Ieder weekend klinken er verhalen uit de Bijbel tijdens Vieringen in de kerk. Bij deze eeuwenoude verhalen worden door de voorgangers gedachten uitgesproken tijdens de verkondiging. U vindt hieronder bijbelverhalen en de verkondiging van Pastoor Bert Mom van:

 
Tweede zondag van de Advent (A)
7 en 8 december 2013
 
 

Dit weekend wordt in alle Limburgse kerken een brief van bisschop Wiertz voorgelezen, waarin hij een pleidooi houdt voor het oprichten van "Paus Franciscusgroepen" in alle parochies van het Bisdom.

Adventsboodschap 2013
Ter voorlezing/publicatie in alle parochies van het bisdom Roermond
in het weekeinde van 8 december 2013, de tweede zondag van de Advent.

Broeders en zusters,

dit weekeinde keren wij – de bisschoppen van Nederland – terug uit Rome. Wij brachten er afgelopen week het zogenaamde Ad-Liminabezoek. Het was voor mij en de andere bisschoppen een aangrijpend gebeuren. Wij baden aan de graven van de apostelen Petrus en Paulus. Bij de verschillende Romeinse instanties rapporteerden wij over de situatie van de Kerk in ons land. Het hoogtepunt was uiteraard het bezoek aan paus Franciscus. Hij heeft ons gesterkt en bemoedigd in ons herderlijk dienstwerk.

Deze paus heeft in korte tijd de harten van velen gestolen. Zijn directe menselijke nabijheid oefent een grote aantrekkingskracht uit, binnen maar zeker ook buiten de geloofsgemeenschap. Met grote ijver werkt hij aan een diepgaande hervorming van de Kerk. Daartoe zet hij belangrijke nieuwe accenten. Bij menigeen verandert hierdoor het beeld van het christelijk geloof en van de Kerk op een positieve manier.

In zijn verkondiging staat het thema van de mildheid en de barmhartigheid van God centraal. Hiermee raakt de paus het hart van Jezus’ Blijde Boodschap. God heeft oog voor ons mensen. Hij blijft ons nabij op onze levensweg. Vooral op die momenten waarop wij het moeilijk hebben. Dan is Hij er mét en vóór ons. Hij lijdt met ons mee en gunt ons steeds weer een nieuwe toekomst. Hij schenkt vergeving en opent een levensperspectief vol hoop (vgl. Rom. 8,24).

Jezus heeft deze Boodschap niet alleen verkondigd, maar vooral ook voorgeleefd. God kreeg in Hem een concreet gezicht. Wie Jezus ziet omgaan met mensen in de marge – “vriend van zondaars en tollenaars” (Mt. 11,19) – weet voortaan wie God is: één en al Barmhartigheid. Wie Jezus’ mededogen ziet met armen en eenzamen, ontdekt Gods voorliefde voor de verschoppelingen in de maatschappij.

Binnenkort gaan wij Kerstmis vieren. Dan komt weer heel bijzonder dit blijde nieuws tot ons. “De goedheid en mensenliefde van God, onze Heiland, is op aarde verschenen en hij heeft ons gered, niet omdat wij iets goeds gedaan zouden hebben, maar alleen omdat Hij barmhartig is,” zegt Sint Paulus (Tit. 3,4). Opnieuw mogen wij dit gaan vernemen; met de bedoeling dat wij deze woorden een vaste plaats geven in ons eigen leven. Want vraagt diezelfde Heiland niet van ons: “Weest ook u barmhartig zoals uw hemelse Vader barmhartig is”? (Lc. 6,36)

Jezus doet een appèl op ons. Op ieder van ons persoonlijk en op ons samen als geloofsgemeenschap. Het grootste verwijt dat de Kerk kan treffen, is dat wij zelf als Kerk niet waarmaken wat wij anderen voorhouden. Het is jammer dat er mensen zijn die de Kerk ervaren als een onbarmhartig en rigide instituut; zelfgenoegzaam opgesloten in haar eigen gelijk. Terugkeer van ons allen naar de kern van Jezus’ evangelie is daarom beslist het gebod van dit uur! “Nu is het de tijd van genade” (Ps. 69, 11), zegt de psalmist.

In vrijwel elke verkondiging komt paus Franciscus op dit thema van de barmhartigheid terug. De Kerk mag zich niet binnen haar eigen veilige muren verschansen in een isolement tegenover een zogenaamde ‘boze wereld’. Zij moet, in opdracht van haar Heer, op zoek gaan naar met name de gekwetste mens; in welke nood hij of zij ook verkeert.

De Kerk, zo zegt paus Franciscus, moet als “een veldhospitaal” zijn, waar mensen in de strijd van hun leven genezing vinden van hun kwetsuren. Als leden van die Kerk worden wij daarom opgeroepen tot een “cultuur van barmhartigheid”. De rol van de barmhartige Samaritaan hoort op ons lijf geschreven te staan.

Net als Jezus zelf laat paus Franciscus het niet bij woorden alleen. In zijn leefstijl van grote soberheid heeft hij voorgoed afscheid genomen van een barokke hofcultuur. “Een Kerk voor de armen” staat hem voor ogen. Hij koestert de mens in nood aan zijn hart en stelt tekens. Daartoe aangezet door de “mensenliefde van God”. Op het eiland Lampedusa dichtbij wanhopige bootvluchtelingen; verbonden met werkelozen op Sardinië; wereldwijd één met ontelbaren biddend om vrede in Syrië; of gewoon heel onverwacht tussendoor een telefoongesprekje met een ziek kind, ergens in Italië.

Persoonlijk vind ik nog steeds het meest verrassend dat de paus, over zichzelf sprekend, zich een zondaar noemt die mag leven vanuit Gods barmhartigheid. Hij neemt anderen niet de maat, steekt geen beschuldigende vinger uit, maar zegt: “Wie ben ik dat ik kan oordelen?” en wijst allereerst weer op Gods tedere mildheid. Als wij allen eens een voorbeeld zouden nemen aan dit getuigenis van meeleven en meelijden, dan zou de Kerk en ook de wereld er anders uitzien.

Maar wat kunnen we doen om het niet weer bij woorden te laten? Een diaken uit Breda bracht mij op een lovenswaardig idee. Zou het niet mogelijk zijn om in elke parochie of cluster van parochies zogeheten Paus Franciscusgroepen op te richten: een groep van mensen die oog heeft voor en op zoek gaat naar de sociale en geestelijke nood in de eigen omgeving; als een versterking van het goede werk dat wellicht al in de parochiële caritas wordt verricht. Menselijke nabijheid, een goed woord, een toegestoken hand: het kan zo weldadig werken.

Misschien is in verschillende parochies het aspect van diaconie de laatste jaren wat onderbelicht gebleven. Naast de uitstekende professionele zorg van de officiële maatschappelijke instanties blijft het echter onze taak als christengelovigen om daadwerkelijk nabij te zijn aan zovelen, die door deze instanties misschien niet direct bereikt worden.

Ik heb de Aalmoezeniers van Sociale Werken in ons bisdom gevraagd om de mogelijkheden van dergelijke parochiële groepen te bezien en voorstellen aan te dragen om concreet deze vorm van diaconie te realiseren.

Het getuigenis van Paus Franciscus geeft ons een krachtige impuls tot kerkvernieuwing. “Nu is het de tijd van genade”, een genadekans voor de Kerk nú. Als Kerk Teken zijn van Gods mensenliefde hier op aarde, dat is toch de taak die de Heer ons heeft opgedragen.

De viering van de geboorte van Jezus, onze Heer en Verlosser, moge ons daartoe inspiratie en kracht geven. Op voorspraak van Onze Lieve Vrouw, Onbevlekt Ontvangen, de Sterre der Zee, bid ik dat in ons bisdom vele Paus Franciscusgroepen mogen ontstaan.

Van harte wens ik u allen een Zalig Kerstfeest toe.

Roermond, december 2013

+  Frans Wiertz
Bisschop van Roermond 


 

        
 
 
2017 Parochie Pey