Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Kerkwijding van Sint Jan van Lateranen
8 en 9 november 2014
 
 

Ter inleiding:

Vandaag vieren wij een verjaardag.
Niet van een mens,
maar van een kerk in Rome.
De bisschopskerk van de Paus.
Wellicht denkt u dan aan de Sint Pieter, waar de grote vieringen plaatsvinden.
Maar de eigenlijke hoofdkerk is die van Sint Jan van Lateranen.
Sinds de vierde eeuw wordt die kerk gezien als de Moeder van alle kerken.

Vandaag is het de verjaardag van de wijding van die kerk.
Dat wordt niet alleen in Rome gevierd, maar wereldwijd.

Het is tegelijkertijd een uitnodiging om na te denken over kerk-zijn.
Want de kerk is niet op de eerste plaats een gebouw,
maar een geloofsgemeenschap.
Zo zullen wij horen in de eerste lezing:
“Gods tempel dat bent u zelf”.


Verkondiging (preek):

Een jonge man stelt zichzelf vragen:
“Wie ben ik eigenlijk?
Wat geeft mijn leven waarde?
Wat is in Godsnaam mijn weg?”

Hij is uitgekeken op de rijkdom die hij van thuis uit heeft meegekregen.
Geld en bezit hebben hem niet gelukkig gemaakt.
Ook niet dat iedereen naar hem opkijkt.
Dat heeft hem van binnen niet vervuld.

Hij heeft het gevoel dat hij in een cirkel loopt,
zijn eigen gedachten achterna,
zonder te weten hoe het verder moet.

Op zoek naar een antwoord,
naar levensvreugde en rust in zijn hoofd,
loopt hij door de natuur,
tot bij een klein kerkje,
niet veel groter dan een kapel.
Het kerkje is vervallen.
Wanneer hij binnenloopt, kan hij door het dak heenkijken
en ziet de blauwe lucht daarboven.
De mensen zijn al lang geleden gestopt met in het kerkje te bidden.

En dan is het alsof hij een stem hoort.
Zie je hoe mijn huis op instorten staat?
Bouw de kerk opnieuw op!

De jongeman kijkt om zich heen en besluit om precies dat te gaan doen.
Hij gaat met stenen sjouwen en maakt het dak dicht.
Het doet hem goed om op te bouwen.
Vele jaren later leidt hij een heel ander leven.
Hij kijkt de wereld in met blijmoedige ogen.
Hij voelt zich niet alleen,
want alle mensen noemt hij broer of zus,
hij groet rijk en arm,
helpt de zieken
en sticht vrede in verziekte situaties.

Hij heeft zich niet opgesloten in het kerkje dat hij heeft gerestaureerd,
maar zegt later:
“Heel de wereld is mijn klooster.
Heel de wereld is het Huis van God.”

Lieve mensen,

de naam van die jonge man die geroepen werd om de kerk op te bouwen,.
is Franciscus.
Hij werd een van de grootste heiligen van de kerk.
Niet omdat hij investeerde in stenen.
Maar omdat hij de wereld ging zien als het Huis van God,
waarin wij mogen wonen
en dat wij samen mogen opbouwen.

Voor Franciscus was de wereld zijn klooster, zijn huis,
dat hij mocht delen met velen,
met mensen en dieren, met heel de schepping.
Hij wilde een steen zijn in dat grote bouwwerk.
Een deel van de gemeenschap rond Jezus.

Franciscus vond de zin van zijn leven,
toen hij zinvol leerde omgaan met zijn tijd, met zijn energie,
zijn mogelijkheden talenten.
Hoewel hij in de Middeleeuwen leefde, kan hij ons nog steeds de weg wijzen.
Want de kerk is nog steeds meer … véél méér, dan een gebouw,
hoe prachtig en dierbaar het ook is.

De kerk is op zijn mooist,
wanneer zij is opgebouwd uit mensen
waarop Jezus kan bouwen:

Mensen die in een kille samenleving,
warmte en dagelijkse zorg schenken.
Mensen die  te midden van verruwing,
een baken zijn van respect.
Mensen die de wereld zien als Gods Huis,
 waarin wij broers en zussen zijn.
Mensen die de schepping eren
 in plaats van haar uit te putten.
Mensen die uit liefde tot God
 elkaar liefhebben
 of minstens proberen om elkaar lief te hebben.

Beste mensen,

je kunt je afvragen waarom wij hier in Koningsbosch de verjaardag vieren
van een oeroude kerk in Rome.
Het heeft juist te maken met het wezen van kerk-zijn.
Ook in de andere parochies van ons cluster wordt dit feest gevierd.
Maar ook in een parochie in Johannesburg, in Tokio, in Sydney,
in Rio de Janeiro of in New York.
Dit feest maakt duidelijk dat heel de wereld het Huis van God is.
Dat die oudste kerk in Rome uit stenen bestaat,
maar dat de levende kerk wereldwijd uit mensen bestaat,
die opbouwen, geloven, hopen en liefhebben.

Het voorbeeld van Franciscus kan ons inspireren
om te blijven geloven in die levende kerk,
ook in onze streken.
Want wanneer het Huis van God leeg dreigt te raken,
dan kan het verschil bestaan uit mensen die opnieuw gaan bouwen.
Al lijkt hun aantal soms zo klein
en hun invloed zo beperkt.

Laten wij in Godsnaam blijven geloven
in de roeping die wij delen.
Laten wij blijven bouwen,
niet zozeer met stenen,
maar met ons eigen leven.

Zoals een liedtekst het prachtig verwoordt:

De stenen slijten met de jaren
en zelfs het sterkste huis stort in.
Liefde blijft haar glans bewaren,
is de kracht die overwint.

Amen!

 

        
 
 
2017 Parochie Pey