Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Twaalfde zondag door het jaar (B)
20 en 21 juni 2009
 
 

Lezing uit het heilig Evangelie volgens Marcus

Op een dag tegen de avond zei Jezus tegen zijn leerlingen:
`Laten we naar de overkant gaan.'
Ze lieten de mensen achter
en namen Hem mee met de boot waarin Hij zat;
er waren nog andere boten bij.
En er stak een hevige storm op,
en de golven sloegen over de boot,
zodat die al volliep.
Maar Hij lag op het achterdek op een kussen te slapen.
Ze maakten Hem wakker en zeiden:
`Meester, kan het U niet schelen dat wij vergaan?'
Hij stond op en bestrafte de wind en het water:
`Zwijg, wees stil!'
En de wind ging liggen en het werd volkomen stil.
Hij zei tegen hen:
`Waarom zijn jullie bang?
Hebben jullie nog geen vertrouwen?'
Ze werden door schrik bevangen, en zeiden tegen elkaar:
`Wie is dat toch, dat zelfs de wind en het water naar Hem luisteren?'

Verkondiging (preek)

Ieder van ons maakt wel eens momenten mee, waarop je alleen bent.
Soms kan dat fijn zijn, wanneer je even tijd hebt voor jezelf,
om uit te rusten of een boek te lezen.
Een eenzaam moment kan dan goed doen in de drukte van alledag.

Maar eenzaamheid kan ook pijn doen.
Wanneer je het gevoel hebt dat niemand naar je omziet,
of dat de mensen om je heen je in de steek laten.
Op zo een moment kan iemand verzuchten: “Waar zijn ze toch?”

Waar ben je?
Dat vragen mensen zich af die verder moeten met het verlies van een geliefde.
Waar ben je?
Dat kan de knagende vraag zijn van mensen die uit elkaar dreigen te groeien in een relatie.
Waar ben je?
Dat vraagt de oudere die soms een hele dag geen andere stem hoort dan die van zichzelf.

Waar ben je?
Dat vragen ook de verbijsterde leerlingen van Jezus in het Evangelie van vandaag.
Ook zij voelen zich verlaten,
als nietige mensjes in een vijandige wereld.
Hoewel Jezus zo dicht bij hen is en rustig slaapt,
kunnen zij zelf maar weinig rust ervaren.

Het verhaal van de bange leerlingen die zich verlaten voelen in de storm,
is eigenlijk een verhaal van alle tijden.
En zo is het ook bedoeld.
Marcus schreef dit Evangelie vrij kort na de dood van Jezus.
Het enthousiasme onder de Christenen was groot,
vooral omdat sommigen van hen Jezus nog hadden gekend.
Maar toch … het was niet meer zoals in het allereerste begin.
De vervolgingen barstten los en een aantal Christenen was geneigd om de moed op te geven.
Om naar de hemel te schreeuwen: “Jezus, waar ben je?”
Waarom laat je niets meer van je horen?

Juist voor die mensen schrijft Marcus zijn Evangelie.
In het verhaal van vandaag wil hij hen een hart onder de riem steken.
Het kan inderdaad stormen in je leven.
Soms kan je hele wereld wankelen.
Maar je mag erop rekenen dat Jezus je nooit in de steek laat.

Dat is niet bedoeld als een goedkope troost.
Want er zijn inderdaad ervaringen die een mens kunnen breken,
waar je tot aan je nek in vast kunt zitten.
Jezus Boodschap wil daar niet aan voorbij gaan,
maar ze wil je helpen om er doorhéén te komen.
Juist in een storm heb je iemand nodig die echt bij je is en je niet loslaat.

Jezus zegt daarom:
“Probeer in Mij te geloven, wanneer het stormt in je leven.
Houd je aan Mij vast, wanneer je de wind tegen hebt!”

Jezus weet waarover Hij praat.
Ook Hij heeft gehuild op de avond voor zijn lijden
en zich verlaten gevoeld toen zijn leerlingen niet met Hem wilden waken.
Ook Hij heeft vanuit het kruis naar de hemel geschreeuwd:
”Waar bent U? God mijn God, waarom hebt U mij verlaten?”

De Zoon van God heeft onze verlatenheid gedeeld.
Hij heet “Jezus” … dat betekent: “God redt”.
Wie kijkt naar Jezus, die ziet het antwoord op de vraag waar God is!

Op de reis door het leven zullen ook wij die vraag wel eens stellen:
”God, waar ben je?”
Jezus wil ons met heel zijn leven op het hart drukken,
dat God dicht bij je is.
In dagen vol licht en kracht.
Maar ook in moeilijke tijden.
Zelfs wanneer je God even niet kunt ervaren en je gebeden stokken,
zelfs dan laat Hij je niet los.

Het Evangelie van vandaag was een reddingsboei voor de eerste Christenen.
Maar ook voor ons kan het een kompas zijn, dat je door het leven loodst;
dat grond onder je voeten geeft
en hoop voor de toekomst.
Het Evangelie is zeker ook een uitnodiging om elkaar vast te houden,
in Godsnaam.
Door dicht bij een ander te staan, als een steun in de rug, een redder in de nood,
naar het voorbeeld van Jezus.

En misschien kunnen de woorden van een Middeleeuws pelgrimsgebed ons daarbij geleiden:

God, wees ons een steun in het gevaar
en geleid onze schreden.
Wees ons een schaduw tegen de zon,
een mantel tegen regen en koude.
Draag ons als we vermoeid zijn
en verdedig ons tegen ieder gevaar.
Wees de stok die ons steun biedt op onbekende wegen.
Wees een haven die ons opneemt, wanneer wij stranden.
Opdat wij, door U begeleid, veilig en zeker
ons doel zullen bereiken.

Amen!

 

        
 
 
2018 Parochie Pey