Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Sacramentsdag (A)
21 juni 2014
 
 

Op deze Sacramentsdag trok in Maria Hoop de Sacramentsprocessie naar de Mariakapel,
waarna de Eucharistie gevierd werd in de parochiekerk.

Schriftlezingen:

Deuteronomium 8, 2-3.14-16a
I Korintiërs 10, 16-17
Johannes 6, 51-58

Verkondiging (preek):

Zojuist zijn we in processie naar de kapel getrokken.
Wanneer iemand dat gezien heeft, die niet katholiek is,
dan heeft die persoon wellicht gedacht “Wat is hier gaande?”
Is het een optocht?
Is het iets cultureels?
Iets Limburgs?

Een processie heeft vele gezichten.
Het is een soort optocht,
waarbij we door de straten trekken.
Om een stukje gemeenschapsgevoel uit te dragen
en te laten zien dat we bij elkaar horen.

Een processie is zeker ook iets cultureels.
In Limburg trekken muziekkorpsen mee.
Op sommige plekken ook nog een schutterij
of verenigingen.

Maar een processie is veel méér dan een optocht
méér dan een stukje cultuur.
Het is een uitbeelding van ons geloof.
Wat in de kerk gebeurt,
dat dragen we de straat op.
De woorden van de Bijbel zetten ons in beweging.
Het Brood dat in de kerk geheiligd is,
wordt meegenomen in de straten waar we wonen,
langs het gemeenschapshuis waar we samenkomen
en vlak bij de school waar kinderen levenslessen leren.

Op de ene plaats is de processie heel uitgebreid.
Daar spreekt men van de Bronk
en trekt een haast eindeloze stoet langs de huizen en de velden.
Op andere plaatsen is de processie eerder bescheiden,
dan lopen we met een kleine groep
van kerk naar kapel.

Maar het zit niet in grote aantallen, of in de kilometers die je aflegt.
Het zit in de liefde waarmee een processie wordt voorbereid.
In de aandacht waarmee een bloementapijt gelegd wordt,
in de zorg waarmee een kapel wordt gesierd.

De kracht van een processie is het samen op weg gaan.
Met gebed, muziek en zang.
Het is een stukje gezamenlijke weg, in een individualistische samenleving.

Voor een buitenstaander zal het een vreemde ervaring zijn,
wanneer hij ziet wat het hart is van een processie.
Het is niet goud of zilver,
niet eens de prachtige monstrans,
maar dat kleine stukje brood,
dat we meedragen.

Daarmee dragen we het hart van ons geloof mee.
Het Brood waaraan Jezus zijn leven verbonden heeft.
Dat gebroken wordt, zoals Hij gebroken werd.
Dat leven schenkt, omdat Hij zijn leven voor ons gegeven heeft.

Wanneer we dat Brood meedragen,
dan is dat een geloofsgetuigenis.
Dan zijn we zó dankbaar om wat Jezus heeft gezegd en gedaan,
dat we het met iedereen willen delen.

Een goede processie is een uitnodiging
om je aan te sluiten,
om de weg van Jezus te volgen.

Om net zoals Hij
de broodnodige zorg en liefde te delen.
Om net zoals Hij
ons leven tot een gave te maken,
een geschenk aan God
en aan onze naaste.

Want wanneer we met het Heilig Brood naar buiten gaan,
dan is dat niet
om anderen te laten zien
hoe vroom we zijn.
Wanneer het alleen uiterlijk vertoon zou zijn,
dan kunnen we beter binnen blijven zitten.

Wie écht aansluit bij een processie,
die laat zien dat je geloof je ter harte gaat,
dat je binnen deze muren christen bent, maar ook daarbuiten.
Dat je het heilig Brood wil delen, maar ook het dagelijks brood.

Sacramentsdag wil ons dááraan herinneren.
Heel het leven van een christelijke gemeenschap is als een processie!
Wat we ín de kerk vieren,
dat moeten we meedragen op onze levensweg,
naar huizen en scholen, naar de vereniging waar we lid van zijn
en naar de plaatsen waar we werken en wonen.

Geloof keert je binnenstebuiten.
Wat je ontvangt, dat mag je delen.
Vanuit een heilig Huis tot in de huizen waar wij leven.
Omdat Jezus leeft en altijd bij ons blijft.

Amen!

 

        
 
 
2017 Parochie Pey