Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Sacramentsdag
13 juni 2009
 
 

Tijdens deze Mis op Sacramentsdag in Koningsbosch werd Jo Herffs z.g. herdacht, die veel betekend heeft binnen de wereld van schutterijen. Tijdens de Mis speelde een fluit- en trommelcorps; er waren meerdere vertegenwoordigers uit de schutterswereld in de kerk.

Schriftlezing uit het Heilig Evangelie volgens Marcus

Op de eerste dag van het feest van het Ongedesemde brood, wanneer het pesachlam wordt geslacht, zeiden zijn leerlingen tegen hem:
‘Waar wilt u dat wij voorbereidingen gaan treffen zodat u het pesachmaal kunt eten?’ Hij stuurde twee van zijn leerlingen op pad en zei tegen hen:
‘Ga naar de stad. Daar zal een man die een kruik water draagt jullie tegemoet komen; volg hem, en wanneer hij ergens binnengaat, moeten jullie tegen de heer des huizes zeggen: “De Meester vraagt: ‘Waar is het gastenvertrek waar ik met mijn leerlingen het pesachmaal kan eten?’”
Hij zal jullie een grote bovenzaal wijzen, die al is ingericht en waar alles gereedstaat; maak daar het pesachmaal voor ons klaar.’
De leerlingen vertrokken naar de stad, en alles gebeurde zoals hij gezegd had, en ze bereidden het pesachmaal.Terwijl ze aten, nam hij een brood, sprak het zegengebed uit, brak het brood, deelde het uit en zei: ‘Neem hiervan, dit is mijn lichaam.’
En hij nam een beker, sprak het dankgebed uit en gaf hun de beker, en allen dronken eruit. Hij zei tegen hen: ‘Dit is mijn bloed, het bloed van het verbond, dat voor velen vergoten wordt. Ik verzeker jullie: ik zal niet meer van de vrucht van de wijnstok drinken tot de dag komt dat ik er opnieuw van zal drinken in het koninkrijk van God.’
Nadat ze de lofzang hadden gezongen, vertrokken ze naar de Olijfberg.

Verkondiging (Preek)

Ik herinner me nog goed dat ik het eerste schuttersfeest meemaakte
van de Bond in deze regio.
Ineens stond Jo Herffs naast me en begon uitleg te geven.
Hij herkende de uniformen al van verre en zei dan:
 Dat zijn die van Nattenhoven,
 en daar komt Montfort.
 Daar is Wilhelmina,
 die mogen zich laten zien.
 En dat is de Slek,
 die brengen altijd een geweldige sfeer.

Wie thuis raakt in de Schutterswereld herkent meteen welke schutterij er aankomt.
De kleur van een uniform,
het ritme van het fluit- en trommelcorps
of de vorm van een hoofddeksel zegt dan al genoeg.
Een Schutterij heeft duidelijke uiterlijke kenmerken.

Je kunt je afvragen waaraan je kunt herkennen dat iemand Christen is.
Wij hebben geen uniform waarmee we op straat lopen.
We hebben geen bordjesdrager die voor ons uitloopt.
Maar toch hebben Christenen een herkenningsteken.

Zo bestaat er een bijbelverhaal waarin de verrezen Jezus verschijnt aan zijn leerlingen.
Samen zijn ze op weg naar Emmaus,
maar ze hebben niet in de gaten dat het Jezus is die met hen meeloopt.
Totdat het moment komt waarop Jezus het brood breekt.
Dan gaan hun ogen open.
Zoals de Bijbel het zegt: “Ze herkenden Hem aan het breken van het Brood”.

Dát is het kenmerkende van de weg van Jezus.
Dat het Brood gebroken en gedeeld wordt.
Ook van de eerste Christenen werd gezegd dat zij eensgezind het brood braken
in een of ander huis.
De plaats deed er niet toe … maar het gebaar, dát telde.

Want Jezus leerde hen om het brood te breken.
Toen een grote menigte Jezus gevolgd was
en ademloos luisterde naar zijn woorden,
begonnen de magen van de mensen te rommelen.
En Jezus gaf zijn leerlingen als opdracht: “Geven jullie hen maar te eten!”

Zo leert Hij ons om het brood van de aarde te breken,
dat op de ene plaats zo rijk voorhanden is
en op een andere plek ontbreekt.
Het brood waarnaar de een hunkert
en dat door de ander verspild wordt.
Dat brood horen wij met elkaar te delen.
Dát moet het kenmerk zijn van Christenen:
dat wij delen …
in een wereld waarin het gebaar van hebben en houden zo sterk kan zijn.

Maar Jezus leert ons om ook een ander brood te delen.
Dat hoorden we vandaag in het Evangelie.
Tijdens het laatste avondmaal neemt Jezus brood in zijn handen
en geeft het zijn leerlingen.
Op dat moment verbindt Hij heel zijn leven aan een stukje brood.
Het herkenningsteken van Jezus is geen goud of glamour.
Maar het is het Brood dat in zijn Naam gedeeld wordt.
Zo wil Hij altijd bij ons blijven, in het Heilige Brood.
Als broodnodige liefde
die de honger naar zin kan stillen.
En opnieuw zegt Jezus: “Geef de wereld van dit Brood te eten!”

Daarom wordt het heilig brood gebroken in Jezus’ naam.
Van prachtige kathedralen
tot in een golfplaten kapel in een sloppenwijk.
In gouden vaatwerk en in een blikken schaal.

En Jezus komt op al die plaatsen aanwezig:
om onze honger te stillen, om ons geloof te voeden,
om onze hoop te delen, om onze eenzaamheid te doorbreken.

Dat alles vieren wij op Sacramentsdag.
Het is een feest om de weg van Jezus te gaan.
We mogen onze handen openen en ontvangen.

Maar let wel!
Wie hier zijn of haar handen opent om te ontvangen,
die zal ze straks ook moeten openen om te delen.
Wie hier het Heilig Brood ontvangt,
zal ook in het leven van alledag het brood moeten delen,
samen met de zorg en aandacht die daarbij horen.
Om zelf te worden wat je ontvangt: Het Lichaam van Christus.
Zijn handen, zijn ogen, zijn oren, zijn mond,
waarmee Hij deze wereld kan omarmen, aanzien, verstaan en toespreken.

Beste mensen,
in de rijke schutterstraditie is herkenbaarheid belangrijk.
Het uniform is geen uiting van macht of aanzien.
Maar het is een teken van mensen die een ideaal delen
en die bij elkaar willen horen.
Zo is het ook met het herkenningsteken van Jezus.
Het komt erop aan dat wij de Heer herkennen bij het breken van het Brood,
en ons dat liefdevolle gebaar steeds weer eigen maken.

Amen!

 

 

        
 
 
2018 Parochie Pey