Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Tweede zondag van Pasen
11 en 12 april 2015
 
 

Welkom en inleiding:

Welkom in deze Viering, waarin opnieuw een Paasverhaal zal klinken.
De apostelen hebben het Licht gezien,
ze mochten Jezus ontmoeten
die opgestaan is uit de dood.

Maar één van hen kan het nog steeds niet geloven.
Thomas twijfelt aan de woorden van de anderen.
Het mooie is dat hij niet wordt buitengesloten.
Ook de twijfelende zoeker heeft een plaats
binnen de gemeenschap van Jezus.

Laten wij bidden dat wij een gemeenschap vormen
die openstaat voor allen
die op zoek zijn naar de Levende Heer,
hoe zeker of onzeker
iemand zich daarbij ook voelt.


Verkondiging (preek):

Wanneer je bij bekenden op bezoek gaat,
dan is het heel gewoon dat je achterom binnenloopt.
De deur die openstaat is een teken dat je welkom bent.

In het Evangelie van vandaag zagen we precies het tegenovergestelde.
Daar zijn de deuren stevig vergrendeld.
De leerlingen van Jezus vertellen dat hun Heer verrezen is,
maar tegelijkertijd zijn ze nog als de dood.
Opgesloten in hun kamer, met alle deuren en ramen potdicht.
Zo kan er niemand binnendingen,
maar er gaat ook niets van hen uit.

Het is eigenlijk helemaal niet zo vreemd dat Thomas twijfelt aan het verhaal
van de anderen.
Ze vertellen hem dat Jezus verrezen is,
maar dat geloof is nog niet zichtbaar in hun midden.
Hun gemeenschap wordt nog geregeerd door de angst van Goede Vrijdag.

Jezus moet door dichte deuren heen,
wanneer Hij aan zijn apostelen verschijnt.
En nadat Hij verschenen is, blijven de deuren en ramen angstvallig gesloten,
zodat Jezus ook een tweede keer door dichte deuren heen moet.
Eigenlijk is het wel te begrijpen dat Thomas aan hun verhaal twijfelt.
Hun voorbeeld is niet erg aanstekelijk.

Ook nu voelen heel wat mensen zich zoals Thomas.
Ze zoeken naar de zin van hun bestaan.
Naar antwoorden op hun levensvragen.
Vaak vinden ze niet de weg naar onze vieringen.

Je kunt daar snel over oordelen en zeggen
dat de mensen niet meer geloven.
Maar je kunt ook de vraag stellen, of ons geloof uitnodigend is.
Of we ruimte scheppen, waarin mensen hun vragen kunnen stellen?
Soms houd je ramen en deuren dicht,
zonder dat er erg in hebt.
Dat overkomt ook mij wel eens.
Dan ga je zo op in het oude vertrouwde, dat de tijd ontbreekt voor het nieuwe.

Maar geloven betekent meer dan het koesteren van zekerheden.
Geloven heeft juist te maken met het openen van deuren.
Met mensen de ruimte geven om zoekend thuis te raken.
Geloven heeft te maken met laten zien waarvoor je staat,
door op straat net zo Christelijk met elkaar om te gaan,
als je uitspreekt in de geloofsbelijdenis.

Wanneer we naar de Eerste Lezing kijken
dan zagen wij juist dát gebeuren.
In die Lezing zijn we een stukje verder in de tijd.
De Apostelen zijn intussen naar buiten gegaan,
ze hebben gesproken met de woorden van Jezus
en doen zoals Hij heeft voorgedaan.
De eerste Christenen zitten niet meer achter gesloten deuren, in tegendeel!
Ze getuigen van Jezus die lééft.
Met hun woorden en heel hun levenshouding.
De deuren van hun hart staan wijd open.
De deur van hun huis staat open voor mensen in nood.
Zij stappen zelf naar buiten, om het leven met anderen te delen.
En dat wekt geloof.
Dat voorbeeld nodigt uit tot navolging.

Geloven achter gesloten deuren, dat houd je niet lang vol.
Maar waar de kerk hartelijk en gastvrij is,
daar wordt de boodschap van Jezus verstaanbaar.

Dat geldt voor de grote gebouwen waar we kerk zijn,
maar ook voor de huizen waar wij het dagelijks leven delen.
De eerste Christenen bezochten de tempel
en kwamen samen in een of ander huis.
Omdat iedere plek waar de Geest van Jezus leeft,
een Huis van God kan zijn.

Beste mensen,

Thomas kreeg in de loop van de geschiedenis een bijnaam.
“Ongelovige Thomas” werd hij genoemd.
Maar in het Evangelie heeft hij een andere bijnaam,
we hoorden dat vandaag.
Hij wordt “Dydimus” genoemd.
Dat betekent “Een van een tweeling”.

Thomas is als een tweelingbroer, om wie je niet heen kunt.
Soms komen wij mensen tegen, die zijn zoals Thomas.
Kritisch ten opzichte van de kerk, geïnteresseerd of teleurgesteld.
Noem ze niet te snel “ongelovig”.

Soms lijken wij zelf misschien ook wel op Thomas.
Met meer vragen dan antwoorden.
Hopelijk mogen wij ook dan anderen ontmoeten,
die de deur van de kerk en die van hun hart voor ons openzetten.

De gewetensvraag die we ons mogen stellen is de volgende:
zou Thomas uit het Evangelie óns op ons woord zou geloven
wanneer we zeggen dat Jezus leeft in ons midden …?

Amen!


 

        
 
 
2017 Parochie Pey