgeven.
Dat gaat gebeuren dankzij de parochiecomités.
In elke parochie zullen parochianen in zo’n comité nadenken
over wat goed en nodig is voor hun parochie,
over activiteiten,
over zorg voor zieken en kwetsbare mensen,
over aandacht voor kinderen en jongeren,
over contacten met verenigingen,
over geloofsverdieping,
over pastoraat en gezonde financiën.

Ter plaatse zal er veel moeten gebeuren.
Maar het Pinksterverhaal leert ons ook om naar buiten te treden.
Naar de andere parochies.
Omdat we alleen samen het Verhaal van Jezus levend kunnen houden.
We zullen naar buiten treden,
naar onze medechristenen van andere kerken,
naar alle mensen van goede wil.

En bij al die menselijke inzet, mogen we telkens weer bidden om de vonk,
om bezieling, om de Geest die in Jezus leefde.
Zoals een Filippijnse theoloog het verwoordde;

“Wat kunnen wij anders
dan sprokkelen,
brandhout vergaren,
terwijl wij wachten
op de vonk?”

Amen!

 

        
 
 
2017 Parochie Pey