Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Derde zondag van Pasen (A)
3 en 4 mei 2014
 
 

Verkondiging (preek):

Wanneer je mensen zou vragen naar hun mening over de kerk,
dan zul je heel verschillende antwoorden krijgen.
De een zal de kerk als een “thuis” beschrijven,
een veilige plek, een gastvrije gemeenschap.
De ander zal de kerk eerder beschrijven als een bolwerk van macht,
waarin zoveel is misgegaan
en waarin hele groepen mensen lang niet altijd welkom waren.
Vaak hangt de mening over de kerk samen
met ervaringen die je hebt opgedaan,
met kerkleiders die wel of geen barmhartige herder waren,
met een gemeenschap die wel of niet openstond.

Dat is niet alleen iets van deze tijd.
Door de eeuwen heen hebben mensen de kerk
heel verschillend vormgegeven en beleefd.
Soms hebben christenen heel verheven en groots over zichzelf gesproken,
als een burcht op een rots,
als de enige plek van heil.
En op andere momenten zagen Christenen zich eerder
als een vangnet voor wie verloren dreigt te lopen,
als een plek waar zoekers welkom zijn.

De eerste christenen noemden zichzelf wel eens “mensen van de weg”!
Dat is een prachtig Bijbels beeld van kerk-zijn.
Wij zijn mensen van de weg.
Die weg, dat is Jezus, zijn voorbeeld dat wij mogen volgen,
zijn woorden die wij mogen spreken.
Mensen van de weg beseffen, dat je geloof nooit kunt opsluiten binnen veilige muren.
Al is een kathedraal nog zo mooi,
geloof komt pas tot zijn recht
wanneer je naar buiten gaat.
Om het te delen met de mensen die te tegenkomt,
om recht te doen in een kromme wereld,
om hoop te brengen en goeds te delen.
Wie geloof beleeft als een weg, die gebruikt hart, handen en voeten,
om lief te hebben, om tegemoet te treden.

Het Evangelie van de Emmaüsgangers vertelt over zo’n geloof dat een reis wordt, over geloof dat gaandeweg vorm krijgt.
Twee leerlingen van Jezus reizen van Jeruzalem naar Emmaüs.
Zij vormen een kwetsbare kerk, met het verleden op hun hielen.
In Jeruzalem werd Jezus gedood en in een graf gelegd.
Alles wat mooi en vertrouwd was
sneuvelde tijdens de kruisiging.

De twee leerlingen gaan terug naar hun oude leven.
Ze hebben het gehad.
Maar Jezus laat hen niet los.
Hij geeft zelf het voorbeeld, hoe wij kerk moeten zijn.
Hij gaat mee met die twee teleurgestelde leerlingen,
die de kerk in Jeruzalem de rug toekeren.
Hij troost hen, spreekt moed in, deelt goede Woorden, legt hoop in hun hart.
En gaandeweg gebeurt er iets.
Die twee leerlingen op de vlucht worden “mensen van de weg”.
Zij gaan herkennen hoe Jezus bij hen is, ondanks alle verwarring,
hun hart gaat weer branden.
Dan gaan zij naar de anderen, om zélf hoop en vreugdevol geloof te delen.

Soms heb je dat als gelovig mens nodig:
een goede reisgenoot, iemand die puur en oprecht is,
die laat zien wat Jezus ons te zeggen heeft.
Vandaag vieren wij twee van die bijzondere reisgenoten,
die ons als kerk geschonken werden.

Een week geleden werden twee pausen heilig verklaard.
Zij hebben elk op een eigen wijze
de weg van Jezus zichtbaar gemaakt.

Angelo Roncalli heeft op vele plaatsen mensen bemoedigd.
Hij was legeraalmoezenier in de eerste wereldoorlog
en later vertegenwoordiger van de kerk in meerdere landen.
In de tweede wereldoorlog hielp hij in Bulgarije de Joodse gemeenschap,
toen niemand anders dat wilde doen.
Hij werd patriarch in Venetië en uiteindelijk in 1958 paus Johannes XXIII.
Tijdens de Koude Oorlog werd hij een boodschapper van vrede.
Hij besefte dat de kerk zich niet mocht opsluiten.
Daarom opende hij de ramen en riep een Concilie uit,
om de kerk bij de tijd te brengen.
Tijdens het Concilie overleed hij, maar in het hart van vele mensen bleef hij leven.
In Italië noemt men hem nog steeds “Johannes de Goede”.
Omdat hij zoveel warmte, eenvoud en goedheid uitstraalde.

Zondag werd ook Karol Wojtyla heilig verklaard.
Hij werd geboren in Polen en zag het lijden van zijn volk
tijdens de tweede wereldoorlog en onder het Communistisch regime.
Hierdoor groeide in hem een sterk besef van de heiligheid van het leven.
De begaafde Karol werd priester en uiteindelijk aarsbisschop van Krakau.
In 1978 werd hij paus Johannes Paulus II,
het was het begin van een lang pontificaat.
Johannes Paulus was een energieke man, die over de hele wereld reisde
en menig initiatief nam, zoals de Wereldjongerendagen
en de viering van het heilig jaar 2000.
Hij bracht vertegenwoordigers van alle wereldreligies bijeen
om in Assisi samen te bidden voor de vrede.
Als Paus verkondigde hij de waardigheid van alle leven.
Gaandeweg veranderde de vitale paus in een breekbare en zieke man,
die tot zijn laatste adem dienstbaar bleef.

Mensen van de Weg …
zo zagen de eerste Christenen
hun kerk.
Ze trokken de stoute schoenen aan
en vonden het spoor dat Jezus gewezen heeft.

Mens van de Weg …
 dat was paus Johannes,
 die de kerk zag als Gods Volk onderweg,
 gezonden om vrede
 op aarde te brengen.
 
Mens van de Weg …
 dat was paus Johannes Paulus,
 die thuis was in heel de wereld,
 omdat de kerk
 er voor heel die wereld dient te zijn.

Mensen van de Weg …
 mogen ook wij dat zijn,
 steeds meer
 op Weg met Jezus
 naar alle plekken waar wij nodig zijn.

Amen!

 

        
 
 
2017 Parochie Pey