Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Witte Donderdag
17 april 2014
 
 

Schriftlezingen:

Exodus 12, 1-8.11-14 (Het maal van de uittocht)
Evangelie volgens Johannes 13, 1-15 (voetwassing)

Verkondiging (preek):

De laatste woorden die iemand uitspreekt
hebben vaak een bijzondere betekenis.

De ouder die op het sterfbed tegen de kinderen zegt:
“Verstaon uch” … geeft daarmee een opdracht mee,
dat de kinderen de onderlinge band moeten koesteren.
Zoals Jezus tijdens het Laatste Avondmaal gebeden heeft
dat wij allen één zullen zijn.

Of iemand die een verre reis gaat maken en belooft:
“Ik zal iedere dag aan je denken!”
Dat kan de pijn van de afstand verzachten,
want het is fijn om te weten dat je voorgoed
een plaats hebt in het hart van de ander.
Zoals Jezus tijdens het Laatste Avondmaal beloofd heeft
dat Hij altijd bij ons blijft.

Laatste woorden klinken vaak oneindig lang door.
Je hebt ze gekregen
en kunt ze niet meer teruggeven.
Ze worden je alleen maar aangeboden.
In je denken en herinneren ontvang je die woorden keer op keer.

Vandaag, op Witte Donderdag,
zijn het de woorden van Jezus die ons samenbrengen.
Gesproken tijdens het Laatste Avondmaal,
zijn geestelijk testament,
zijn hoop en goede raad.

Jezus spreekt zijn woorden op een bijzondere avond.
Samen met zijn vrienden viert hij het Joodse Paasfeest.
Ze breken het ongedesemde brood,
zoals eeuwen daarvoor het Joodse volk dat deed
op de vooravond van de uittocht.
Ze eten de bittere kruiden,
die de bittere smaak van de slavernij in herinnering brengen.
Ze delen de beker,
die smaakt naar de druiven van het beloofde land,
naar het doel van de lange reis.

En wanneer Jezus zo het Joodse Paasfeest viert,
dan legt Hij zijn eigen leven op tafel.
Het brood van de bevrijding,
dat is Hijzelf,
gekomen om ons te bevrijden van al wat kwaad is en kwaad doet.
De beker van het verbond,
dat is zijn leven,
tot de laatste druppel bloed voor ons gegeven.

En Jezus doet nog meer op dit Paasfeest.
Hij die de Meester is, wordt dienaar.
Hij wast de voeten van zijn leerlingen,
Hij wijst de kerk een weg van dienstbaarheid en eenvoud.
Ook dan horen we Hem zeggen:
“Dien elkaar ... om Mij te gedenken!”

De apostelen zouden dat Paasfeest nooit meer vergeten.
De laatste woorden van Jezus
zouden het begin worden van onze mooiste manier van vieren.

We spreken ze nog steeds uit:
 Mogen zij allen één zijn.
 Laat zij niet heersen, maar dienen.
 Dit is mijn Lichaam, dit is mijn Bloed.
 Blijf dit alles doen om Mij te gedenken.

Laatste woorden kunnen lang doorklinken.
Je kunt ze niet teruggeven.
Je kunt ze niet tegenspreken.
Maar je kunt ze wel ontvangen, met je meedragen.
Dan gaan ze in je leven.
Dan gaat die Ander in jou leven.

 Mogen wij allen één zijn.
 Laat ons niet heersen, maar dienen.
 Opdat wij zijn Lichaam worden,
 een kerk waarin Gods Liefde vlees en bloed wordt,
 door Jezus die wij gedenken.

Amen!




 

        
 
 
2017 Parochie Pey