Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Allerzielen
2 november 2014
 
 

Woorden ter overweging:

Beste mensen,

in de Metro van Londen maakte een oudere vrouw iedere dag dezelfde rit.
Ze reed van de ene kant van de stad naar de andere,
stapte over en reisde terug.
De conducteurs en vaste reizigers kenden haar,
maar niet het verhaal achter haar dagelijkse rit.
De vrouw zat rustig op haar plek.
Totdat zij op een dag helemaal in de war raakte.
Haar ogen waren verdrietig en wanhopig.
En toen vertelde ze haar verhaal aan een conducteur.

Haar man was jaren geleden gestorven.
Maar zij hoorde zijn stem tijdens elke rit.
Wanneer de Metro stopte, dan klonk door de luidsprekers het bericht
“Mind the gap” …
ga alstublieft een stapje terug, zodat de deuren open kunnen.

Bij iedere halte hoorde zij die vertrouwde stem
en dat gaf haar troost,
dan voelde zij haar man dicht bij zich.

Op de dag dat ze zo verdrietig en onrustig was,
was de stem van haar man
vervangen door een computerstem.
Ineens had ze het gevoel dat haar overleden man
helemaal van haar was weggenomen.
De troostende treinrit werd ineens een marteling.

Toen haar verhaal bekend werd, besloot de maatschappij
om weer de oude stem te gaan gebruiken.

Dit waargebeurde verhaal kan heel herkenbaar zijn.
Wanneer een geliefd mens overlijdt,
dan kunnen kleine herinneringen
oneindig kostbaar zijn.

Een vrijwilligster uit onze parochie krijgt nog steeds vochtige ogen
wanneer zij vertelt hoe de ring van haar moeder is kwijtgeraakt.
Zo verlies je niet alleen een kostbaar kleinood,
maar verlies je opnieuw een stukje van die ander.

Afscheid nemen dat uit zich vaak in die kleine, herkenbare dingen.

Een foto,
die je de ene keer laat glimlachen
en de andere keer een krop in je keel brengt.

Een opgenomen stem
die zo vertrouwt klinkt
en ook zo ver weg.

Een ring
die nog duidelijker te voelen is
wanneer je hem bent kwijtgeraakt.

Een gezicht
dat zo concreet voor ogen staat,
en dan weer haast onzichtbaar is.

Voor de vrouw in de Metro van Londen bracht de stem van haar man
iedere dag een wereld vol herinneringen tot leven.
De meeste reizigers kenden die stem,
maar stonden er niet bij stil.
Voor háár was een ontmoeting met haar geliefde.

Ook dat hoort bij afscheid nemen.
Dat nóg zoveel mensen om je heen kunnen staan
en dat je toch nog alleen kunt zijn,
met je eigen verdriet,
je eigen verhaal,

Wanneer je een beeld zoekt van God bij je verdriet,
dan kun je misschien denken aan medereiziger,
die je wel begrijpt,
die ook de stem van je lieve dode kent,
die je verdriet deelt,
en in je oor fluistert “Het gaat hem goed” … “Zij is bij Mij!”

Het Bijbelverhaal verbeelde het heel mooi.
Wanneer je op reis bent, zoals die leerlingen op de weg naar Emmaus,
dan neem je een verhaal mee,
je draagt je vreugde, je verdriet en je hoop.
En hoe goed doet het dan wanneer er een reisgenoot is,
die stil meeloopt wanneer dat nodig is,
die je begrijpt zonder woorden,
die spreekt wanneer dat goed doet
en die je draagt wanneer je niet verder kunt.

Zo geeft God ons vandaag ook aan elkaar,
heel bijzonder in dit uur van gedenken.
Want hier mág je verdrietig zijn,
hier zijn mensen die weten hoe dat voelt,
hier zal de naam van je lieve dode klinken,
woord voor woord gespeld door God en door mensen ...

Voor elk moment
waarop je mij hebt blij gemaakt,
voor elk verdriet
waarvan je mij hebt vrijgemaakt,
voor elke keer
dat jij bij mij vertrouwen zocht,
voor elke schakel
die ons nauwer binden mocht,
voor al je goedheid
die ik ondervinden mocht,
zeg ik je dank,
zeg ik Goddank.

Ik heb je lief
voor al wat je vergeven hebt,
voor elke dag
die jij aan mij gegeven hebt,
voor elke blijk van trouw
en van genegenheid,
voor elk geheim
geheiligd door verzwegenheid,
zeg ik je dank,
zeg ik Goddank.

Amen!




 

        
 
 
2017 Parochie Pey