Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Kerstmis
24 en 25 december 2014
 
 

Verkondiging (preek)

De geboortestreek van Jezus is in onze tijd
een plek van strijd en verdeeldheid.
Een muur scheidt Israël en Palestina,
kinderen aan weerszijde kennen geweld als iets alledaags.

In het grensgebied staat enkele jaren een klein huisje,
met daarnaast een tent.
Daar komen geregeld enkele Moslims, Christenen en Joden,
om samen te eten, met elkaar te praten en te bidden.
Ze noemen het de “Tent van de vriendschap”.

Op de muur van het huisje schreven zij:
“We refuse to be enemies” …
“Wij weigeren om vijanden te zijn”!

Die woorden zouden ook boven de plaats waar Jezus geboren is
niet misstaan.
“We refuse to be enemies” …
“Wij weigeren om vijanden te zijn”!

Want ook de geboorteplek van Jezus was een tent van vriendschap,
een stal van verbondenheid.

Arm en rijk vonden elkaar,
herders en wijzen stonden broederlijk naast elkaar.
Mensen die daar geboren waren,
vreemdelingen uit Nazareth
en later wijzen uit het oosten met een andere huidskleur
en een vreemde taal.
Ieder van hen maakt deel uit van het Kerstverhaal.

Ook God weigert om te spreken
over vrienden en vijanden,
over eigen volk eerst en anderen het laatst.
Zó zal het nooit zijn in het leven van Jezus.

Hij noemde zichzelf broeder van ieder mens.
Hij was Zoon van zijn egen volk
en prees het goede in de vreemdeling,
Hij gaf zijn leven voor iedereen.
De kerstengelen hadden het al in de gaten,
toen ze zongen over vrede op aarde voor alle mensen van goede wil.

Die tent van de vriendschap
in het verscheurde land
kwam onlangs even voor in een documentaire.
Het is nauwelijks wereldnieuws …
mensen van goede wil, die samen praten, eten en bidden.
Een handje vol Christenen, Joden en Moslims,
die vrienden willen zijn.
De muur van verdeeldheid zal in de geschiedenisboeken komen,
de tent van de vriendschap waarschijnlijk niet.

Maar onderschat het kleine begin niet.
Ook tweeduizend jaar geleden had bijna niemand in de gaten wat er gebeurde.
Aan de rand van de stad
beleefden wat armoezaaiers
het moment van hun leven.
Keizers en koningen hadden het niet in de gaten.
God werd geboren in een stal,
dat was zijn tent van vriendschap.

Nog steeds zoekt Hij onderdak.
waar mensen weigeren om vijanden te zijn.
Wil de maatschappij toekomst hebben,
dan wijst God ons de weg.

We zagen het gelukkig een beetje gebeuren,
in onze harde maatschappij.
Vrijwilligers bij voedselbanken,
doen hun uiterste best om te helpen,
heel wat mensen tonen hun goede wil
door te delen en te geven.
De armoede van de een doet een beroep op het hart van de ander.
Gevers worden zo een Godsgeschenk.
Maar ook de ontvangers,
want zij leren ons om te doen wat Jezus zegt

Wil de kerk toekomst hebben,
ook dan wijst Jezus ons de weg.

De kerk moet veel meer dan een instituut zijn.
Het moet een tent van vriendschap worden,
waar Gods Woord doorklinkt in het leven van mensen,
waar geloof gedeeld wordt,
maar ook moed verzameld wordt
om deze wereld tot een gastvrij thuis te maken.

Wanneer de kerk een tent van vriendschap wordt,
dan is het niet moelijk om samen te werken met buurtparochies.
Het is eigenlijk gek dat we daar soms tegenop zien.
Want als christenen onderling nog geen vertrouwen hebben,
hoe kunnen we dan getuigen in deze wereld
van God die houdt van ons allen?

En laten we vooral niet vergeten dat ook ons eigen leven
een tent van vriendschap kan worden.
Door hart te hebben voor onze naaste.
Door te vergeven,
tijd te delen
en elkaars wonden te helen.

Beste mensen,

Kerstmis leert ons ieder jaar opnieuw
dat de wereldgeschiedenis niet het laatste woord heeft.
Gods geschiedenis is blijvend.

Wat ooit gebeurde in Bethlehem,
geschiedt telkens opnieuw
waar wij weigeren om vijanden te zijn
en een tent van vriendschap bouwen
als mensen van goede wil.

Amen!




 

        
 
 
2017 Parochie Pey