Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Vijfde zondag Veertigdagentijd (B)
22 maart 2015
 
 

Schriftlezingen:

Jer. 31, 31-34
Joh. 12, 20-33

Verkondiging (preek):

Wanneer je het Zorgcentrum De Egthe in of uitgaat, dan moet je even geduld hebben.
Zoals op de schuifdeuren staat:
“Wacht tot de andere deur dicht is!”

Pas wanneer de deur áchter je is dichtgeschoven, gaat die vóór je open.
Op die manier wordt voorkomen dat je wegtocht.

Zo is het ook vaak in het leven.
Wanneer je een nieuwe levensfase betreedt, dan moet je meestal het oude afsluiten.
Anders tocht je weg.
Een kind uit groep 8 bijvoorbeeld, dat naar de middelbare school gaat,
zal de deur van de basisschool achter zich dicht moeten doen.
Hoe spannend en onzeker dat ook kan voelen.

En wie een geliefde vindt, zal het eigen ik moeten leren delen met dat van een ander.
Wie een achterdeur openhoudt, die zet zijn relatie “op de tocht.”

Soms kost het de nodige moeite om een nieuwe levensfase in te gaan.
Je moet het oude loslaten, om het nieuwe te omarmen.
Jezus gebruikt daar vandaag een schitterend beeld daarvoor.
Hij spreekt over een graankorrel.
Wanneer die graankorrel zomaar blijft liggen, dan gebeurt er niets.
Al leg je hem op een gouden of een zilveren schaal.
Pas wanneer de graankorrel in de aarde valt, begínt het!
De buitenkant teert weg.
En dán kan de kern geraakt worden en ontkiemen.
Dán pas kan de graankorrel vrucht dragen.

Eigenlijk is dat ook zo in het leven van een mens.
Voortdurend wordt je uitgedaagd om iets van jezelf prijs te geven
en daardoor te groeien.
Een man en een vrouw die van elkaar houden,
kunnen besluiten om samen door het leven te gaan.
Maar het bouwen aan een relatie is af en toe hard werk.
Niet voor niets wordt in een huwelijksviering trouw beloofd
in vreugde én verdriet; in lief én leed.
Het een staat niet los van het ander.
Wie echt van een ander houdt, zal daarin ook moeten investeren.

Zo is het ook wanneer je een kind krijgt.
Dat is een prachtig cadeau.
Maar het vráágt ook heel wat van ouders.
De vreugde van een kind zal je ook slapeloze nachten bezorgen.
Menige keer zul er een stuk van je eigen vrijheid voor moeten opgeven.
Wie aan de toekomst van een kind wil bouwen, die zal daarin moeten investeren.

En ook een kerk die toekomst wil hebben,
moet oppassen dat haar geloofwaardigheid niet op de tocht komt te staan.
Een kerk die in onze tijd iets te zeggen wil hebben,
zal machtswoorden moeten inruilen voor een luisterend oor

Jezus roept ons vandaag eigenlijk op tot een nieuwe levenshouding.
Het is de houding van de graankorrel,
die eerst sterft,
die het aandurft om de buitenkant los te laten,
zodat de kern vrucht kan dragen.

Jezus reikt ons ten diepste een weg van verandering aan.
Ook Jeremia zei dat in de Eerste Lezing.
Het Verbond van God mag geen buitenkant blijven.
Het moet je kern raken.
Pas wanneer je van harte verandert, word je een vrij mens.

Jezus gaat ons daarin voor, in woord en daad.
Hij geeft zijn eigen levensbelang uit handen.
Hij wordt kwetsbaar.
Dat is geen gemakkelijke weg, ook niet voor Jezus.
We hoorden hoe zijn adem stokt en Hij zegt:
“Nu het zover is, is mijn ziel ontsteld!”

Wanneer puntje bij paaltje komt, dan is die levenshouding een hele opgave.
Maar tegelijkertijd maakt het Jezus vrij.
Vrij van angst.
Vrij van kleinheid.
Vrij van het verlangen naar macht, rijkdom of prestige.

Wanneer je die deur achter je dichtdoet,
dan ga je open naar je partner, naar je kind of naar je collega.
Dan gaat er ook een deur open naar God.
Wanneer een graankorrel niet in de aarde valt, dan blijft hij alleen.
Maar geeft hij zichzelf, dan moet je eens kijken naar zijn vruchten!

Het gaat er niet om, dat wij niet tot ons recht zouden mogen komen.
In tegendeel.
Het gaat Jezus er juist om, dat het beste in ons kan ontkiemen.
Dat we van binnen tot leven komen.
Hij gelooft in de groeikracht van de graankorrel
en nodigt ons uit om het schild van prestige en macht af te leggen.

Het is een hele weg.
Maar in het leven van Jezus zien we, hoe mooi een mens wordt,
die zo durft te leven.

Het opent de deur naar een nieuw leven.

Amen!


 

        
 
 
2017 Parochie Pey