Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Veertiende zondag door het jaar (A)
6 juli 2014
 
 

Schriftlezingen:

Zacharia 9, 9-10
Mattheus 11, 25-30

Verkondiging (preek):

Vorig jaar overleed een honderdjarige vrouw,
met een bewogen levensverhaal.
Een dorpsvrouw, die hard heeft moeten werken.
Op haar smalle schouders is heel wat terecht gekomen.
Haar naam was Franziska.
Ze groeide op in een Oostenrijks dorpje en trouwde met Franz, een jonge boer.
Er groeide een gezin en ze leidden een eenvoudig, gelovig leven.

Heel hun wereld veranderde toen in Duitsland Hitler aan de macht kwam
en Oostenrijk deel werd van het Duitse Rijk.
Franz moest als soldaat in het Duitse leger vechten.
Maar hij weigerde.
Hoe kon hij als overtuigde christen vechten voor een duivels regime?

Franz werd onder druk gezet,
zelfs kerkelijke leiders adviseerden hem om onder de wapenen te gaan,
al was het voor zijn gezin, maar hij gaf niet toe.
Uiteindelijk werd hij in een Duitse gevangenis onthoofd.

Iedereen had hem op dat moment laten vallen …
behalve zijn vrouw Franziska.
Zij had het moeilijk met zijn keuze, maar liet hem niet los.
Ze zette als het ware haar smalle schouders onder het leven van haar man
en steunde hem tot het bittere einde.

Met de dood van Franz eindigde haar lijdensweg niet.
Want zij werd buitengesloten in het dorp,
zonder ondersteuning, zonder hulp, werd zij vijandig bekeken
als de vrouw van een verrader.
En toch werd zij niet verbitterd.

Ze zette zich in voor de kerk in haar dorp en voor de mensen die daar woonden.
Ze vergaf degenen die haar het leven moeilijk hadden gemaakt.

Enkele jaren geleden werd Franz Jägerstätter zalig verklaard.
Toen aan Franziska gevraagd werd,
waarom zij haar man was blijven steunen, antwoordde zij:
“Hij had toch niemand anders, dan mij!”

In die eenvoudige woorden ligt een diepe werkelijkheid.
Soms ben je de enige die de schouders kan zetten onder het leven van een ander.
En al lijkt je kracht maar heel bescheiden,
al kun je een situatie niet veranderen,
toch maakt het een wereld van verschil
of je het lijden van een ander wilt helpen dragen,
of je iemand niet alleen laat wanneer het leven zwaar wordt.

Daarvan vertelt ook Jezus in het Evangelie van deze zondag.
Hij wil duidelijk maken,
dat de ene mens aan de ander gegeven wordt.
Soms heeft iemand inderdaad niemand anders dan u of mij.

Jezus gebruikt een beeld uit zijn tijd.
In het Heilige Land kon je in Jezus’ dagen regelmatig zien
hoe ossen of ezels voor de ploeg liepen of een kar voorttrokken.
Meestal liepen twee trekdieren naast elkaar, met over hun schouders een juk.
Door dat juk werden de krachten verdeeld.
Het sterke dier hielp het zwakke dier mee te dragen.

Dát staat Jezus vandaag voor ogen, wanneer hij spreekt over een juk.
Hij wil zijn schouders onder ons leven zetten,
om onze lasten mee te helpen dragen.
En hij vraagt aan ons, als zijn volgelingen, om hetzelfde te doen.

Je kunt jezelf en anderen niet afschermen tegen de lasten van het leven,
maar je kunt wel helpen om die draagbaar te maken.
Mensen kunnen elkaar bevrijden van extra lasten,
van bitterheid, eenzaamheid of hardheid.

Gelukkig zie dat op heel wat plaatsen gebeuren.
Waar een zieke zich gedragen weet door familie,
door een betrokken huisarts, door vrienden met een luisterend oor.
Waar mensen niet alleen gelaten worden in hun moeilijke uren.
Waar een schouder is om op te leunen of op te huilen.
Waar een bemoedigend woord een beetje licht brengt in de donkerte.
Waar liefde pijn mag doen
en trouw iets betekent.

Franziska deed wat Jezus vroeg.
Zij zette haar schouders onder het leven van haar man,
toen iedereen hem liet vallen.

“Hij had toch niemand anders, dan mij!”

Zo konden haar smalle schouders een zware last helpen dragen.

Amen!

 

        
 
 
2017 Parochie Pey