Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Kerstmis
24 en 25 december 2013
 
 

Verkondiging (preek):

Het afgelopen jaar was een verrassend jaar
voor de gemeenschap van de kerk.
Terwijl de carnavalsoptochten door de straten trokken,
was er ineens wereldnieuws.
Paus Benedictus besloot om terug te treden
en later verscheen op het balkon in Rome een nieuwe paus.

Hij koos de naam “Franciscus”.
Een naam die een programma inhoudt.
Want Franciscus was de Middeleeuwse heilige
die arm en eenvoudig ging leven
en zei:
“Ik wil Jezus navolgen, niet meer … en niet minder!”

Paus Franciscus verrast de wereld telkens weer.
Hij kleedt zich zo eenvoudig mogelijk,
woont bescheiden,
bezocht de vluchtelingen in Lampedusa,
waste de voeten van jonge gevangenen,
hij omarmt de kleinen en sukkelaars die in de menigte staan
en vertelt keer op keer
dat de kerk niet op zichzelf gericht moet zijn,
maar naar buiten moet gaan,
de wereld tegemoet,
om daar het goede nieuws van Jezus te brengen.

De paus gebruikt daarbij graag woorden van de heilige Franciscus:

“Verkondig het Evangelie …
desnoods met woorden”.

Het Evangelie, dat is het Goede Nieuws van Jezus,
over vergeving
en liefde,
over honger die gestild kan worden
en over het thuiskomen bij elkaar.
Dat Evangelie vertelt over God,
maar ook over ons.

“Verkondig het Evangelie …
desnoods met woorden”.

Dat was de levenshouding van Sint Franciscus,
de grote heilige uit de Middeleeuwen.

Want de Blijde Boodschap van Jezus
kun je niet alleen met woorden uitdragen,
al worden ze nog zo mooi uitgesproken, gezongen of opgeschreven.
Het Evangelie moet je vooral dóen!

Dat leert ons ook het Kerstverhaal.
Daar worden helemaal niet zoveel grote woorden gebruikt.
De engelen spreken geen hemelse verheven taal,
ze spreken over vrede die komt
wanneer mensen van Goede Wil
het goede willen doen.

God zelf spreekt niet.
Hij ontroert, door als een klein kindje in de wereld te komen.
Kwetsbaar, afhankelijk, eindeloos lief,
net zoals ieder mensenkindje op de aarde komt.
Met een vraag om hulp, een uitnodiging om lief te hebben.

Jozef en Maria spreken niet.
Maar ze doen wat het Evangelie inhoudt.
Ze zorgen voor hun kind,
zoals ouders dat nog steeds doen,
ze hebben lief, ze beschermen,
ze hebben zorg om dat kleine wezentje
dat ineens het middelpunt van hun bestaan is geworden.

Ook de herders gebruiken geen grote woorden.
Maar ze komen in beweging,
om te zoeken naar het kind en zijn ouders.
Stamelend vertellen ze wat er is gebeurd
en ze delen van hun armoede
met die vreemdelingen die hun stal in beslag hebben genomen.
Ze doen wat het Evangelie vraagt,
door in de ander een naaste te zien en geen vreemdeling.
Door een thuis te bieden, in plaats van de ander buiten te zetten.

“Verkondig het Evangelie …
desnoods met woorden”.

Dat is ook de Kerstboodschap die wij vandaag mogen delen.
In een wereld waar zoveel mensen op de vlucht zijn
leert Kerstmis dat niemand illegaal in ons midden is,
omdat we allen kinderen van God zijn, in zijn wereld.

In een samenleving waar de eenzaamheid groeit,
waar je sofinummer van meer belang lijkt
dan het verhaal dat je te vertellen hebt,
leert Kerstmis wat sámen-leven echt betekent,
dat niemand onbelangrijk is.

In een wereld die soms van God verlaten lijkt,
leert het Kerstverhaal ons
om te kijken naar een kribbe.
Want zo nabij is God gekomen,
als een mens, in armoede geboren
om onze rijkdom te zijn.

We leven in een wereld
waarin Goddank veel goeds gebeurt,
waarin wordt gegeven, gedeeld, bemind.
Het Kerstverhaal wil ons bemoedigen
om het vol te houden.
Om te midden van onverschilligheid
het verschil te willen maken.

Het grootste verhaal van alle tijden begon
heel klein en kwetsbaar
en zo is het nog steeds.
Als christen hebben we een opdracht die heel dichtbij begint:

“Verkondig het Evangelie …
desnoods met woorden”.

Amen!



 

        
 
 
2017 Parochie Pey